Masukตอนที่ 30บทส่งท้าย“ท่านพี่!!” นางตีอกเขาไปหลายที แต่เขากลับยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วจัดท่าทางเพื่อกินนางได้ถนัดขึ้นกว่ารถม้าจะกลับมาที่ตำหนักชินอ๋องก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม แต่แปลกนักที่ตอนลงจากรถม้า ชินอ๋องเป็นคนอุ้มพระชายาลงมาทุกคนเลยคิดว่าพระชายาอาจเพลียจากงานเลี้ยงตำหนักรัชทายาท เลยหลับไประหว่างทางแต่ความจริงมีเพียงนางและคนรับใช้ใกล้ชิดเท่านั้น ที่รู้ว่านางถูกชินอ๋องรังแกบ่อยเพียงใด แม้แต่ระเบียงทางเดินยามค่ำคืนก็เคยมาแล้วไม่ต้องพูดถึงที่อื่น ๆ ในตำหนัก เขารังแกนางทุกที่ราวกับกำลังเก็บแต้มให้ครบทุกสถานที่ และอนาคตมันก็เริ่มลามไปถึงนอกตำหนักหกเดือนหลังแต่งงานกับชินอ๋องนางก็ตั้งท้อง และให้กำเนิดบุตรชายในเวลาต่อมาในราชสำนักก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ รัชทายาทถูกเปลี่ยนตัวใหม่ เพราะไป๋เฉิงเว่ยถูกเปิดโปงว่ามีจิตวิปลาส ชอบรังแกสตรีจนมีคนขนศพออกจากตำหนักรัชทายาททุกเจ็ดวันขุนนางจึงประท้วงให้ปลดเขา และเนรเทศไปอยู่ชายแดนตลอดชีวิต และเลือกคนที่เหมาะสมแต่งตั้งเป็นรัชทายาทคนใหม่ในเวลาต่อมา“เจ้าไปร่วมงานเลี้ยงกับมารดาวันนี้ รู้หรือไม่ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง” เสียงชินอ๋องคุยกับบุตรชายวัยห้าหนา
ตอนที่ 29ผัวเมียการละคร“แค่ก!! เออ แต่เดิมไทเฮาเลือกนางไว้เป็นชายาเอกของเจ้า เพียงแต่เจ้าแต่งชายาเอกแล้ว คุณหนูฮ่านบอกว่านางยอมเป็นชายารองก็ได้ เจ้าก็รับนางเข้าตำหนักเถอะ นางยอมไม่แต่งงานกับชายอื่นเพื่อเจ้า ทนรอเจ้ามาตั้งสามปีเลยนะ”ฮ่องเต้เอ่ยแกมขอร้องน้องชาย ที่ตอนนี้สีหน้าเย็นชาจนน่ากลัว หากเขาไม่ใช่โอรสสวรรค์ คงถูกน้องชายผู้นี้จับไปสับเป็นหมื่น ๆ ชิ้นแล้ว“แล้วเกี่ยวอะไรกับกระหม่อมเล่าพะย่ะค่ะ คุณหนูฮ่าน เปิ่นหวางเคยบอกให้เจ้ารอหรือ หากจำไม่ผิดเปิ่นหวางกับเจ้าไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ แล้วเจ้าเอาความมั่นใจใดมาคิด ว่าจะได้แต่งเป็นชายาเอกเปิ่นหวาง”ฮ่านอิงอี้เหมือนถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นตบจนหน้าชา ตอนนี้หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวจนเกินคำว่าอายไปแล้ว“ชินอ๋องพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก...” เสนาบดีฮ่านทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ชินอ๋องพูดแทรกขึ้นมาก่อน“สิ่งใดที่เปิ่นหวางทำไม่ถูก ควรเป็นคนของเสนาบดีหรือไม่ที่ทำไม่ถูก ไหน ๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว คุณหนูฮ่าน ท่านทำเรื่องอะไรลับหลังบิดาไว้ บิดาเจ้ารู้หรือยัง”ชินอ๋องจ้องไปยังหญิงสาว พอสบตากับสายตานั้น หญิงสาวก็เสียวสันหลังวาบทันที“ชินอ๋องพูดเรื่องใดเพคะ หม่อมฉั
ตอนที่ 28วาสนาไม่ถึงเมื่อส่งตัวเจ้าสาวเข้าเรือนหอ ท่านโหวกับคุณชายจ้าวก็ขอตัวกลับจวนทันที เพราะพวกเขายังมีเรื่องที่ต้องสะสางเมื่อถึงจวนพ่อบ้านก็ไปเชิญฮูหยินเอกของจวนมา ตอนนี้สภาพของฮูหยินใหญ่ดูไม่ค่อยดีนัก เพราะหญิงสาวเหมือนคนสติหลุดไปแล้ว“ท่านโหว ข้าเห็นอดีตฮูหยินมาหาข้าอีกแล้ว นางมารอรับข้าไปอยู่ด้วย ท่านช่วยบอกนางทีว่าข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าผิดไปแล้ว!!”จากสตรีงดงามเป็นฮูหยินเอกท่านโหวที่ทุกคนนับหน้าถือตา บัดนี้กลายเป็นสตรีสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว“ฟางหลิ่งซิน สิ่งที่เจ้าทำนั้นแม้ไม่มีหลักฐานเอาผิดทางกฎหมาย แต่ตอนนี้กรรมก็ได้ตามทันเจ้าแล้ว จากนี้เจ้าก็ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อารามนอกเมืองเถอะ ข้าจะไม่ให้เจ้าลำบากแน่นอน และจากนี้ข้าขอประกาศต่อทุกคน ว่าจวนโหวไม่มีฮูหยินเอกฟางหลิ่งซินอีกต่อไป!”ท่านโหวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด โดยไม่มีคำทัดทานจากบุตรชายเช่นที่ผ่านมา ฟางหลิ่งซินที่อยู่ ๆ ก็ถูกปลดจากตำแหน่งฮูหยินเอกถึงกับนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง“ท่านปลดข้าหรือ ท่านปลดข้าที่ดูแลจวนโหวให้ท่านมาเป็นสิบปี ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าเป็นมารดาของพระชายารัชทายาทนะ ทำเช่นนี้แล้วจ้าวเยว่ฉินจะอยู่ต่ออย่างไร ข้
ตอนที่ 27ตามกรรมจัดสรรคำพูดของฮูหยินใหญ่ของจวน ทำเอาทุกคนตรงนั้นตกตะลึง เพราะนี่ถือเป็นการยอมรับกลาย ๆ ว่าหญิงสาวได้เล่นไม่ซื่อกับยาบำรุงครรภ์ของอดีตฮูหยินจริงเพี๊ยะ!!!!“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นสตรีขี้อิจฉาเพียงนี้ ขังนางไว้ในจวน หากไม่มีคำสั่งห้ามปล่อยตัวนางออกมา จบงานมงคลข้าจะกลับมาจัดการด้วยตัวเอง!!”ท่านโหวทนไม่ไหวถึงกับลงไม้ลงมือกับภรรยา ที่ยามนั้นตัวเองเคยแอบปันใจให้“......” จ้าวเจินห่าวมองหน้าหญิงที่ตนรักมาตลอด ด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนหันหลังออกจากตรงนั้นโดยไม่หันกลับไปมองอีก“ความสัมพันธ์ของเจ้ากับนางไม่สามารถเป็นไปได้ตั้งแต่แรกแล้ว เจ้าควรตัดใจตั้งแต่เกิดเรื่องปีนั้น เมื่อน้องสาวเจ้าแต่งงานแล้ว พ่อจะหาสตรีที่ดีให้เจ้าสักคน”ท่านโหวเอ่ยกับบุตรชายที่กำลังเดินออกไป ราวกับคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต“หากท่านพ่อเห็นสมควร ลูกก็พร้อมทำตามคำสั่งขอรับ” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกไปอย่างคนไร้วิญญาณ“ท่านพ่อกลับไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวล้มป่วยขึ้นมาอีกคนคงไม่มีคนส่งลูกขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแน่” นางพูดให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง“เห้อ!! ขอบใจเจ้านะ ที่ไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ เ
ตอนที่ 26เรื่องผิดพลาดในอดีตคืนนั้นชินอ๋องมาหานางอีกครั้ง และพานางไปหลอกผีแม่เลี้ยงเช่นเดิม เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นเรือนนั้นทำเอานางรู้สึกดีอย่างมากแล้วทุกวันก็เป็นเช่นนี้ ติดต่อกันนานถึงเจ็ดวัน สภาพยามเช้าของฮูหยินใหญ่ตอนนี้แทบจะดูไม่ได้แล้ว เพราะเหมือนศพเดินได้เข้าไปทุกวัน“ฮูหยิน เจ้าได้นอนบ้างหรือไม่ สภาพเจ้าตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ”ท่านโหวเอ่ยถามฮูหยินของตนด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง จ้าวเจินห่าวที่กลับจวนมาในรอบห้าวันเห็นแม่เลี้ยงก็ยังมีสีหน้าตกใจ“ท่านไม่สบายหรือ! เหตุใดหน้าตาโทรมเพียงนี้ เรียกหมอมาตรวจอาการดีหรือไม่!”“พี่ใหญ่ก็พูดเสียใหญ่โต ฮูหยินใหญ่บอกว่าตอนกลางคืนนางนอนไม่ค่อยหลับเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” นางปรามพี่ชายไว้“แต่ดูหน้านางสิ ข้าว่าเรียกหมอมาดีกว่านะ”“เมื่อวานก็เรียกมาแล้ว เจ้ากลับมาจวนก็ไปจัดการตัวเองเสีย”ท่านโหวพูดเสียงแข็งใส่บุตรชายคนโต ชายหนุ่มเลยชะงัก ก่อนจะจำใจเดินกลับเรือนไปนางสังเกตมองอยู่ตลอดเลยเห็นว่าบิดาดูไม่ค่อยพอใจนัก ยามที่พี่ชายดูเป็นห่วงฮูหยินใหญ่“ท่านพ่ออย่าดุพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ เขาคงเป็นห่วงฮูหยินใหญ่เหมือนข้าและทุกคนนั่นแหละ”ท่านโหวหันมามองบุตรสาวนิ่ง แ
ตอนที่ 25สาวใช้ที่ไม่เคยกลับใจเช้าวันต่อมา นางมาทานข้าวเช้ากับทุกคนที่เรือนใหญ่ ก็เห็นว่าฮูหยินใหญ่มีหน้าตาที่ไม่ค่อยสดใส่นัก ขอบตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด“เมื่อคืนที่เรือนฮูหยินใหญ่มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ เสียงดังจนได้ยินมาถึงเรือนข้าเลย” นางเอ่ยถามขณะที่รอบิดามาร่วมโต๊ะ“นั่นสิ ข้าเองก็ได้ยิน” จ้าวเจินห่าวเอ่ยขึ้นอีกคนฮูหยินใหญ่มีท่าทีอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะเป็นบ่าวคนสนิทที่ตอบแทนผู้เป็นนาย“เมื่อคืนฮูหยินใหญ่ฝันร้าย เพราะบ่าวลืมจุดกำยานผ่อนคลาย พอเข้าไปก็ตรงกับตอนที่ฮูหยินตื่นพอดี ฮูหยินเลยตกใจแล้วโวยวายตามที่ทุกคนได้ยินนั่นแหละเจ้าคะ”“เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าก็คิดว่าท่านถูกผีหลอกเสียอีก”“คุณหนูใหญ่พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!” ฮูหยินใหญ่หันมองนางด้วยสายตาไม่พอใจ“ก็ข้าได้ยินบ่าวพูดกัน ว่าท่านถูกผีหลอกจนสติหลุดเอาแต่โวยวายอยู่ในเรือน แถมเมื่อคืนนี้ยังจุดตะเกียงจนสว่างไสวทั้งคืน ข้าเลยคิดว่าที่พวกบ่าวพูดกันเป็นเรื่องจริงเสียอีก”นางพูดด้วยใบหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ฮูหยินใหญ่กลับหน้าซีด จนผู้เป็นพี่ชายของนางเอ่ยขึ้น“ฮูหยินใหญ่คงได้ฟังอะไรมาแล้วเก็บไปฝันนั่นแหละ ช่วงนี้ในเมืองหลวงเห







