เขตหวงห้าม 3

ไม่นานนักร่างโปร่งก็แง้มประตูออกมา... เอาหัวโผล่ออกมากวาดสายตาไปรอบห้องและพบว่าเขาเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่อยู่ในตอนนี้

สองขายาวก้าวไปยังตู้เย็น... เปิดหาทั้งบนและล่างก็ไม่พบอะไรสักอย่าง มันมีเพียงน้ำเปล่าแช่ตู้เย็นไว้แบบนั้น

เขาหยิบน้ำเปล่าออกมาหนึ่งขวดก่อนกระดกดื่ม ใช้เวลาไม่กี่วินาทีน้ำทั้งหมดก็หมดในเวลาอันรวดเร็ว ธีโอตั้งวางมันไว้บนโต๊ะกินข้าวขนาดเล็กสำหรับ 2 คน ก่อนจะเดินออกมานั่งยังโซฟากลางห้อง

เขามองไปรอบ ๆ ห้องนี้ดูดี...แถมยังกว้างขวาง

"ถ้าพี่อยู่กับผมก็คงดี" เขาเปิดมือถือแล้วพยายามไล่หาแจ้งเตือนจากวิกตอเรีย ครอบครัวเพียงคนเดียว หลังจากวิกตอเรียโมโหเดือดดาลออกไปเมื่อสายวันนี้ ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย...

"บล็อคเบอร์..." เขาโทรไปยังเบอร์ของวิกตอเรียตั้งแต่เที่ยงจนตอนนี้มันใกล้ค่ำเสียแล้ว

ถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งแล้วโยนมือถือไปให้ห่างตัว เอนหลังลงนอนราบบนโซฟาก่อนเสียงจากประตูจะดังขึ้น คนเข้ามาคือเกเบียล เขามาพร้อมถุงอาหารมากมายในมือ ธีโอผงกหัวมองเล็กน้อยก่อนจะเด้งตัวเดินไปทางผู้จัดการของเขา

"อาหารสำหรับอาทิตย์นี้ครับ" อาหารมากมายในถุงหน้าตาน่ากิน... กลิ่นหอมฟุ้งโชยออกมาจากกล่องปิดสนิท

"ผมหิวแล้ว..." เขาพูดแล้วลูบท้องเป็นวงกลม เกเบียลหัวเราะเล็กน้อยก่อนยื่นอาหารกล่องหนึ่งใส่มือธีโอ ส่วนที่เหลือเขาจัดเก็บเข้าตู้เย็นทันที ร่างโปร่งยังยืนมองดารกระทำตรงหน้าราวกับว่าเขาเป็นเพียงเด็กเล็กที่ไม่อาจช่วยงานใครได้เลย

"ทานเสร็จวางไว้ได้เลยนะครับ พรุ่งนี้เช้าจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้" เกเบียลพูดแค่นั้นแล้ววางคีย์การ์ดใบใหม่ที่เพิ่งได้มาจากนิติลงบนหลังตู้รองเท้า

"อย่าลืมพกไว้ด้วยนะครับ" แล้วก่อนประตูจะปิดสนิทลงก็ยังไม่วายหันมาชี้ไปยังคีย์การ์ดสีดำที่วางไว้

ธีโอพยักหน้าแล้วกล่าวขอบคุณอย่างเกรงใจ กล่องอาหารในมือยังอุ่นอยู่แถมกลิ่นก็หอมฟุ้งไปทั่วห้อง

เขาตั้งใจทานอาหารตรงหน้าโดยไม่วอกแวกไปมองสิ่งใด... แค่ก้มหน้า และกินอยู่แบบนั้นกระทั่งหมด

ดวงตาเหม่อลอยพร้อมกำมือข้างหนึ่งที่กำแน่นของธีโอทำให้คนเฝ้าหน้าจอกล้องวงจรปิดกำลังขมวดคิ้ว เขาพยายามจ้องลึกในดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นแต่มันกลับว่างเปล่าไม่ปรากฎสิ่งใดให้เห็น

ลูคัสตั้งคำถามกับตัวเองเป็นรอบที่สองของวันเมื่อเจอท่าทีแปลกประหลาดของธีโอใต้อำนาจเดเมียน

แต่แล้วร่างกายโปร่งที่นั่งนิ่งอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้น ดวงตาทั้งสองแข็งกร้าวราวกับพร้อมจะฆ่าคน ร่างกายแข็งทื่อวางกล่องอาหารสกปรกลงในอ่าวล้างจาน และยืนนิ่งอยู่แบบนั้นอีกนานสองนาน

ลูคัสตั้งคำถาม... เขามองไปรอบข้างแต่ก็ไม่เจอใครให้สนทนา ความอึดอัดครอบงำจนแทบสติแตก เขาปิดจอตรงหน้าแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน สองขาก้าวเดินไปยังสวิซส์ไฟ ก่อนกดปิดแล้วเดินออกจากห้องไป

เสียงเข็มวินาทีดังขึ้นเป็นจังหวะ มันมาจากนาฬิกาบนผนังทางด้านหลังของธีโอ เขากำลังถูกปลุกให้พบความจริงหลังจากหลุดลอยไปในห้วงความฝันทั้งที่ยังไม่หลับตา ร่างกายกลับมาเป็นปกติ...จะมีก็เพียงความสับสนที่เกิดขึ้น

"เอ๊ะ..? " ธีโอเอียงคออีกครั้งเมื่อเห็นว่ากล่องอาหารว่างเปล่าถูกวางอยู่ในอ่างล้างจาน ความทรงจำเมื่อครู่ของเขากำลังยืนมองเกเบียลเดินออกจากห้องไปด้วยซ้ำ... มันเกิดอะไรขึ้น?

*Theo*

ช่างมันเถอะ... ผมก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ภาพตรงหน้ามันชอบตัดสลับกันอยู่เรื่อย...

วันนี้ผมพักผ่อนไปมากแล้วก็จริง แต่ความกังวลที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันมันกำลังเล่นงาน ผมหาวออกมาเป็นครั้งแรกหลังจากกินอาหารเสร็จ... ผมไม่ได้ลิ้มรสอาหารพวกนั้นด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าตอนนี้ท้องกำลังหนักอึ้งพร้อมดวงตาที่ใกล้จะพับปิด

เดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้สะอาด... แต่เมื่อออกมาก็เจอเข้ากับเตียงยับยู่ ไอ้เลวเดเมียนวันนี้มันน่ากลัว... สายตาของมันราวกับจะกลืนกินผมลงท้อง ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าหากไม่ร้องไห้ออกมามันจะพูดเล่นหรือจะทำเรื่องอย่างว่าจริง ๆ

ผมรู้...วงกรนี้มันสกปรก วงการมายาไม่เคยใสสะอาด แต่ผมไม่อยากเอาตัวเองลงไปเกลือกกลั้วขี้ดินต่ำ ๆ แบบนั้น... ผมคิดมาตลอดว่าเส้นทางนี้มันเป็นของผม ผมมาถึงจุดนี้เพราะฝีมือ ไม่ใช่จากการเอาตัวเข้าแลกเหมือนคนอื่น!

"แม่ง! " ทิ้งตัวเองลงบนเตียงแล้วกำหมัดทับลงไปบนฟูก ใบหน้าของเดเมียนทำเอาหงุดหงิดใจจนอยากจะต่อยเข้าที่เบ้าหน้ามันจัง ๆ ในตอนนี้ แต่โชคดีของมันที่ตอนนี้ไม่เสนอหน้าหนา ๆ ของมันมา

ทิ้งอารมณ์ไว้เบื้องหลังเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มองไปรอบห้อง... มันดูดีจริง ๆ ห้องกว้าง เตียงนุ่ม มีระเบียง และกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองวิวเมืองได้เกือบทั้งหมด ผมยิ้มออกมาอีกครั้ง

ขยับตัวนินบนเตียงอย่างดี เอื้อมมือไปปิดโคมไฟสีนวลบริเวณข้างหัวเตียง ทันทีที่บรรยากาศกลับมาเงียบสงบ ทั้งห้องมืดสนิท ความง่วงก็รุมเร้าแทบจะทันที หนังตาของผมหนักมากจนต้องยอมพับปิดไปในที่สุด

ไม่รู้ว่านอนไปนานขนาดไหน... แต่กลับต้องตื่นเพราะเสียงเคาะประตู ผมเดินงัวเงียไปเปิดประตู และพบหน้าเข้ากับเกเบียล ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรอีกคนก็พูดขึ้นมา

"อีกสองชั่วโมงต้องเดินทางแล้วครับ" ทำงานสินะ... ผมหัวเสียเล็กน้อยตอนมองเวลาแล้วพบว่าตอนนี้มันเพิ่งจะตี 4 !

แต่ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไร แค่เดินหน้ามุ่ยกลับมายังเตียงนอน... อีกตั้งสองชั่วโมง ผมทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งก่อนผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราฝันดีไปอีกรอบ