All Chapters of เปิดโปงรักทรยศ: Chapter 11 - Chapter 20

ริชชี่กำลังเดินไปหยิบปืนที่เหน็บอยู่ที่เอวของผู้ช่วยแต่เขาได้จับมือริชชี่ไว้“มิส แวนซ์ พอเถอะครับ” เธอพุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวเขาในเสี้ยววินาที สองมือตะปบเข้าที่คอเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็น ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ แววตาแข็งกร้าว“แกมันก็แค่หมาที่ได้แต่เห่าคิดให้ดีๆว่าจะอยู่ข้างใคร”เขาฉุกคิดขึ้นมาทันที(‘…ถ้าคุณธอร์นรักภรรยาเขาคงไม่นอกใจหรอก ฉันต้องทำ’) ดวงตาของผู้ช่วยกวาดมองไปที่อาวุธสีดำสนิทที่เหน็บอยู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับหญิงสาวตรงหน้า สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดันก่อนจะยื่นให้ริชชี่เธอคว้าปืนได้ก็จ่อเข้าที่หน้าของเซเรน่าทันทีแต่เธอไม่ได้ยิง เธอปลดเอากระสุนออก“ในเมื่อแกจนมากจนไม่มีปัญญาซื้อเหล้างั้นก็กินลูกปืนนี่แทนแล้วกัน” “…ไม่นะ!! มือเรียวพยายามปัดป้อง จิกเสื้อผ้าหรือแขนของอีกฝ่ายจนเกิดรอยข่วน เล็บจิกลงบนพื้นแข็งจนเลือดซึมเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ คำรามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาด“ปล่อยเธอนะมีอะไรมาลงที่ฉัน!…เธอท้องอยู่นะ”ริชชี่ตกใจจนละมือจากเธอ“คริสเตียนรอเด

“เซเรน่าที่รักผมสาบานได้ผมไม่รู้ว่าพวกเวรนี่จะกล้าทำเรื่องแบบนี้ลับหลังผม”คริสเตียนเดินไปจับมือของเธอด้วยความอ่อนโยน “แสดงละครจบรึยัง”เธอสะบัดมือออก“เซเรน่าให้ผมอธิบายนะ” “คริสเตียน ธอร์น…!เราหย่ากันเถอะ”ดึงหน้าเชิดขึ้นสบตาคมกริบอย่างไม่นึกหวั่นเกรง แม้หัวใจจะสั่นไหวรุนแรงแค่ไหนแต่แววตาคู่นั้นกลับเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งเยื่อใย ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ข้างใน(คริสเตียนคิด) ผลกำไรและอนาคตทางธุรกิจที่เพียรสร้างมาตลอดพังทลายลงไม่ได้เป็นอันขาด ความคิดที่คำนึงถึงผลประโยชน์และความอยู่รอดของเอเพ็กซ์กรุ๊ปตีรวนขึ้นมาเหนือความรู้สึกส่วนตัวทั้งหมดในเสี้ยววินาทีนี้(‘ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้เซ็นสัญญาหมื่นล้านดอลลาร์กับแบล็ควูดกรุ๊ปยังไงก็หย่าตอนนี้ไม่ได้’)“เซเรน่า นี่คุณพูดจริงเหรอแค่เข้าใจผิดนิดหน่อยก็จะหย่าเลยเหรอคุณเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ”มือหนาพุ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากสุดกำลังโดยไม่สนคำทัดทานหรือความเจ็บปวดใดๆ ของอีกฝ่าย แรงดึงอันดุดันนั้นทำให้ร่างบางสูญเสียการทรงตัว เซถลาเข้าหาด้วยความตกใจก่อนที่แรงเหวี่ยงมหาศาลจะส่งร่างเธอล้มกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะรับแ

“ตลอดหลายปีที่แต่งงานกันมา”“ฉันไม่แน่ใจว่าเธอเป่าหูคุณหรือคุณหลอกตัวเองกันแน่”น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบ ทว่าเฉียบคมและเต็มไปด้วยความเอือมระอาอย่างถึงที่สุด จนคนที่ได้ฟังถึงกับชะงักค้าง ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าโดยไม่ต้องใช้กำลัง เป็นความจริงอันน่าสมเพชที่เซเรน่าขี้เกียจแม้แต่จะอธิบายต่อหน้าคนไร้สติอย่างเขาอีกต่อไปแล้ว“เซเรน่าผมเข้าใจ คุณถูกมันปั่นหัวผมไม่โทษคุณไม่โทษเลยจริงๆถ้าคุณยอม”ยังไม่ทันที่คริสเตียนจะพูดจบ เซเรน่าก็เงื้อมือตบหน้าเขาเต็มแรง “…แกบ้าไปแล้วเหรอ !!คริสเตียนเป็นอะไรใหม”เสียงหวีดร้องของริชชี่ขัดจังหวะความนิ่งค้างนั้น ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและเต็มไปด้วยความร้ายกาจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกจนซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเมื่อเห็นร่องรอยความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขาเสียงปรบมือระลอกใหญ่ดังขึ้นก้องร้านกาแฟทันทีราวกับนัดกันไว้ แรงกระแทกของฝ่ามือจากลูกค้ารอบด้านรวมตัวกันเป็นคลื่นเสียงแห่งความสะใจที่สาดซัดเข้ามาหาเซเรน่า“สมน้ำหน้าคนนอกใจเมียก็ต้องโดนแบบนี้แหล่ะ” “ไลฟ์ล่มแล้วไงเราถ่ายเองก็ได้ วันนี้ดังแน่”คริสเตียนปัดมือริชชี่ออกพร้อมกับเอามื

“ปล่อยผมนะ...หลีกไปเลย” มาร์ธาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ด้วยความทุลักทุเล มือหยาบชี้หน้าอีกฝ่ายสั่นเทาด้วยความโกรธจัด ดวงตาเบิกโพรงจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เสียงแหบพร่าตวาดลั่นด้วยความเหลืออด “ไอ้ลูกอกตัญญูนี่แกทำอะไรลงไป” “คุณแม่!!”ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นช้าๆ ร่างกายชะงักงันไปชั่วขณะราวกับถูกแช่แข็งให้อยู่กับที่ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเสียงความจริงกระแทกเข้าโสตประสาทอย่างจัง เขารีบหันกลับมามองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออกริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มเยาะด้วยแววตาหยิ่งผยอง ไหล่ไหวราวนึกสนุกกับความโกลาหลตรงหน้า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะน้ำเสียงก้าวร้าวพ่นถ้อยคำเชือดเฉือนบาดลึก “ยัยแก่ ทำเป็นอวดดีเพราะคิดว่าเป็นแม่ผัวรึไงคิดว่าการที่คริสเตียนเคารพผู้ใหญ่จะช่วยแกได้เหรอ ไซมอน…จับอีแก่นี่ไว้”“แกคิดว่าแกเป็นใครถึงกล้ามาพูดกับแม่ฉันแบบนี้” ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียงคำสั่ง ร่างสูงโปร่งของคริสเตียนที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ก็พุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของริชชี่แล้วกระชากอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา“ที่รักนี่คุณทำอะไร”คริสเตียนเงื้อมือตบเข้าที่หน้าริชชี่อย่างแรง

เสียงตวาดบาดแก้วหูสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ท่าทางฮึกเหิมราวกับพยัคฆ์ร้ายพร้อมขย้ำเหยื่อระบายความเดือดดาลที่อัดอั้นมานาน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนไม่มีใครกล้าสบตา“แมงดาอย่างแกจะไปรู้อะไรมีสิทธิ์อะไรมาตั้งคำถามกับฉัน บริษัทใหญ่อย่างแบล็ควูดไม่ได้เปลี่ยนใจกันง่ายๆนี่คือดีลมูลค่าหมื่นล้านเซ็นสัญญาเมื่อไหร่ฉันก็จะเป็นราชาแห่งอเมริกา”บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เชือดเฉือนจะเอ่ยลอดไรฟันออกมาเบาๆ เพื่อสะงักความบ้าคลั่งของเขา “คริสเตียน ธอร์น เมื่อไหร่คุณจะเลิกขุดหลุมฝังตัวเองสักที” “เซเรน่าคุณคิดมาตลอดว่าที่ผมสำเร็จได้ก็เพราะคุณแต่ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณคิดผิด ผมไม่ต้องพึ่งครอบครัวคุณเพื่อปิดดีลกับแบล็ควูด” เซเรน่าแค่นหัวเราะเบาๆ “ฉันแค่พยายามจะเตือนคุณดีๆ” น้ำเสียงเจือความเหยียดหยามเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย เขายืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับคำพูดของเธอเป็นแค่เรื่องตลกไร้สาระจากเด็กอมมือ พร้อมใช้สายตากดดันกวาดมองหัวจรดเท้าเพื่อย้ำเตือนถึงความด้อยกว่าในสายตาของเขา “จริงดิ…ผ