No one gets Theo | เขตหวงห้ามของธีโอ

หญิงสาวในชุดเดรสสีสดใสเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ช่อโต เธอชื่อ'วิกตอเรีย' เป็นผู้จัดการประจำให้กับธีโอ วันนี้รอบข้างของนักแสดงประกอบฉากอย่างธีโออยู่ในบรรยากาศครึกครื้น เสียงผู้คนหัวเราะ โห่ร้องแสดงความยินดี ครอบครัวยืนพร้อมหน้า... คงจะมีแค่ธีโอเท่านั้นที่แอบหลบมุมอยู่คนเดียว

ใบหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาสะท้อนออกมาว่ากำลังวิตกกังวล... เขากำลังรอวิกตอเรีย และเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบเข้ากับหญิงสาวในชุดเดรสดูสง่า เธอยื่นดอกไม้ช่อใหญ่เป็นการร่วมแสดงความยินดี

"ยินดีด้วยนะธีโอของฉัน" วิกตอเรียพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ ใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม ส่วนธีโออยู่ในชุดครุยมหาวิทยาลัยกำลังก้มหน้างุดอยู่กับช่อดอกไม้ไม่พูดอะไรออกมา

"เรียนจบแล้วนะ" เธอพูดออกมาอีกครั้งพลางลูบผมคนที่เธอดูแลเหมือนน้องชายมาตลอดหลายปี

ธีโอเงยหน้าเปื้อนน้ำตาแห่งความปิติขึ้นมาแล้วโผกอดวิกตอเรียนในทันที จากนั้นก็เป็นช่วงเวลาถ่ายรูป... ธีโอไม่มีครอบครัวเหมือนใครเขา ทั้งชีวิตเขาอยู่กับวิกตอเรียเหมือนพี่สาว

รูปรับปริญญาของเขามีแค่สองรูป... พวกมันถูกเก็บเข้ากรอบ แขวนบนผนังอย่างดีในห้องนอนขนาดพอดีของธีโอ

"พรุ่งนี้ต้องไปเซ็นสัญญากับค่ายใหม่นะ" วิกตอเรียเดินเข้ามาแล้วแจ้งให้อีกคนทราบพลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ธีโอหันหน้าหาเจ้าของคำพูดเป็นเชิงถาม

"เขาอยากให้นายเป็นนักแสดงในค่าย" เมื่อได้ยินแบบนั้นใบหน้างุนงงเมื่อครู่ก็หายไปในพริบตา มันกลายเป็นสีหน้าของความดีใจ

"ได้สิ ได้เลย" คล้ายกับว่านี่คือของขวัญชิ้นใหญ่วันเรียนจบของเขา ธีโอกระโดดโลดเต้นอยู่พักหนึ่งก็ทิ้งตัวลงนอนข้างวิกเตอเรีย สองคนหันหน้าหากันก่อนจะหัวเราะประสานเสียง

"ฉันดีใจนะ ที่ได้ดูแลนาย" วิกตอเรียพูดออกมา ธีโอพยักหน้าเร็วรัว

"ผมยังจำวันแรกได้อยู่เลย..." วันแรกของการก้าวเข้ามาเป็นนักแสดงประกอบฉาก... และวิกตอเรียก็เข้ามา และบอกกับเขาว่า 'ฉันจะทำให้นายโด่งดัง'

"ตอนนั้นฉันมั่นเนอะ" แล้วทั้งห้องก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

_________

เช้าวันรุ่งขึ้นธีโอลุกขึ้นจากเตียงเพื่อต้อนรับงานใหม่ แม้ร่างกายจะยังงัวเงียแต่ก็ยอมลุกขึ้นจากเตียงแสนสบาย เข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ จากนั้นก็ออกมาด้วยชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล๊คสีน้ำตาลอ่อน เส้นผมสีบลอนด์หยิกหยองเป็นข้อดีสำหรับการแต่งตัว เขาไม่จำเป็นต้องเซทผมหรือทำอะไรมากมายกับมันนัก ในเวลานี้จึงลงลิฟต์มาเพื่อเรียกรถไปยังบริษัทใหม่ที่จำเป็นต้องเซ็นสัญญาในช่วงสาย ๆ

ธีโอนัดเจอกับวิกตอเรียหน้าบริษัท ระหว่างรอรถหัวใจชายหนุ่มเต้นกระหน่ำ เขาตื่นเต้นกับเส้นทางนักแสดงที่เขารัก จนเผลอตัวยิ้มออกมาทั้งที่ยืนอยู่คนเดียว กว่าจะรู้สึกตัวรถก็มาจอดตรงหน้า

ร่างโปร่งก้าวขาขึ้นรถก่อนจะเอนตัวพิงเบาะผ่อนคลาย เขาหลับตาเพื่อระงับความตื่นเต้น ไม่นานนักรถก็จอดหน้าบริษัทขนาดใหญ่ ตึกสูงระฟ้า แม้จะเงยหน้าจนสุดคอก็ยังมองไม่เห็นชั้นสุดท้าย

ธีโอหันหน้าไปเจอกับวิกตอเรียซึ่งยืนดื่มกาแฟอยู่แล้วในเช้านี้ ทันทีที่เดินเข้าไปหาก็ได้รับมาเป็นชานมสีน้ำตาลอ่อน เครื่องดื่มประจำที่ธีโอมักดื่มในช่วงเช้า

วิกตอเรียเป็นคนเดินนำธีโอเข้าไปยังบริษัท ภายในนี้ผู้คนบางตาทำให้เห็นรอบข้างได้ชัดเจน ภายในตกแต่งหรูหราไม่ต่างจากโรงแรม 5 ดาวก็ไม่ปาน แต่ตอนนี้ธีโอไม่มีเวลามากนักที่จะชื่นชมโถงกว้าง 

"สวัสดีครับ ผมเกเบียลนะครับ" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ธีโอเห็นแล้วจึงสะกิดให้วิกตอเรียรับหน้า

"สวัสดีค่ะ ดิฉันวิกตอเรีย เป็นผู้จัดการของธีโอค่ะ" วิกตอเรียแนะนำตัวก่อนจะผายมือมาทางธีโอซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง เกเบียลมองหน้าธีโอแล้วส่งยิ้มมีไมตรีให้ จากนั้นเขาก็เดินนำไปยังลิฟต์ตัวสุดท้าย

"เดี๋ยวผมจะพาไปพบคุณเดเมียนนะครับ" ธีโอมองไปรอบ ๆ ขณะรอลิฟต์พลางคิดถึงภาพอนาคตต่อจากนี้

รอไม่นานลิฟต์ก็มาถึง ทั้งสามคนเดินเข้าไปด้านในโดยมีเกเบียลเดินเข้าเป็นคนสุดท้าย เขาดูนอบน้อมและใจดี ทำให้ธีโอเผลอมองหน้าเกเบียลอยู่เรื่อย ๆ

"หน้าผมมีอะไรติดหรือเปล่าครับ" เกเบียลถามหลังจากสังเกตมาสักระยะว่าธีโอมักมองหน้าเขาบ่อย ๆ ธีโอสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินคำถาม

"ขอโทษครับ... ผมแค่รู้สึกว่าคุณเกเบียลใจดี" เขาพูดออกไปโดยไม่คิดอะไรเป็นพิเศษ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกก็ปรากฎโถงกว้างสะอาดตา ไม่ไกลมีประตูบานใหญ่ทรงโค้งเปิดอยู่

ทั้งสามเดินตรงไปยังประตูบานนั้นก่อนจะถูกห้ามไว้ด้วยเลขาหน้าห้องอย่าง'เอเวลิน' เธอเป็นผู้หญิงใบหน้าสวย ดวงตาคม ผมสีน้ำตาล แต่แววตาดูร้ายลึก

"หยุดก่อนค่ะ" เสียงของเอเวลินเรียกสายตาของวิกตอเรียได้ดีนัก เธอสะบัดสายตาส่งให้เลขาหน้าห้องอย่างเอเวลินราวกับจะสูบเลือดสูบเนื้อ แต่กลับมีมือข้างหนึ่งเข้ามาแตะบนไหล่เป็นการปราม

เกเบียลส่งยิ้มให้คนทั้งคู่แล้วเดินเข้าห้องทำงานของเดเมียนไป ประตูค่อย ๆ ปิดลงอย่างเงียบเชียบที่สุด ดวงตาสีครามตวัดมองลูกน้องครู่หนึ่งก็ก้มลงเซ็นเอกสารตรงหน้าต่อ

"ธีโอมาแล้วครับ" ดวงตาสีครามเป็นประกายอีกครั้ง... เขาเงยหน้าแล้วคลี่ยิ้มให้เกเบียล ก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ

"อ๋อ.. ให้แค่ธีโอเข้ามา" แต่ขณะที่เกเบียลกำลังจะหมุนหลังออกไป เสียงทรงอำนาจก็พูดขึ้นอีกครั้ง เขาค้อมตัวรับคำสั่งแล้วเปิดประตู

เมื่อกาเบียลปรากฎตัวต่อหน้าวิกตอเรียและธีโออีกครั้งเขาก็ยืนในท่าทางสุภาพ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

"คุณเดเมียนอยากพบคุณธีโอครับ" จากนั้นก็ผายมือไปที่ประตู ธีโอยิ้มแล้วกำลังจะเดินตามวิกตอเรียไป แต่กลับถูกกั้นไว้ด้วยแขนของเกเบียลตรงหน้าของหญิงสาว

"คุณเดเมียนอยากพบแค่คุณธีโอ" วิกตอเรียหน้าเสีย จะมีแต่ธีโอที่กำลังฝืนยิ้มก่อนแทรกตัวออกมาจากหลังจากวิกตอเรีย เขาเดินเข้าประตูบานนั้นไปกระทั่งถูกปิดสนิท

ร่างกายโปร่งสั่นเล็กน้อยเมื่อเข้ามายังสถานที่ไม่คุ้นเคย เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะสบตาเข้ากับร่างหนึ่งที่นั่งก้มหน้าสร้างเสียงปากกาขีดกระดาษเป็นจังหวะ

"สวัสดีครับ...คุณเดเมียน" ร่าวขาก้าวเข้าไปหาเดเมียนที่กำลังก้มหน้าทำงานอยู่ เขาไม่เงยหน้าหรือตอบรับอะไรกลับมา

"เอ่อ.. คุณเดเมียนครับ" ธีโอยังยืนนิ่งอยู่ข้างเก้าอี้ พยายามเรียกเดเมียนเจ้านายคนใหม่ของเขา

"รู้ใช่ไหม... แต่การเซ็นสัญญาไม่จำเป็นต้องถึงมือฉัน" เดเมียนเงยหน้าขึ้นมองธีโอ ภาพตรงหน้าทำให้ธีโอตัวชาวาบเหมือนกับเจอของร้อน

"ฮ่า ๆ ลูกไอ้ขี้ขโมย" เดเมียนหัวเราะร่าเมื่อเห็นว่าหน้าของธีโอถอดสีไปแล้ว

"ผม..ผม..." สองมือกำแน่นกำลังสั่นเทา... เขาอยากได้งานที่นี่

"เอาเถอะ... ฉันเห็นฝีมือเธอมานาน เซ็นสิ" เดเมียนไม่พูดพร่ำต่อ เขาดันเอกสารมาตรงหน้าธีโอ...

"เดี๋ยวนะ... ข้อที่ 3" ธีโอเงยหน้าขึ้นมองหลังอ่านเอกสารไปแล้วพบว่ามันไม่ปกติ

"อะไร... ก็แค่เงินทุกบาทของเธอจะเข้าฉัน" เดเมียนยิ้มพร้อมพูดไปด้วย

"อ๋อ... ไปอ่านข้อสุดท้ายได้เลยนะ" เดเมียนพูดออกมาอีก ใบหน้ายิ้มร้ายขณะมองธีโออ่านเอกสารข้อสุดท้าย

'ทุกข้อตกลงสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามความพึงพอใจของประธานเดเมียน'

"เฮ้ย! นี่มันเอาเปรียบกันไปแล้วคุณ" ธีโอเดือดดาล เขาทุบโต๊ะพลางลุกขึ้นต่อหน้าเดเมียน แต่อีกคนยังคงยิ้มราวไม่รู้สึกรู้สาอะไรต่อ เขาเงยหน้ามองธีโอพลางดันแว่น

"ถ้าไม่เซ็น...และถ้าก้าวขาออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว ผู้จัดการของเธอไม่รอดแน่" ประโยคที่ไม่อาจปฏิเสธได้โดนพ่นออกมาอีกครั้ง ทำให้ร่างกายของนักแสดงหน้าใหม่ชาวาบ

"ผมผิดอะไรเดเมียน!" เขาสุดทน แต่ก็ยอมกระแทกก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าเดเมียน

"ก็มึงมันลูกไอ้ขี้คุก" สายตาตอนพูดออกมามันไร้ความหยอกล้อ และคำด่าว่าที่พ่นออกมาก็เป็นคล้ายตราบาปของธีโอมาเสมอ

"นั่นมันไม่ใช่ความผิดของผม!" ธีโอยังเถียงต่อ

"ความผิดของพ่อแม่ก็เหมือนความผิดลูกนั่นแหละ..." ดันเอกสารมาตรงหน้าธีโอ

"เซ็นซะ" น้ำเสียงนิ่งแต่กดดัน

มือของธีโอสั่นเทา... เขากำปากกาแน่นอยูานานสองนานแต่ไม่ยอมจรดปลายปากกาเซ็นลงไปเสียที จนเดเมียนเริ่มขมวดคิ้ว

"ไม่อยากมีเงินหรือไง" เดเมียนมองออก... เขาเห็นธีโอดิ้นรนหาเงินมาตลอด จนตอนนี้ที่เขามาที่นี่เองก็เพราะเงินเช่นกัน!

"ไม่อยากทำตามความฝันงั้นเหรอ" อีกอย่างมันคือความฝันอันสูงสุดของธีโอ เดเมียนรู้ดี...และเขาเองก็เป็นคนสนับสนุนมาตลอด

"แล้ว..แล้วผมจะได้เป็นนักแสดงใช่ไหม" ธีโอเงยหน้าถามเสียงสั่น

"แน่นอน... นักแสดงหลัก..." สิ้นประโยคความเงียบก็เข้ามาหนึ่งอึดใจก่อนเสียงเซ็นลงบนกระดาษจะดังขึ้น ธีโอวางปากกาลงข้างกระดาษเหมือนเขาได้วางภูเขาทั้งหมดลงจากบ่า

เดเมียนดึงเอกสารไปตรวจสอบลายเซ็นก่อนจะประทับตราประจำบริษัท

"การเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น... ต่อไปเกเบียลคือผู้จัดการของนาย" เดเมียนพูดออกมาอีก สิ่งที่ได้ยินทำเอาธีโอแทบจะวิ่งเต้น

"เดี๋ยวนะ! ในเอกสารไม่มีนี่! " เขาแย้ง

"ข้อที่ 8" เดเมียนยื่นเอกสารให้อีกครั้ง และมันเป็นอย่างที่เดเมียนพูดตรงเป๊ะ...

ร่างหนาขอเอกสารกลับคืนก่อนจะให้คืนมาเป็นสำเนาสัญญา ธีโอเดินออกจากห้องด้วยท่าทีไร้เรี่ยวแรงต่อสายตาคมของเดเมียน เมื่อประตูถูกเปิดออก วิกตอเรียก็เข้ามาเป็นคนแรก เธอแย่งเอกสารไปอ่าน...และใบหน้าก็ถอดสี

"ธีโอ...เธอทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง" ธีโอไม่ตอบอะไร แต่เป็นเกเบียลที่เข้ามาบังคนทั้งคู่ออกจากกัน วิกตอเรียยังคงเสียงดังโวยวายถือสัญญาพวกนั้นหมายจะคุยกับร่างโปร่งให้รู้เรื่อง

"พี่วิกตอเรีย ฟังผมก่อนนะ...มันไม่ใช่แบบนั้น" ธีโอพยายามจะอธิบาย

"ไม่ใช่? มันไม่ใช่ยังไง พี่ผ่านอะไรกับเธอมาเยอะมาก แต่วันนี้เธอเขี่ยพี่ทิ้ง! " วิกตอเรียเธอโกรธจนหน้าแดง เธอวางสัญญากระดาษใบนั้นลงบนโต๊ะของเอเวลินเสียงดังก่อนจะเดินหายวับไปในลิฟต์

"ผมให้คนไปย้ายของจากห้องของคุณแล้วนะครับ" เกเบียลพูดท่ามกลางความเงียบต่อหน้าเอเวลิน ธีโอเงยหน้าถลึงตาเหมือนตกใจกับคำที่เพิ่งได้ยิน

"ห้องพักเดิมของคุณไม่เหมาะสม ผมย้ายให้มาอยู่คอนโดไม่ไกลจากบริษัทมากนัก" เกเบียลไล่ยาวเหยียดโดยไม่ปล่อยให้ธีโอมีจังหวะถาม เมื่อเสร็จแล้วเขาก็ผายมือไปยังลิฟต์ตัวเดิมกับที่ขึ้นมา

TBC.