เขตหวงห้าม 2

*Damien*

ดูสีหน้าและแววตาของมันสิ...

"ผมให้คนไปย้ายของจากห้องของคุณแล้วนะครับ" นั่นมันเป้นคำสั่งของผมเอง...

"ห้องพักเดิมของคุณไม่เหมาะสม ผมย้ายให้มาอยู่คอนโดไม่ไกลจากบริษัทมากนัก" ห้องพักราคาถูก ความปลอดภัยก็ไม่มี แถมห้องก็ไม่เก็บเสียง... คนอย่างผมไม่มีทางก้าวขาไปหามันในที่แบบนั้นหรอก

และผมเห็นว่าธีโอกำลังโกรธ... มือของมันกำแน่น ดวงตาถลึงมองตรงมาทางผม และสิ่งที่ผมทำคือรอยยิ้ม แค่ยิ้มให้เล็กน้อยเท่านั้น

"น่าสมเพช..." ผมหันไปทางลูคัสที่เพิ่งเดินเข้ามาหลังจากเกเบียลพาธีโอเดินออกไปจากห้อง ในมือของคนสนิทมีกาแฟร้อนหนึ่งแก้ว

"ผมนึกว่าคุณจะชอบเขาซะอีก" ผมเค้นหัวเราะในลำคอ... ธีโอไม่เคยเป็นสิ่งที่ผมชอบในชีวิตนี้ ส่ายหน้าแต่ไม่พูดอะไรออกมา แย่งกาแฟในมือของลูคัสขึ้นมาจิบแล้วมองออกไปยังวิวเมืองด้านนอก

"คืนนี้จะไปหามันซะหน่อย" ผมพูดออกมาก่อนจะดึงเก้าอี้ไม่ไกลมานั่งทิ้งตัว กาแฟยามสายไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่...แต่พอนึกถึงหน้าขาว ๆ กับผมสีบลอนด์ของคนที่เพิ่งทำให้โกรธเมื่อกี้แล้วหัวใจกลับเต้นรัว

ตื่นเต้นชะมัด!

ไม่เคยมีใครทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นได้เท่านี้มาก่อน!

"ผมเดินผ่านเขา... ผมว่าเขาดูแปลก" ลูคัสพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ผมรีบโบกมือเป็นเชิงสัญลักษณ์ว่าอย่าใส่ใจมาก

"อย่าสนใจของเล่นมาก" ผมพูดออกมาทั้งที่ดวงจายังมองวิวเมืองด้านนอก...ไม่ไกลจากตึกเท่าไหร่เป็นที่ตั้งของคอนโด

"ของเล่นที่ได้คอนโดเลยนะ" ลูคัสแสยะยิ้ม

"ใกล้มือ หยิบเล่นง่าย" ผมหัวเราะขึ้นอีกครั้งหลังสิ้นประโยค หมุนเก้าอี้หันหลังไปมองคนสนิทที่กำลังยิ้มมุมปากเหมือนเจอเรื่องน่าสนใจ ผมค่อย ๆ เบาเสียงหัวเราะลงจนเหลือแค่ใบหน้าเรียบเฉย

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผมยังคงจ้องมองใบหน้ายิ้มของลูคัสอยู่แบบนั้น ทั้งที่ใบหน้าเรียบเฉยของผมเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน

"มีอะไรน่าสนุกงั้นเหรอ" ในที่สุดก็ถามออกมา แต่ลูคัสดันไหวไหล่เล็กน้อย มันลุกขึ้นจากโซฟาพักผ่อนแล้วเดินมายืนอยู่ด้านซ้าย ดวงตาสีน้ำตาลของมันมองลงไปด้านล่างเหมือนกับกำลังมองหาอะไรสักอย่าง

แต่สุดท้ายความเงียบก็ครอบงำห้องเย็น ๆ นี่อีกครั้ง

"พรุ่งนี้ธีโอต้องทำงาน" ผมพูดขึ้นมา ลูคัสหันมองหน้าผมด้วยแววตาตั้งคำถาม แต่ผมไหวไหล่เล็กน้อยแล้วกลับไปจิบกาแฟต่อ

ผมใช้เวลาทั้งวันไปกับการอ่านสัญญากับธีโอซ้ำ ๆ มันน่าสนใจ... และยิ่งมองลายเซ็นของมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกได้ว่าธีโอไม่อาจหนีผมพ้นได้อีกแล้ว

ในที่สุดเวลาเลิกงานก็มาถึง ผมมองไปทางลูคัสที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการพิมพ์เอกสาร เคาะโต๊ะสองทีเป็นการเรียกสติคนสนิท ลูคัสหันมองหน้าแล้วถอนหายใจ มันลุกขึ้นหลังมองนาฬิกาหลังข้อมือ

*God's view*

เดเมียนเดินนำลูคัสออกจากประตูห้องทำงาน ก่อนพบเข้ากับเอเวลินซึ่งตอนนี้เธอกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้านเช่นกัน

"เดินทางดี ๆ นะคะประธาน" น้ำเสียงหวานใสของเธอพูดออกมาหลังจากยืนขึ้นก้มหัวให้เดเมียน แต่ร่างหนากลับไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

ร่างหนากับลูกน้องคนสนิทมือขวาลงจากลิฟต์ไปยังชั้นใต้ดินซึ่งจอดรถไว้ ตัวรถยุโรปคันหรูเงางามเรียกสายตาคนเดินผ่านไปผ่านมาได้ดี บัดนี้ประธานอย่างเดเมียนกำลังขึ้นรถของตัวเอง แต่แล้วสายตากลับปะทะกับคนคุ้นหน้า

ร่างหนานั่งในรถก่อนที่ลูคัสจะประจำที่ตำแหน่งคนขับ ดวงตาสีครามมองไปยังหญิงคนหนึ่งที่จอดรถอยู่ไกลจากเขามากนัก

"นั่นคนของธีโอ" เป็นลูคัสที่พูดขึ้นมา เดเมียนพยักหน้ารับ... เขาไม่สนใจและมองตรงไปข้างหน้า ลูคัสกระชากตัวรถออกไปทันทีท่ามกลางความเงียบสงัดภายในชั้นใต้ดิน เสียงล้อบดถนนฟังแล้วแสบแก้วหู

สายตาของวิกตอเรียมองตามรถคันหรูไปจนหายวับไปกับตา

"ไปคอนโด" ลูคัสไม่พูดพร่ำ เขาตรงไปทางคอนโดของธีโออย่างที่เจ้านายต้องการทันที ไม่นานนักรถก็จอดใต้คอนโดหรูใจกลางเมือง ซึ่งตอนนี้กำลังทำหน้าที่เป็นบ้านให้กับนักแสดงคนใหม่ภายในค่ายของเดเมียน

ร่างหนาในชุดสูทดูทางการเดินก้าวออกจากรถยืนเต็มความสูง เขาจัดเสื้อผ้าเล็กน้อยแล้วก้าวเดินนำไปข้างหน้า ลูคัสรีบเดินตามมาติด ๆ ห่างเพียงก้าวเดียว คีย์การ์ดถูกแตะลงเพื่อเลือกชั้นด้วยมือของเดเมียน จากนั้นลิฟต์ก็พุ่งทะยานขึ้นด้านบนทันที ใช้เวลาไม่ถึงนาทีประตูลิฟต์ก็เปิดออก

เดเมียนด้าวออกจากประตูและตรงดิ่งไปทางประตูห้องของตัวเองทันที เขาไม่ให้สัญญาณหรือคำอนุญาต เมื่อสแกนคีย์การ์ดก็เปิดประตูเข้าไปทันที

ภาพตรงหน้าทำเอาเขาขมวดคิ้ว... มันว่างเปล่าเสียจนไม่คิดว่าจะมีใครอาศัยอยู่

ก๊อก ๆ

และแล้วเจ้าของห้องตัวจริงก็ต้องเคาะประตูห้องนอนของธีโอ เขาเคาะเพียงเล็กน้อยเจ้าตัวที่ต้องการพบก็เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้างัวเงีย

"เพิ่งตื่นเหรอ" เกเมียนถามออกมาทั้งที่ใยกน้าและเส้นผมของคนตรงหน้าก็เป็นหลักฐานชั้นดี ธีโอทำหน้าหงุดหงิดเมื่อเจอคนที่ไม่อยากเจอมาหาถึงที่

เดเมียนไม่รอช้าเขาแทรกตัวเข้าห้องไป ปิดประตูและนั่งลงบนเตียงทันที ธีโอยังงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ร่างโปร่งขยี้เส้นผมจนฟูแล้วทิ้งตัวลงนั่งบริเวณหัวเตียงซึ่งห่างไกลกับเดเมียนมากที่สุด

ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้งเมื่อไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา มีแต่ความอึดอัดและความหงุดหงิดที่กำลังตีกันเหมือนสงครามกลางกรุง

"ทำไมถึงนอนตอนนี้" สุดท้ายแล้วคนที่พูดออกมาก็เป็นเดเมียน ธีโอถอนหายใจให้กับคำถามสิ้นคิดจากปากของเจ้านายตัวเอง

เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอออกมาแล้วพูด "แล้วจะให้ผมทำอะไร" น้ำเสียงหยิ่งผยองของธีโอพูดออกมา

"ทำตัวเป็นประโยชน์" เดเมียนหันไปมองคู่สนทนาแล้วยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงเดินไปเปิดม่านทึบแสงให้พอมีแสงลอดเข้ามา ดวงตาของธีโอหรี่เล็กเพราะยังสู้แสงไม่ได้ ทำให้เดเมียนเค้นหัวเราะออกมา

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมก็ขายวิญญาณให้แล้ว" น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายตอบกลับ ดวงตาของธีโอไม่ได้มองตามเดเมียนเลยสักนิด เขาเอาแต่เหม่อมองเพดานสีสะอาดตา

"กล้าดี" เดเมียนไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาเลยสักครั้ง... และยิ่งกับธีโอที่เด็กกว่าเขาเกือบรอบ แถมตอนนี้ยังตกมาอยู่เป็นรองอีกด้วย!

"คุณเอาของผมไปหมดแล้ว... ผมจะกลัวอะไรอีก" และน้ำเสียงนั้นไม่มีความรู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด ดวงตากลมจ้องมองไปยังดวงตาสีครามของเกเมียน รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฎขึ้นมุมปากราวกับต้องการยั่วโมโห

เดเมียนเดินมายืนต่อหน้าธีโอ เขาเห็นดวงตาสีเขียวแข็งกร้าวตอนเงยหน้ามอง แถมปากเล็กนั่นยังเหยียดยิ้มราวผู้ชนะ ฝ่ามือหนาตะครุบเข้าที่ท้ายทอยของอีกคนอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าขาวเหยเกจากความรู้สึกเจ็บปวดจากมือหนาที่บีบมายังท้ายทอย ใบหน้าเชิดขึ้นตามแรงที่อีกคนอยากให้เป็น ดวงตากลมระรื้นฉ่ำน้ำตา

"ขอโทษ" เสียงอ่อนระโหยพร้อมดวงตาที่กลับเป็นวูบไหวพูดออกมา จากนั้นมือหนาที่เหมือนเหล็กกล้าก็ค่อย ๆ คลายลง เขาเปลี่ยนมาเชยคางมนของอีกคนให้สบตา

"ตาสวย ดั้งโด่ง หน้าชัด..." เดเมียนพินิจใบหน้าที่ละส่วนพร้อมกับหรี่ตาไปด้วย ริมฝีปากหนาขยับพูดเอ่ยชมออกมาทีละประโยคทำเอาคนถูกตรวจสอบหัวใจเต้นแรง

"อย่ามาจับ" ธีโอสะบัดใบหน้าออกจากสัมผัสเพียงผิวเผินของเดเมียน คนตัวใหญ่กว่าหัวเราะในลำคอด้วยเสียงดูแคลน

"แต่ก็ลบภาพจำลูกไอ้ขี้คุกไม่ได้หรอก" ตอบท้ายด้วยการตอกย้ำความเป็นจริงให้อีกคนจดจำแหล่งที่มา ธีโอกัดฟันแน่นจนเห็นได้ถึงความปูดโปนของเส้นเลือดบริเวณขมับทั้งสอง

"ต้องการอะไรอีก" ร่างโปร่งเริ่มหมดความอดทนกับคนตรงหน้าเต็มทน เดเมียนเอาแต่เดินไปเดินมาตรงหน้าเหมือนกำลังยื้อเวลาเพื่ออะไรสักอย่าง

"ฉันก็แค่อยากมาเห็นหน้าเด็กในค่าย ไม่ได้เหรอ" เขาหยุดเดิน แล้วหันหน้ามายังธีโอ ใบหน้าเรียบเฉยก่อนประโยคสุดท้ายจะเป็นการยียวนถามเพื่อเรียกอารมณ์อีกฝ่าย ธีโอรู้ดีว่าคนตรงหน้าพยายามหาเรื่องเขา...และเขาจะไม่ยอมตามเกมเด็ดขาด!

"ทำไมถึงเลือกผม" ธีโอถามกลับบ้าง... แต่เดเมียนเงียบสนิท เขายกยิ้มมุมปากแล้วเดินต่อ

"เพราะฝีมือของผมใช่ไหม" เดเมียนหัวเราะร่า เขาหัวเราะจนตัวงอเอามือกุมท้อง เสียงหัวเราะดังลั่นจนลูคัสที่อยู่ด้านนอกยังได้ยิน

แล้วความเงียบก็กลับมากะทันหัน เหมือนเมื่อครู่ไม่เคยมีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา เดเมียนกลับมาสีหน้าเรียบนิ่งราวพญามัจจุราช ดวงตาสีครามจ้องไปยังดวงตาสีเขียวสดเหมือนพงไพร

"ไม่ใช่หรอก..." สองขาย่างก้าวเข้ามาประชิดร่างกายโปร่ง ความหวาดกลัวแทรกซึมทุกอณูผิว ร่างโปร่งถดถอยทีละนิดยามที่อีกคนก้าวเข้ามา

ดวงตาสีครามคมดุจเหยี่ยว... มันสะกดดวงตาของธีโอให้สบลึก

ร่างกายหนาขึ้นคร่อมร่างโปร่งทันทีเมื่อเข่าแตะเข้ากับเตียงนุ่ม ธีโอเก็บสีหน้าไม่มิด เขาแสดงความแตกตื่นออกมาทั้งสีหน้าและแววตา ของมือยกขึ้นดันแผงอกอีกคนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

"ไม่อยากได้งานเหรอ" เดเมียนเลียริมฝีปากแล้วจ้องไปยังส่วนกลางลำตัวอีกคน

"ไม่! เดเมียน!! " ร่างโปร่งพูดไม่เป็นคำเพราะความกลัวครอบงำจิตใจไปจนหมด เขาเอาแต่พยายามดันแผงอกแกร่งซ้ำ ๆ ส่วนปากก็พยายามพูดแต่คำปฏิเสธ

เดเมียนไม่สนใจคำพูดปฏิเสธพวกนั้น... เขายังคงขยับตัวเข้าให้ท่อนบนของธีโอมากขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มร้ทยปรากฎขึ้นบนใบหน้าคมได้รูป

"เดเมียน! ผมขอโทษ ผมขอโทษ" ธีโอยกสองมือไหว้ปลก ๆ พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหล ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกไร้รัง เดเมียนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถอยตัวกลับไปยืนที่ข้างเตียง

เดเมียนยืนมองคนตัวเล็กกว่าบนเตียงอยูาพักหนึ่งก็พบว่าเสียงสะอื้นยังไม่หายไป... ความรู้สึกผิดเข้าโจมตีเขาอย่างจังในเวลานี้ เขาค่อย ๆ หย่อนตัวเองลงนั่งบนเตียง จากนั้นเขยิบเข้าหาอีกคนอย่างแนบเนียน

"ไม่ทำ.." เดเมียนเอื้อมมือเข้าไปโอบไหล่อีกคนเข้ามาชิดตัว เขาตบไหล่อีกคนเนือง ๆ พร้อมกับพยายามช่วยปาดน้ำตาให้ ใบหน้าแดงก่ำกับดวงตาฉ่ำน้ำเหลือบมองเขายิ่งทำให้รู้สึกผิด

เดเมียนหันหน้าหนีไม่อยากพบความจริงว่าเขากำลังอ่อนไหวกับธีโอ

เมื่อเสียงสะอื้นเริ่มเบาลงเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทเล็กน้อยแล้วเดินออกจากประตูไป

TBC.