All Chapters of No one gets Theo | เขตหวงห้ามของธีโอ: Chapter 1 - Chapter 8

*Damien*ดูสีหน้าและแววตาของมันสิ..."ผมให้คนไปย้ายของจากห้องของคุณแล้วนะครับ" นั่นมันเป้นคำสั่งของผมเอง..."ห้องพักเดิมของคุณไม่เหมาะสม ผมย้ายให้มาอยู่คอนโดไม่ไกลจากบริษัทมากนัก" ห้องพักราคาถูก ความปลอดภัยก็ไม่มี แถมห้องก็ไม่เก็บเสียง... คนอย่างผมไม่มีทางก้าวขาไปหามันในที่แบบนั้นหรอกและผมเห็นว่าธีโอกำลังโกรธ... มือของมันกำแน่น ดวงตาถลึงมองตรงมาทางผม และสิ่งที่ผมทำคือรอยยิ้ม แค่ยิ้มให้เล็กน้อยเท่านั้น"น่าสมเพช..." ผมหันไปทางลูคัสที่เพิ่งเดินเข้ามาหลังจากเกเบียลพาธีโอเดินออกไปจากห้อง ในมือของคนสนิทมีกาแฟร้อนหนึ่งแก้ว"ผมนึกว่าคุณจะชอบเขาซะอีก" ผมเค้นหัวเราะในลำคอ... ธีโอไม่เคยเป็นสิ่งที่ผมชอบในชีวิตนี้ ส่ายหน้าแต่ไม่พูดอะไรออกมา แย่งกาแฟในมือของลูคัสขึ้นมาจิบแล้วมองออกไปยังวิวเมืองด้านนอก"คืนนี้จะไปหามันซะหน่อย" ผมพูดออกมาก่อนจะดึงเก้าอี้ไม่ไกลมานั่งทิ้งตัว กาแฟยามสายไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่...แต่พอนึกถึงหน้าขาว ๆ กับผมสีบลอนด์ของคนที่เพิ่งทำให้โกรธเมื่อกี้แล้วหัวใจกลับเต้นรัวตื่นเต้นชะมัด!ไม่เคยมีใครทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นได้เท่านี้มาก่อน!"ผมเดินผ่านเขา... ผมว่าเขาดูแปลก" ลูคัสพูดขึ้น

ก๊อก ๆและแล้วก็ถูกปลุกขึ้นจากฝันดีด้วยเสียงเคาะประตูอีกเช่นเคย ภาพตรงหน้าเหมือนเหตุการณ์เดจาวูเกิดขึ้นเมื่อเปิดประตูก็เจอเข้ากับเกเบียล... เขาพูดซ้ำประโยคใกล้เคียงเดิม "อีกหนึ่งชั่วโมงต้องเดินทางแล้วครับ" ครั้งนี้พยักหน้ารับเพราะเห็นว่าเวลาค่อนข้างสมเหตุสมผล...หมุนหลังเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อชำระล้างร่างกาย เมื่อออกมาก็พบเข้ากับชุดที่ใครสักคนเตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดลำลองแต่ค่อนข้างสุภาพ... เมื่อพลิกป้ายดูแบรนด์แล้วยิ่งทำให้ผมรู้สึกต่ำต้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ สวมเสื้อผ้าทับกางเกงชั้นในตัวเก่งของตัวเอง แล้วเดินออกมานั่งยังโถงโซฟาที่เกเบียลนั่งรออยู่ ผมยิ้มให้เขาเล็กน้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นคิ้วขมวด"คุณตื่นสาย" เผลอทำคนของเดเมียนไม่พอใจซะแล้ว..."แต่มันทันเวลา" ผมมองนาฬิกาบนข้อมือ มันเหลืออีกราว ๆ 3 นาทีสำหรับการเดินออกจากห้อง คนตรงหน้าถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วลุกขึ้น เขาหยิบควงกุญแจรถในมือเดินนำไปตลอดโถงทางเดินเสียงกรุ๊งกริ๊งของกุญแจรถกระทบกันมันทำให้สมองของผมเริ่มหนักอึ้งธีโอ ธีโอเสียงแบบนั้น... ผมกลัวเสียงพวกน

วันนี้คล้ายวันหยุด... เขาว่างมากพอจะตามไปดูนักแสดงในสังกัดของตัวเองทำงานวันแรก"หึ" เค้นหัวเราะในลำคอราวผู้ชนะ คิดได้แบบนั้นก็รีบชำระร่างกายของตนเองจนสะอาดเอี่ยม จากนั้นก็พาตัวเองออกมาเช็ดตัวจนแห้งที่หน้ากระจกบานเดิม หันซ้ายหันขวาเพื่อมองสัดส่วนได้รูปของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เขาฉีกยิ้มหน้ากระจกอวดฟันจาวเรียงสวย จ้องมองในดวงตาสีครามราวกับปีศาจมัจจุราชพันร่างกายท่อนล่างไว้อย่าหมิ่นเหม่แล้วก้าวเกินออกมาจากห้องน้ำ ทันทีที่เนื้อหนังกระทบแสงแดด ผิวพรรณผู้ดีก็แทบจะประกายสีทองอร่าม เส้นผมสีดำสนิทยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเทพลงมาจุติบนโลกมนุษย์ สองขาก้าวตรงไปยังตู้เสื้อผ้า แหวกเสื้อผ้านับร้อยที่เรียงแน่นกันในตู้ออกมาไม่กี่ตัว จากนั้นก็สวมทับเข้ากับร่างกายเป็นอันเสร็จกระจกบานใหญ่หน้าตู้เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะมองร่างกายตัวเองก่อนออกจากห้อง วันนี้เขาสวมชุดลำลองเป็นเสื้อโปโลสีน้ำเงินกับกางเกงเนื้อผ้าสีดำ ทรงผมที่ไม่ได้เซ็ตทำให้วันนี้ดูสบายกว่าทุกวัน เส้นผมยังหมาดอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความดูดีลดลงเขาหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะตัวเตียงเข้ามาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าสตางค์ยี่ห้อดังมาถือไว้ เมื่อป

“ชอบดอกไม้เหรอครับ” ผู้จัดการหน้าใหม่ถามนักแสดงที่เขามีหน้าที่ดูแล ธีโอเงยหน้ามองเกเบียลก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยีแชะ!แล้วก็ถูกเกเบียลคนมือไวถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน“อ๋อ... เรื่องโซเชียลมีเดียของคุณธีโอ ประธานให้ผมเป็นคนจัดการนะครับ” ผู้จัดการหน้าหล่อทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขาพูดออกมาพลางก้มหน้าเลื่อนหาโซเชียลมีเดียของธีโอที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อคืนนักแสดงหน้าใหม่เพียงหยักหน้ารับรู้... เขาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ หันหน้ามามองดอกไม้ในมืออีกรอบ เขาก้มลงลองดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แทบจะสัมผัสไม่ได้ก็ยิ้มออกมาอีกครั้งดวงตาของธีโอตอนนี้เป็นประกายเหมือนแสงจันทร์ยามราตรี และภาพทั้งหมดถูกโพสต์ลงโซเชียลของธีโอด้วยมือของเกเบียลและคนแรกที่เข้ามาดูคงไม่ใช่คนอื่นไกล... ชายหนุ่มมาดเข้ม มีดวงตาสีฟ้าคราม ผมสีดำขลับเป็นเงาเขายิ้มเมื่อมองรอยยิ้มของอีกคนผ่านหน้าจอ...จากนั้นก็วางโทรศัพท์ไว้ยังเบาะข้างคนขับอีกครั้ง ก่อนจะจอดที่หน้าร้านขนมประจำ ทันทีที่เปิดประตูรถกลิ่นหอมหวานของขนมอบสดก็ลอยคลุ้งทั่วไปหมด เดดมียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปในร้าน หยิบถาดและกระดาษรองเขาเดินเลือกขนมปังอบสดอยู่สอง