Kabanata 3

Siyam na taon ang nakalipas, sa wakas ay nahanap ni Diana ang lakas ng loob na sabihin ang tinataglay niya sa dibdib sa loob ng mga taon.

Nakatayo siyang mag-isa sa banyo, nakatitig sa repleksyon sa salamin. Basang-basa ang mga palad. Mabilis ang tibok ng puso, hindi dahil sa takot, kundi sa kasiyahan.

Ngumiti siya, pagkatapos ay tahimik na natawa sa sarili, pinindot ang mga daliri sa labi upang kumalma.

“Henry,” bulong niya, sinusubukan ang tunog ng pangalan niya parang sinusubukan ang isang marupok na bagay. “Matagal na akong may damdamin para sa iyo.”

Huminto siya, namumula sa sariling katapangan.

“Ako—”

Bago pa niya matapos ang pagsasanay, biglang bumukas ang p***o.

Natisod si Henry papasok.

Maluwag ang kurbata, gusot ang damit, hindi nakatutok ang mga mata. Mukhang magulo, parang nawalan ng kontrol sa gabi. Agad na napuno ang espasyo ng malakas na amoy ng alak.

“Tulungan mo ako,” mahinang bulong niya.

Halos walang oras si Diana para mag-react bago siya inabot nito. Bumalot ang kamay sa baywang niya at hinila papunta sa kanya. Nagbanggaan ang katawan nila, biglaan at malapit. Napatigil ang hininga niya sa lalamunan.

“Henry—” simula niya.

Hindi niya pinatapos.

Nahanap ng labi niya ang leeg ni Diana, mainit at urgent, hinalikan at pinindot parang gutom na gutom. Bahagyang tumama ang likod niya sa dingding. Nagkalat ang isip. Naramdaman niya ang alak sa kanya, matalas at malinaw, pero hindi ito mahalaga. Hindi noon.

Hindi sa paraan ng mabilis na pagtibok ng puso, hindi sa mga taon ng tahimik na pananabik na sa wakas ay sumabog sa sandaling iyon.

Nag-atubili siya. Sandali lang.

Hindi ito ang plano niya. Naisip niya ang tahimik na pag-amin, mahinahon na usapan, baka nga pagtanggi. Hindi ito. Hindi ang mga kamay na gumagalaw nang may pangangailangan, hindi ang bibig na nahanap ang kanya, hindi ang katawan na tumugon bago pa makahabol ang isip.

Lumipat ang halik mula sa leeg papunta sa labi. Dumulas ang kamay pababa, hinila siya nang mas malapit, walang espasyo sa pagitan nila. Humina ang paglaban. Lumabo ang isip.

Sumuko siya.

Binago ng gabing iyon ang lahat.

Pagkatapos ng gabing iyon, ilang buwan ang lumipas nang malaman nilang buntis siya para sa kanya, nagpakasal sila. Pinakasalan niya ang minamahal sa buhay.

Buhay pa rin sa isip niya ang alaala ng araw ng kasal, maliwanag at masakit nang sabay. Nakatayo si Diana sa altar, namamaga ang puso, nanginginig ang mga kamay sa tuwa.

Mahigpit niyang hawak ang bouquet, takot na kung bibitawan niya ang kahit ano, mawawala ang sandali.

Nakapatong ang kabilang kamay sa balikat ni Henry. Sumandal siya rito, napakalapad ng ngiti na masakit ang pisngi. Naramdaman niyang pinili. Naramdaman niyang suwerte. Naramdaman niyang tiyak na sa wakas ay ginantimpalaan ng buhay ang kanyang pasensya.

Idineklara silang mag-asawa sa harap ng pamilya, kaibigan, at mga estrangherong ngumiti at pumalakpak para sa kanila.

Pagkatapos ay yumuko si Henry malapit sa tenga niya.

“Huwag mong isipin na ang paglalasing sa akin at pagpapabuntis sa akin ay ginagawa kang asawa ko,” tahimik niyang sabi.

Umikot ang mundo.

Dahan-dahang nawala ang ngiti sa mukha niya, parang ilaw na unti-unting nawawala sa silid. Nanigas ang katawan. Hinanap niya ang mukha nito, umaasang malupit na biro lang, hindi pagkakaintindihan na mapagtatawanan mamaya.

“Isa ka lang gold digger,” dagdag niya.

Bago pa siya makapagsalita, bago pa makahinga nang maayos, itinulak niya ang kamay ni Diana mula sa balikat at lumayo. Hindi lumingon. Hindi inalintana ang nagulat na hininga ng mga bisita, o ang paraan ng pagbabago ng atmospera.

Nakatayo si Diana doon, nagyelo.

Hindi makagalaw. Hindi makapagsalita. Hindi maiyak.

Hindi niya nilasing ito. Hindi niya kailanman pinlanong bitag ito. Pero hindi na mahalaga ang katotohanan. Napagdesisyunan na ng minamahal niya kung sino siya.

Nadulas ang bouquet mula sa kamay at bumagsak sa sahig. Hindi niya ito napansin.

Halos siyam na buwan ang lumipas, nakahiga si Diana sa kama ng ospital, pinahihirapan ng sakit ang katawan. Basang-basa ng pawis ang noo. Nakakuyom ang mga kamay sa kumot habang dumadaan ang mga alon ng sakit.

Sa malapit, nakatayo ang doktor kasama si Henry.

“Mr. Golding,” maingat na sabi ng doktor, “kritikal ang kondisyon ng asawa at anak ninyo.”

Narinig ni Diana ang lahat. Bawat salita. Kahit sa sakit, narinig niya.

“Kailangan ninyong magdesisyon,” patuloy ng doktor. “Iligtas ang ina o ang—”

“Ang sanggol,” patag na sabi ni Henry.

Walang pag-aalinlangan ang mga salita.

“Iyon lang ang mahalaga sa akin. Iligtas ang sanggol.”

Napaigtad ang doktor, bahagyang gumalaw ang katawan sa gulat. Sulyap siya mula kay Henry papunta kay Diana, na nakahiga roon at umiiyak, baluktot ang mukha sa sakit at takot.

Pagkatapos ng operasyon, nakaligtas si Diana.

Pero ang pagligtas ay may sariling parusa.

“Premature at napakarupok ang anak ninyo,” paliwanag ng doktor kalaunan.

Mahina siyang nakahiga sa kama, maingat na hawak ang sanggol sa isang braso. Tumingin siya sa maliit na mukha, bumabaha ang pagmamahal sa dibdib sa kabila ng lahat.

Nakatayo si Henry sa tabi ng kama, matigas ang mga mata.

“Tingnan mo kung gaano siya kahina,” sabi niya nang may pagkasuklam.

Hindi siya pinansin ng doktor. “Kailangan niyang laging nasa mahigpit na diet para sa kalusugan.”

Biglang bumalik ang tingin ni Henry kay Diana. “Kasalanan mo ito lahat!” sigaw niya.

Bawat salita ay humihiwa nang malalim.

Mula noon, inilibing ni Diana ang sarili sa tungkulin.

Itinigil niya ang promising na karera bilang senior researcher at nagtuon sa pagiging perpektong Mrs. Golding. Natuto. Nag-adjust. Nagsakripisyo. Naging lahat ng kailangan ng bahay.

Maingat siyang nagluto. Nag-aral ng nutrisyon. Minonitor ang mga pagkain. Binigyang-pansin ang bawat detalye ng kalusugan ni Selena.

Isang umaga, noong apat na taong gulang si Selena, naghanda si Diana ng oatmeal, maingat na sinukat at mainit. Inilagay niya ito sa mesa nang may mahinang ngiti.

Agad nakakunot ang noo ni Selena.

“Oatmeal?” galit na sigaw niya. “Gusto ko ng French fries!”

Bago pa makasagot si Diana, kinuha ni Selena ang mangkok at ibinato sa silid. Malakas itong nabasag. Tumalsik ang oatmeal sa sahig.

Nakatayo si Henry sa malapit.

Walang sinabi.

Kinuha ang jacket at lumayo.

Tahimik na nilinis ni Diana ang kalat.

Ibinigay niya ang lahat. Lahat ng meron siya. Oras. Enerhiya. Pangarap. Katahimikan.

Pero nasaan ang sa kanya?

Ang sarili niyang kaligayahan?

Hindi ba siya mahalaga rin?

Hindi ba siya karapat-dapat mahalin nang hindi nagsusumamo?

Ngayon, maraming taon ang lumipas, walang nagbago.

Parehong lamig. Parehong pagwawalang-bahala.

Kaninang araw, tumawag si Diana sa abogado. Tahimik itong dumating, iniabot ang file, at umalis nang hindi nakakaakit ng pansin. Sina Henry, Lauren, at Selena ay nasa itaas noon, tumatawa.

Ngayon ay bumalik na sila sa sala.

Nakatayo pa rin si Diana doon, tinatakpan ng isang kamay ang isa upang pigilan ang pagdurugo.

“Lena,” masayang sabi ni Lauren habang tinutulungan si Selena na isuot ang coat, “may French fries doon sa restaurant na pupuntahan natin na gusto mo.”

“Yes!” masayang sagot ni Selena. Tumingala siya kay Lauren nang may kumikinang na mata. “Miss Lauren, gusto kitang maging Mommy.”

Iyon na.

Ang huling suntok.

“Hindi ako minamahal ng asawa ko,” bulong ni Diana sa loob ng sarili habang napupuno ng luha ang mga mata. “Ayaw sa akin ng anak ko.”

Tinulungan ni Henry si Lauren na ayusin ang coat. Nagngitian sila.

Dahan-dahang pinunasan ni Diana ang luha. Malalim na huminga.

“Wala na akong dahilan para manatili sa bahay,” bulong niya.

Habang papunta sila sa p***o, kinuha ni Diana ang file mula sa mesa at lumakad papunta kay Henry.

“Henry.”

Huminto siya at lumiko.

“Pirmahan mo ito.” Iniabot niya ang file.