Todos os capítulos de แปลนบ้านใหม่ไร้ชื่อฉัน ขอหันหลังสู่แดนตะวันตก: Capítulo 1 - Capítulo 10

วินาทีที่เซ็นข้อตกลงเสร็จ นิ้วของฉันยังคงสั่นระริกแต่กลับไม่มีใครในห้องนั่งเล่นสังเกตเห็นฉันเลยเผยหลินเดินออกมาจากห้องของเถาซู บนหน้าผากมีเหงื่อผุดซึม เขาหยิบน้ำแร่บนโต๊ะกระจกขึ้นมาดื่มอึกๆ สองอึกฉันเรียกเขาไว้ “เผยหลิน ยุ่งมาทั้งบ่ายแล้ว พักสักหน่อยเถอะ”เขาใช้หลังมือเช็ดปาก สายตากลับชะเง้อมองไปทางห้องของเถาซูแล้ว“เดี๋ยวค่อยว่ากัน ราวม่านของซูซูมันเบี้ยวๆ นิดนึง ฉันขอไปปรับให้อีกหน่อยดีกว่า”เขาวางขวดน้ำลงลวกๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งตอนที่เดินผ่านฉัน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองมาด้วยซ้ำสามปีแล้ว เผยหลินไม่เคยใส่ใจช่วยฉันทำอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยวันที่ฉันย้ายเข้าหอพักมหา'ลัย กล่องกระดาษทั้งห้าใบ ฉันก็เป็นคนแบกขึ้นไปบนชั้นหกเองทีละรอบๆเขาบอกว่าติดธุระด่วนมาไม่ได้ แต่ต่อมาฉันก็เห็นในหน้าฟีดของเถาซูว่า วันนั้นเขาไปเที่ยวสวนสนุกเป็นเพื่อนเธอแม่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว ทั้งที่ยังไม่ทันได้ผูกผ้ากันเปื้อนด้วยซ้ำ“เสี่ยวเนี่ยน ลูกจะเอาแต่นั่งโง่ๆ อยู่ตรงนั้นหรือไง ไปช่วยซูซูเปลี่ยนผ้าปูที่นอนไป ชุดเครื่องนอนใหม่อยู่ในถุงตรงประตูโน่น”ฉันปรายตามองกล่องข้าวของของตัวเอ

วันที่สิบหลังจากย้ายเข้าบ้านใหม่ เป็นวันครบรอบสามปีที่ฉันกับเผยหลินคบกันฉันคอนเฟิร์มเวลากับเขาล่วงหน้าตั้งสองวันเขาตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “บ่ายวันเสาร์ ฉันจำได้น่า”เช้าวันเสาร์ ฉันรื้อค้นกล่องกระดาษจนทั่วเพื่อหาเสื้อคาร์ดิแกนตัวเดียวที่ผ้ายังไม่เป็นขุย ใช้ทิชชูเปียกเช็ดคราบสกปรกบนรองเท้าผ้าใบสีขาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็นั่งแต่งหน้าอ่อนๆ อยู่หน้ากระจกกลมบานเท่าฝ่ามือในห้องเก็บของนานถึงครึ่งชั่วโมงพอไปถึงร้านอาหารที่นัดกันไว้ ฉันเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง แล้วสั่งเครื่องดื่มมาสองแก้วอเมริกาโน่หนึ่งแก้ว กับไอซ์ลาเต้ที่เขาชอบดื่มอีกหนึ่งแก้วน้ำแข็งละลายแล้วก็เติม เติมแล้วก็ละลายสองชั่วโมงครึ่งโทรไปก็ไม่ติด ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบหกโมงเย็น ในที่สุดเขาก็ส่งข้อความมาหา“ขอโทษจริงๆ นะ วันนี้จู่ๆ ซูซูก็อยากไปริมแม่น้ำที่พ่อเธอเคยไปบ่อยๆ อารมณ์เธอย่ำแย่มาก ฉันกลัวว่าเธออยู่คนเดียวแล้วจะเป็นอะไรไป ก็เลยอยู่เป็นเพื่อนเธอน่ะ ไว้วันหลังค่อยชดเชยให้เธอได้ไหม?”ด้านล่างมีรูปถ่ายแนบมาหนึ่งใบริมรั้วกั้นริมแม่น้ำ เถาซูก้มหน้าหลุบต่ำ โดยมีเผยหลินยืนอยู่ข้างหลัง มือของเขาวางแหมะอยู่บนไหล่ของเธ

ตอนที่เหล่าโจวมาถึง ในมือของเขากำซองจดหมายสีน้ำตาลที่เก่าจนเหลืองกรอบเอาไว้เขานั่งลงบนโซฟา กวาดสายตามองคนในห้องไปรอบหนึ่ง… แม่ที่ตาบวมแดง พ่อที่มีสีหน้ากระวนกระวาย พี่ชายที่ยืนเท้าเปล่าอยู่ตรงโถงทางเดิน และเถาซูที่หดตัวสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้องไม่กล้าส่งเสียง“เรื่องพวกนี้ ฉันเก็บเงียบมาเป็นสิบปีแล้ว” เหล่าโจววางซองจดหมายลงบนโต๊ะกระจก ใช้นิ้วมือที่หยาบกร้านกดขอบซองไว้ “วันที่เหล่าเถาจากไป ฉันก็อยู่ที่ริมแม่น้ำด้วย”แม่เงยหน้าขึ้นขวับเหล่าโจวพูดช้ามาก ราวกับว่าแต่ละคำต้องกลิ้งวนอยู่ในลำคอหลายรอบกว่าจะยอมเปล่งออกมาได้“วันที่เด็กตกน้ำ คนที่กระโดดลงไปคนแรกไม่ใช่เหล่าเถา แต่เป็นพ่อหนุ่มคนที่ตกปลาอยู่ริมแม่น้ำ แซ่อะไรฉันจำไม่ได้แล้ว ตอนที่เด็กถูกพ่อหนุ่มคนนั้นดันขึ้นฝั่ง เหล่าเถาก็เพิ่งจะวิ่งไปถึงริมแม่น้ำพอดี”ห้องนั่งเล่นเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมจากช่องแอร์“เหล่าเถาว่ายน้ำไม่เป็น”ประโยคนี้เปรียบเสมือนตะปูที่ตอกตรึงทุกคนให้แข็งค้างอยู่กับที่“เขาเห็นเด็กถูกช่วยขึ้นมาแล้ว แต่พ่อหนุ่มคนนั้นยังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ เหล่าเถาร้อนใจ เลยคว้ากิ่งไม้ริมตลิ่งแล้วชะโงกตัวไปดึงคน แต่

วันที่กู้เนี่ยนเดินทางมาถึงฐานปฏิบัติการแดนตะวันตกเฉียงเหนือ พายุทรายพัดแรงจนลืมตาแทบไม่ขึ้นคนที่มารับเธอคือรุ่นพี่ในทีมวิจัย แซ่ซ่ง เขาสวมแว่นตากรอบดำที่ถูกลมพัดจนเบี้ยว“กู้เนี่ยนใช่ไหม? อาจารย์ที่ปรึกษาเธอบ่นถึงเธอทุกวันเลยนะ บอกว่าความสามารถด้านการสร้างโมเดลข้อมูลของเธอเก่งที่สุดเท่าที่เขาเคยสอนมาเลย”“ขี้โม้แล้วค่ะ” เธอหิ้วกระเป๋าเป้กระโดดลงจากรถ เม็ดทรายปลิวมาปะทะใบหน้าจนเจ็บแปลบ“ที่นี่ความเป็นอยู่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอต้องเผื่อใจไว้หน่อยนะ…”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”เธอปรายตามองกลุ่มอาคารสีเทาทรงเตี้ยที่อยู่ไกลออกไป และสายลมที่พัดกระหน่ำอยู่ตรงเส้นขอบฟ้าอย่างไม่มีวันจบสิ้นใหญ่กว่าห้องเก็บของตั้งเยอะ มีหน้าต่าง มีท้องฟ้าแค่นี้ก็พอแล้วมือถือถูกส่งมอบให้ส่วนกลางตอนที่ไปรายงานตัว ก่อนจะปิดเครื่อง เธอปรายตามองหน้าจอเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านในวินาทีนั้นบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกผิดหวังหรือโล่งใจกันแน่บางทีอาจจะทั้งสองอย่างชีวิตในฐานปฏิบัติการนั้นราบเรียบและน่าเบื่อราวกับไม้บรรทัดตื่นนอนเจ็ดโมงเช้า เจ็ดโมงครึ่งกินมื้อเช้าที่โรงอา

ปีที่ห้าโปรเจกต์ของฐานปฏิบัติการแดนตะวันตกเฉียงเหนือผ่านการประเมินปิดโครงการล่วงหน้าถึงหนึ่งปีครึ่งกู้เนี่ยนยืนอยู่หน้าประตูฐานปฏิบัติการ ในมือหิ้วกระเป๋าเป้ใบเดิมกับตอนที่มา ห้าปีก่อนข้างในมีแค่เสื้อผ้าเปลี่ยนกับบัตรประชาชน ห้าปีต่อมามีแล็ปท็อปเพิ่มมาหนึ่งเครื่องกับใบประกาศเกียรติคุณอีกสามใบรุ่นพี่ซ่งจอดรถเทียบข้างๆ แล้วลดกระจกลง“คิดดีแล้วเหรอ จะไม่ต่อสัญญาแล้วจริงๆ ใช่ไหม”“คิดดีแล้วค่ะ สมควรกลับไปดูสักหน่อยแล้ว”“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่สนามบิน”รถแล่นไปตามทางหลวงตัดผ่านทะเลทรายโกบีนานถึงสองชั่วโมง สองข้างทางคือทะเลทรายอันเวิ้งว้างกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาและเทือกเขาที่อยู่ไกลลิบๆรุ่นพี่ซ่งพูดเจื้อยแจ้วมาตลอดทาง บ่นว่าคุณป้าที่โรงอาหารต้องคิดถึงเธอแน่ๆ บ่นว่าต้นกระบองเพชรที่เธอเลี้ยงไว้ในห้องแล็บต้องระวังอย่าให้เหล่าหลิวรดน้ำจนตาย และบ่นว่าพอเธอไปแล้วใครจะมาคอยดูแลอัลกอริทึมหลักให้พูดไปพูดมาจู่ๆ เขาก็เงียบไปผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้“กู้เนี่ยน ต่อจากนี้… เธอวางแผนจะทำยังไงต่อไป”“กลับไปจัดการเรื่องที่ควรจัดการให้เสร็จก่อนค่ะ จากนั้นฉันก็อยากจะ