แปลนบ้านใหม่ไร้ชื่อฉัน ขอหันหลังสู่แดนตะวันตก

วินาทีที่เซ็นข้อตกลงเสร็จ นิ้วของฉันยังคงสั่นระริก

แต่กลับไม่มีใครในห้องนั่งเล่นสังเกตเห็นฉันเลย

เผยหลินเดินออกมาจากห้องของเถาซู บนหน้าผากมีเหงื่อผุดซึม เขาหยิบน้ำแร่บนโต๊ะกระจกขึ้นมาดื่มอึกๆ สองอึก

ฉันเรียกเขาไว้ “เผยหลิน ยุ่งมาทั้งบ่ายแล้ว พักสักหน่อยเถอะ”

เขาใช้หลังมือเช็ดปาก สายตากลับชะเง้อมองไปทางห้องของเถาซูแล้ว

“เดี๋ยวค่อยว่ากัน ราวม่านของซูซูมันเบี้ยวๆ นิดนึง ฉันขอไปปรับให้อีกหน่อยดีกว่า”

เขาวางขวดน้ำลงลวกๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ตอนที่เดินผ่านฉัน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองมาด้วยซ้ำ

สามปีแล้ว เผยหลินไม่เคยใส่ใจช่วยฉันทำอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย

วันที่ฉันย้ายเข้าหอพักมหา'ลัย กล่องกระดาษทั้งห้าใบ ฉันก็เป็นคนแบกขึ้นไปบนชั้นหกเองทีละรอบๆ

เขาบอกว่าติดธุระด่วนมาไม่ได้ แต่ต่อมาฉันก็เห็นในหน้าฟีดของเถาซูว่า วันนั้นเขาไปเที่ยวสวนสนุกเป็นเพื่อนเธอ

แม่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว ทั้งที่ยังไม่ทันได้ผูกผ้ากันเปื้อนด้วยซ้ำ

“เสี่ยวเนี่ยน ลูกจะเอาแต่นั่งโง่ๆ อยู่ตรงนั้นหรือไง ไปช่วยซูซูเปลี่ยนผ้าปูที่นอนไป ชุดเครื่องนอนใหม่อยู่ในถุงตรงประตูโน่น”

ฉันปรายตามองกล่องข้าวของของตัวเองที่กองอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน มันวางระเกะระกะขวางทางเดินไปตั้งครึ่งซีก ไม่มีใครช่วยฉันขน แล้วก็ไม่มีใครถามด้วยว่าจะให้เอาไปไว้ไหน

“แม่ แล้วของของหนูจะให้เอาไปไว้ห้องไหน?”

แม่พยักพเยิดหน้าไปทางประตูบานเล็กแคบ ๆ ข้างระเบียง

“ก็จัดห้องเก็บของแล้วทนๆ อยู่ไปก่อนสิ ไม่ใช่ว่าไม่เคยอยู่ซะหน่อย ตอนเด็กๆ ลูกก็เคยนอนมาพักนึงแล้วไม่ใช่หรือไง?”

ตอนเด็กครั้งนั้น คือตอนที่เถาซูเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านเราใหม่ๆ

ปีนั้นฉันไปเล่นน้ำที่ริมแม่น้ำ แล้วลื่นตกลงไป คุณอาเถา พ่อของเถาซูเดินผ่านพอดี เลยกระโดดลงไปช่วยดันฉันขึ้นฝั่งได้ แต่ตัวเองกลับถูกกระแสน้ำใต้น้ำพัดจมหายไป

เป็นแม่เองที่โทรเรียกคุณอาเถาให้มาช่วยดูเด็กๆ ที่ริมแม่น้ำ

เรื่องนี้กลายเป็นตราบาปในใจที่แม่ก้าวผ่านไปไม่ได้ชั่วชีวิต

ดังนั้นวันที่รับเถาซูเข้ามาอยู่ในบ้าน แม่กอดเธอร้องไห้ไปทั้งบ่าย พร่ำบอกว่า “ต่อจากนี้ไปที่นี่คือบ้านของลูก จะไม่มีใครหน้าไหนมารังแกให้ลูกต้องน้อยเนื้อต่ำใจได้ทั้งนั้น”

แล้วก็หันมาบอกฉันว่า ซูซูเพิ่งเสียพ่อไป ให้ฉันยกห้องให้เธอไปก่อน ทนเบียดสักสองสามวันก็พอ

“สองสามวัน” ที่ว่านั่น กลายเป็นหนึ่งปีเต็มๆ

แล้วตอนนี้ มันก็วนกลับมาอีกลูปแล้ว

ฉันหอบหมอนกับผ้าห่มผืนบางเดินเข้าไปในห้องเก็บของ

พื้นที่ไม่ถึงสี่ตารางเมตร มีทั้งถังปั่นไม้ถูพื้นและข้าวของจิปาถะกองสุมกันเต็มไปหมด กลิ่นอับชื้นตีพุ่งเข้าใส่หน้า

ไม่มีหน้าต่าง มีแค่หลอดไส้เปลือยๆ หนึ่งดวงที่ส่องแสงพร้อมเสียงครางหึ่ง ๆ

เสื่อโยคะที่ปูอยู่บนพื้นปูน นั่นแหละคือเตียงนอนของฉัน

ตกเย็น แม่สั่งอาหารเดลิเวอรีมาเต็มโต๊ะเพื่อฉลองการขึ้นบ้านใหม่

ทั้งปลาย่าง ไก่ทอด เครปมะม่วง วางเรียงรายเต็มโต๊ะกระจก ล้วนแต่เป็นรสชาติที่เถาซูโปรดปรานทั้งนั้น

พี่ชายคีบปีกไก่ใส่ชามให้เถาซู เผยหลินก็ช่วยเขี่ยก้างปลาย่างออกให้เธอจนสะอาด

ฉันนั่งกินข้าวเปล่าในชามของตัวเองเงียบๆ จนหมด

ไม่มีใครสังเกตเลยว่าฉันไม่ได้แตะกับข้าวเลยสักคำ

กินเสร็จ ฉันก็ลุกเดินเข้าครัว ไปรื้อบะหมี่เส้นแห้งออกจากตู้ แล้วต้มน้ำหม้อเล็กๆ หนึ่งใบ

เสียงของแม่ดังตามหลังมา “ทำอะไรของแกเนี่ย? คนอื่นเขากินข้าวกันอยู่ แกจะวิ่งเข้าครัวมาทำไม?”

“หนูจะต้มบะหมี่”

“กับข้าวเต็มโต๊ะทำไมไม่กิน จะต้องมาทำแยกกินเองเพื่อ? แกจะให้ซูซูคิดยังไง! เดี๋ยวเธอก็คิดว่าเป็นความผิดของตัวเองหรอก!”

ฉันปิดเตา แล้วเทเส้นบะหมี่ทิ้งลงถังขยะ

ในห้องนั่งเล่น เถาซูชะโงกหน้ามาด้วยท่าทีร้อนรน “พี่คะ พี่ไม่ชอบกินพวกนี้เหรอ? คราวหน้าเดี๋ยวฉันบอกให้คุณป้าสั่งของที่พี่ชอบให้เอาไหม…”

พี่ชายโบกมืออย่างรำคาญ “แค่กินข้าวยังทำให้เป็นเรื่องได้ ปล่อยมันไปเถอะ”

เผยหลินไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยิ้มบางๆ แล้วก้มหน้าก้มตาแกะกุ้งให้เถาซูต่อ

รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลย แต่มันกลับทำให้ฉันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ

เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจจะเมินฉัน

แต่เขารู้สึกจริงๆ ว่า เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

ฉันกลับเข้าห้องเก็บของ แล้วปิดประตู

หิว

แต่ไม่มีอะไรให้กินแล้ว

ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเสื่อโยคะ หน้าจอมือถือยังคงค้างอยู่ที่หน้าข้อตกลงรักษาความลับที่เซ็นเสร็จแล้ว

ตัวอักษรสีดำบนพื้นขาว ระยะเวลาปฏิบัติงานห้าปี ห้ามละทิ้งหน้าที่โดยพลการ

อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นคนแนะนำข้อตกลงฉบับนี้ด้วยตัวเอง ท่านบอกว่าจากผลงานวิทยานิพนธ์และความสามารถด้านการจัดการข้อมูลของฉัน ฉันคือคนที่เหมาะสมที่สุดในบรรดาทีมวิจัยทั้งหมด

แต่ฉันยังไม่ได้ปริปากบอกเรื่องนี้กับใครเลย

บอกไปก็เปล่าประโยชน์ ในบ้านหลังนี้ สาขาที่ฉันเรียน ผลการเรียนของฉัน ความพยายามทั้งหมดที่ฉันทำมา ไม่เคยมีค่าพอให้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึง

วันที่ต้องไปรายงานตัว วันที่ 15 สิงหาคม

เหลือเวลาอีกยี่สิบสามวัน

หลังจากยี่สิบสามวันนี้ ฉันจะหายไปจากบ้านหลังนี้อย่างถาวร

และพวกเขาก็คงใช้เวลาอีกนานแสนนาน กว่าจะรู้สึกตัวว่า… ห้องเก็บของห้องนี้ มันว่างเปล่าไปเสียแล้ว