All Chapters of เพราะรักไม่เคยจางหายไป: Chapter 11 - Chapter 20

กว่าปรียาดาจะประคองกันต์ขึ้นมานั่งในแอสตันมาร์ตินของเธอได้ก็เล่นเอาหืดขึ้นคอ เพราะกันต์ในวันนี้มีรูปร่างต่างไปจากเดิมมาก หากมองเพียงผิวเผินอาจไม่รู้ ทว่าพอเธอได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด ปรียาดารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อแต่ละมัดอันแข็งแกร่งไปทุกสัดส่วน จับตรงไหนก็แน่นไปหมด และแน่นอนว่าร่างกายอันใหญ่โตนั้นทำเอาเธอแทบหมดแรง “พี่กันต์ถึงรถแล้ว ค่อย ๆ เข้าไปนั่งนะ ระวังหัวด้วย รถมันเตี้ย” เธอว่าพลางมองชายหนุ่มค่อย ๆ ยัดตัวเองเข้าไปอย่างทุลักทุเล มือบางข้างหนึ่งช่วยกันไม่ให้ศีรษะของเขาฟาดเข้ากับกรอบประตูรถ พอเข้าไปได้เขาก็ปรับเบาะเอนนอน ก่อนที่เปลือกตาทั้งสองข้างจะปิดสนิท ปรียาดาปิดประตูรถ เดินอ้อมมานั่งประจำที่หลังพวงมาลัย เธอหันไปมองคนข้างกายเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะออกรถเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย เธอจึงโน้มตัวเข้าไป และเอื้อมมือจนสุดแขนหมายจะคว้าเข็มขัดนิรภัยที่อยู่อีกฝั่ง ทำให้ใบหน้าของเขาและเธอห่างกันเพียงแค่คืบ ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งรักและคิดถึงอย่างไม่อาจบรรยายออกมาได้ สุดท้ายเธอจำต้องตัดใจหันไปทางเข็มขัดน

วันรุ่งขึ้น กันต์รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากแสงแดดยามเช้าที่ส่องแสงลอดผ้าม่านเข้ามาภายในห้องกายแกร่งขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวภายใต้ผ้านวมหนานุ่ม พลางควานหาร่างบางนุ่มนิ่มที่เขานอนกอดตลอดคืน ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า “ปลื้ม!” ชายหนุ่มร้องออกมาพร้อมลุกพรวดขึ้นมานั่งในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาดำขลับกวาดมองไปรอบกายแต่ก็ไร้เงาของปรียาดา ไม่มีร่องรอยของเธอหลงเหลืออยู่เลยราวกับเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นทว่าคราบของเหลวสีแดงบนผ้าปูที่นอนนั้นเป็นหลักฐานตอกย้ำชั้นดีว่าเมื่อคืนเขาและเธอมีความสุขมากเพียงใด ร่างสูงถลาลงจากเตียงตรงไปยังหน้าต่าง คว้าผืนผ้าม่านเปิดออก มองลงไปนอกรั้วบ้านก็ไม่พบแอสตันมาร์ตินสีขาวที่เคยจอดอยู่ เขาเดินกลับมาคว้าผ้าขนหนูสีขาวขึ้นมาพันกายท่อนล่าง ก่อนเปิดประตูออกจากห้องวิ่งลงไปชั้นล่างจนเกิดเสียงดังตึงตัง “โอ๊ย ลูกครับ วิ่งซะแม่นึกว่าฟ้าจะถล่ม เบา ๆ หน่อยลูก” เสียงคุณกรุณาดังแว่วออกมาจากในครัว กันต์จึงรีบเดินหน้าตาตื่นเข้าไปหามารดา “แม่...เอ่อ...มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่” “เพิ่งมาถึงลูก พอดีแม่รีบกลับมาก่อนเพรา

“ไอ้กันต์” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก แล้วก็เจอเข้ากับปฐวีที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อในมือข้างหนึ่งถือจุกนมปลอมของทารก ส่วนมืออีกข้างกำผ้าอ้อมไว้แน่นกันต์แสร้งทำสีหน้าให้เป็นปกติ ด้วยไม่รู้ว่าเพื่อนรักเห็นเหตุการณ์มากน้อยเพียงใด และอีกใจหนึ่งก็อยากรีบตามปรียาดาออกไป“อ้าว ไอ้โปรด แล้วลูกมึงล่ะ กูเพิ่งล้างมือเสร็จว่าจะมาเล่นด้วย”“…” ปฐวีไม่ตอบ หนำซ้ำยังหรี่ตามอง เพื่อนรักอย่างจับผิด“มึงเป็นเชี่ยไรเนี่ย มองกูอย่างกับเป็นผู้ต้องสงสัย”“ก็มึงมันน่าสงสัย”“สงสัยอะไรของมึง” กันต์ว่าพลางทำท่าฮึดฮัดกลบเกลื่อน“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่อง กูเห็นนะ” ปฐวีว่าพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อพยายามจับผิดเพื่อนรัก ทำเอากันต์เริ่มร้อนตัวขึ้นมา“เห็นอะไรของมึง เลี้ยงลูกไม่ได้หลับได้นอนจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง หรือมึงว่างมากจนต้องมาจ้องจับผิดกูเนี่ย”“จับผิดห่าอะไรกูเดินกลับมาเอาจุกนมกับผ้าอ้อมให้ลูกแล้วก็ได้ยินเสียงกุกกักในห้องน้ำ แล้วก็เห็นมึงกับปลื้มออกมาจากห้องน้ำพร้อมกันนี่แหละ” สิ้นเสียงของปฐวีกันต์ก็ทำหน้าเหวอ ทว่าชายหนุ่มก็ยังพยายามหาทางดิ้นให้หลุดจากสถานการณ์นี้ เนื่องจากเขาอยากเคลียร์กับปรียาดาให้เข

“น้องปลื้มลูก เตรียมของที่จำเป็นเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ”คุณศิริกัญญาเปิดประตูห้องนอนของลูกสาวเข้ามาได้ก็รีบเอ่ยถามด้วยความห่วงใย และเป็นคำถามเดิม ๆ ที่ท่านถามปรียาดาซ้ำ ๆ มาตลอดทั้งสัปดาห์ “เรียบร้อยแล้วค่ะแม่ แม่ถามปลื้มเป็นร้อยรอบได้แล้วมั้งคะ” ปรียาดาที่กำลังนั่งขัดสมาธิจัดกระเป๋าเดินทางอยู่บนเตียงนอน เงยหน้าขึ้นมาพร้อมส่งยิ้มสดใส “โธ่ลูก ก็แม่เป็นห่วงนี่คะ ว่าแต่...ไม่ไปไม่ได้เหรอ ให้คนอื่นไปแทนดีไหม”คนเป็นแม่ที่รักลูกสาวดั่งแก้วตาดวงใจ หนำซ้ำในอดีตลูกคนนี้เคยประสบอุบัติเหตุบาดเจ็บสาหัส นั่นยิ่งทำให้ท่านเป็นกังวลตั้งแต่ได้รับรู้ว่าปรียาดาจะต้องออกเดินทางไปกับทีมงานของมูลนิธิเพื่อสำรวจพื้นที่ทุรกันดารที่มีการร้องขอความช่วยเหลือมา“โธ่...แม่ขา...” หญิงสาวเรียกมารดาเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมวางมือจากการเก็บกระเป๋าคลานเข่าเข้ามาสวมกอดมารดาที่นั่งอยู่ปลายเตียง ก่อนเอนกายลงนอนวางศีรษะลงบนตักคุณศิริกัญญา “ไม่ต้องห่วงนะคะ ปลื้มจะโทรหาแม่ทุกวันเลยค่ะ ปลื้มสัญญาว่าจะดูแลตัวเองอย่างดี อีกอย่างหนึ่งปลื้มเตรียมตัวพร้อมมาก แต่ถ้ามีอะไรฉุกเฉินปลื้มจะรีบโทรหาคุณพ่อเลยค

หลังจากจุมพิตร้อนแรงกลางแจ้งอย่างไม่อายฟ้าดินได้ผ่านพ้นไป ปรียาดาก็ลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าเผ้าผมและนั่งนิ่งอยู่เนิ่นนาน ทำเอาคนตัวโตเกิดอดรนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “จูบพี่ก็ออกจะฟิน ทำไมนั่งเงียบแบบนั้นล่ะ หรือว่าเสียดายไม่อยากหยุด” ปรียาดาได้ยินคำพูดยียวนกวนโมโหแบบนั้นแทนที่จะโวยวายเช่นทุกครั้ง ทว่าเธอกลับหันมามองคนข้างกายด้วยแววตาจริงจัง “พี่กันต์ทำแบบนี้ทำไม” “พี่จูบเมียพี่ผิดตรงไหน” ถ้อยคำทีเล่นทีจริงทำเอาหญิงสาวถอนหายใจยาวออกมา ก่อนตัดสินใจหันไปกล่าวกับเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พี่กันต์ฟังปลื้มนะ เรื่องคืนนั้นถ้ามันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ...” พูดไปก็สะอื้นในอก จนเธอต้องหยุดพูดไปชั่วขณะก่อนสูดลมหายใจเข้าสะกดก้อนสะอื้นนั้นไว้จึงค่อยกล่าวต่อ “ปลื้มจะบอกว่าปลื้มไม่ได้โกรธหรือไม่ได้เกลียดอะไรเลย พี่กันต์ไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น” “เพราะแบบนี้ปลื้มก็เลยหลบหน้าพี่ใช่ไหม” “อืม” “คิดว่าพี่รู้สึกผิด อยากจะรับผิดชอบ” “อืม” เธอพยักหน้ารับพลางมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาเศร้า