All Chapters of เพราะรักไม่เคยจางหายไป: Chapter 1 - Chapter 10

กิตติชัยนั่งนัวเนียสองสาว พลางมองกันต์ที่หันไปคว้าแก้วเครื่องดื่มจากบริกรขึ้นกระดก ทว่าก็ยังคงทำหน้าบอกบุญไม่รับ ทำเอากิตติชัยอดแซะไม่ได้ “ไอ้นักบวชเอ๊ย เหมือนเดจาวูฉิบหาย ตอนนั้นกูพาไอ้โปรดมาก็ทำหน้าเหมือนแดกของขมแบบนี้ ว่าแต่มึงได้บอกมันหรือยังว่ากลับมาแล้ว” “บอกแล้ว แต่ช่วงนี้มันต้องช่วยเมียเลี้ยงลูก มันก็เลยชวนกูไปที่บ้าน...” กันต์หยุดพูดเพียงเท่านั้น “แล้ว...” “กูไม่ว่างไป” “มึงไม่ว่างไป หรือว่ามึงกลัวว่าจะเจอน้องปลื้ม” คำถามอันแสนเรียบง่ายของกิตติชัย ทว่ามันแทงใจดำกันต์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มขบกรามแน่นพลางมองของเหลวสีอำพันในแก้วใสนิ่งงัน “ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น” “...” กิตติชัยกำลังจะอ้าปากพูดต่อ ทว่าเกิดมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมาและแวะเข้ามาทักทายกิตติชัยเข้าพอดี “หมอกิตสวัสดีครับ” “อ้าวคุณพี ไม่เจอกันนานเลย ช่วงนี้คุณแม่ไม่เห็นไปใช้บริการที่คลินิกเลยครับ” กิตติชัยเอ่ยถามชายหนุ่มนามว่าพีรพลด้วยความคุ้นเคยเป็นกันเองโดยไม่ได้คิดอะไร ทว่าทำคนถูกถามเกิดอาการอึกอัก “เอ่อ...คื

วันแรกของการทำงานตำแหน่งอาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยอันดับต้นของประเทศ กันต์ได้รับความสนใจจากทั้งอาจารย์แพทย์ด้วยกัน ตลอดจนบรรดานักศึกษาแพทย์กว่าชายหนุ่มจะปลีกตัวออกมานั่งพักผ่อนที่ห้องได้ก็เล่นเอาหืดขึ้นคอ ยิ่งเหล่านักศึกษาสาว ๆ ที่เข้ามารุมล้อมศัลยแพทย์หนุ่มที่ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือ ทว่าหน้าตายังหล่อเหลาระดับซูเปอร์สตาร์ พวกเธอเข้ามาขอเซลฟี่กันเสียงดังวุ่นวายไปหมด ก๊อก~ก๊อก~ก๊อก~หลังจากหย่อนสะโพกนั่งพักได้ไม่ทันไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น“เชิญครับ”คนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ซึ่งชายหนุ่มเพิ่งจะเดินผ่านหล่อนเข้ามาก่อนหน้านี้“อาจารย์คะ มีคนโทรเข้ามาขอเข้าพบอาจารย์ค่ะ”“ใครครับ”“แจ้งว่าเป็นเลขาฯของผู้อำนวยการโรงพยาบาล เอ.พี. อินเตอร์เนชั่นแนลค่ะ”ชื่อของโรงพยาบาลทำเอาศัลยแพทย์หนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าคมคร้ามฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าออกมา“ได้ครับ ให้เขานัดเวลาเข้ามาได้เลย รบกวนคุณช่วยดูตารางให้ผมด้วย”“รับทราบค่ะอาจารย์ เดี๋ยวดิฉันโทรขึ้นมาแจ้งวันเวลาอีกทีนะคะ”“ครับ”สิ้นเสียงตอบรับของกันต์ เจ้าหน้าที่สาวก็เดินออกไปจากห้องไป ส่วนคนที่อยู่

วันต่อมากันต์ก็ได้รับการติดต่อกลับจากทางโรงพยาบาลเอ.พี.อินเตอร์เนชั่นแนล เพื่อนัดหมายวันและเวลาให้เข้าไปเซ็นสัญญา ซึ่งศัลยแพทย์หนุ่มก็ตอบรับนัดเข้าไปภายในเย็นวันนั้นเลย “ลองอ่านรายละเอียดดูก่อนนะ ไม่ต้องรีบร้อนเซ็น” คุณเปรมกล่าวอย่างใจเย็นหลังจากที่เลขานุการหน้าห้องนำแฟ้มสัญญามาวางตรงหน้ากันต์ ศัลยแพทย์หนุ่มไล่สายตาอ่านรายละเอียดในสัญญาจนครบถ้วนก็จรดปลายปากกาลงบนกระดาษสีขาว ตวัดด้ามปากกาสีทองเซ็นชื่อลงไป คุณเปรมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนยื่นมือข้างหนึ่งออกมาตรงหน้า “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะหมอกันต์” “ยินดีเช่นกันครับท่าน” สิ้นเสียงทุ้มชายหนุ่มก็ยื่นมือออกมาจับมือของผู้เป็นนายจ้างเขย่าเบา ๆ ก่อนคลายมือออกจากกัน “วันนี้ผมต้องขอตัวก่อนนะครับท่าน พอดีมีนัดกับคุณแม่” “อืม เอาไว้เราค่อยนัดฉลองกันนะ” “ครับท่าน” กันต์ตอบรับก่อนยกมือไหว้ลาผู้อำนวยการโรงพยาบาล จากนั้นชายหนุ่มก็เดินออกมาจากห้อง ก้าวเดินไปตามโถงทางเดินทอดยาว มุ่งหน้าสู่ลิฟต์โดยสาร ชายหนุ่มกดเรียกลิฟต์ขึ

หลังจากสองพ่อลูกกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลารับประทานอาหารเย็นพอดี ปรียาดาจึงได้ร่วมโต๊ะกับคนในครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาภายในคฤหาสน์อำนวยกิจไพศาล ซึ่งเป็นบ้านที่เธอนั้นเกิดและเติบโตมาครอบครัวอำนวยกิจไพศาลนั้นประกอบไปด้วยคุณเปรม และคุณศิริกัญญา ท่านทั้งสองมีทายาทด้วยกันสองคน คนหนึ่งคือ ปฐวีผู้เป็นพี่ชาย ส่วนอีกคนคือน้องนุชสุดท้องที่เป็นแก้วตาดวงใจของคนในครอบครัวนั่นก็คือปรียาดาและในตอนนี้ครอบครัวของเธอนั้นก็มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้น นั่นก็คือวทานิกาผู้เป็นพี่สะใภ้และน้องปกป้องหลานชายตัวน้อยที่เพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่นานหลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย สมาชิกทุกคนก็มานั่งพักผ่อนหย่อนใจในห้องนั่งเล่น จิบชาหลังอาหารพร้อมพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งปรียาดาก็ไม่ได้ค่อยได้สนใจหัวข้อในการสนทนาเท่าไรนักเพราะเธอมัวแต่หยอกล้อกับหลานชายตัวน้อยของเธอเมื่อถึงเวลาที่ปฐวีและวทานิกาต้องพาลูกขึ้นไปนอน ปรียาดาก็บอกลาเจ้าตัวเล็กก่อนที่เธอจะกลับขึ้นห้องนอนของเธอร่างบางเดินเข้ามาทิ้งตัว นั่งลงบนโซฟาปลายเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ดวงตาคู่งามมองไปยังชั้นวางหนังสือ ไล่สายตามองสันปกหนังสือที่วางเรียงรายกันอย่างเป็นร

หลังจากกันต์เปลี่ยนเสื้อเสร็จเรียบร้อย ก็ออกจากห้องมาตามหาปรียาดา เพื่ออยากคุยกันให้รู้เรื่อง แต่ก็พบว่าหญิงสาวเข้าห้องประชุมไปแล้ว ชายหนุ่มจึงไปพบท่านผู้อำนวยการตามที่ได้นัดหมายไว้ เพื่อพูดคุยเรื่องการทำงาน รวมถึงโครงการต่าง ๆ ที่ท่านสนใจ และอยากชวนกันต์มาร่วมงานด้วย “อ้อ เย็นวันนี้หมอกันต์มีนัดหรือยัง” คุณเปรมเอ่ยถามหลังจากที่หัวข้อการสนทนาต่าง ๆ จบสิ้นลง “ยังครับ” “งั้นวันนี้เราไปทานมื้อเย็นด้วยกันนะ ผมอยากเลี้ยงต้อนรับ ภรรยาผมก็อยากเจอหมอกันต์” ใจจริงตอนแรกกันต์อยากปฏิเสธคำเชิญนั้น ทว่าเมื่อท่านเอ่ยถึงคุณศิริกัญญา ใบหน้าหล่อเหลาก็ฉายความลังเลออกมาอย่างปิดไม่มิด ถึงแม้ในอดีต เมื่อครั้งที่กันต์ยังคบหากับปรียาดา ชายหนุ่มจะไม่เคยได้ทำความรู้จักกับบิดาของอดีตคนรัก แต่ไม่ใช่กับผู้เป็นมารดา ปรียาดาพาเขาไปพบคุณศิริกัญญาตั้งแต่วันแรกที่ตกลงปลงใจคบกัน ท่านคือผู้ใหญ่ที่ใจดีมีเมตตา และมีความกรุณาเผื่อแผ่มาให้ชายหนุ่มเสมอ คุณเปรมเห็นแบบนั้นจึงรีบกล่าวต่อ เพื่อโน้มน้าวชายหนุ่ม “ไปเสียหน่อยเถอะนะ ไม่งั้นผมคงโดยภรรยา