“Henry Golding at Selena, ang asawa at anak ko, ang buo kong mundo.”Mahina ang pagbigkas ni Diana Robinson sa mga salita, parang dasal na paulit-ulit niyang sinasabi hanggang naging bahagi na ito ng kanyang paghinga. Nakatayo siya sa pasukan ng mansyon, tuwid ang likod sa kabila ng bigat ng dalawang punong shopping bag na nakasabit sa bawat kamay.Napangiti siya nang buo at nasisiyahan.Iyon ang uri ng ngiting nagmumula sa katiyakan, sa paniniwalang ang pag-ibig, kapag itinayo nang may pasensya at sakripisyo, ay laging mananatiling matibay.“Kinuha ko ang lahat ng ito para magluto ng espesyal na hapunan para sa ating anibersaryo ng kasal,” bulong niya sa sarili, may init ng pagmamalaki sa dibdib.Itinulak niya ang pinto at pumasok.Kaninang gabi, buhay ang sala sa tahimik na kasiyahan. Si Selena, ang kanilang walong taong gulang na anak, ay nakaupo nang nakakrus ang mga paa sa alpombra, napapaligiran ng mga piraso ng makukulay na papel, beads, pandikit, at ribbon.Nakakunot ang noo
Huling Na-update : 2026-09-03 Magbasa pa