Chapter 2

“Ang anibersaryo namin.”

Inulit ni Henry ang mga salita nang dahan-dahan, parang walang kahulugan ang mga ito. Bahagyang yumuko ang kanyang mga labi, hindi sa ngiti, kundi sa isang bagay na mas malamig. “Malaking bagay ba iyon?”

Mabigat na bumagsak ang pangungusap sa silid.

Sandali, tahimik ang lahat sa isip ni Diana. Parang ang mga dingding, ang mga kasangkapan, maging ang hangin mismo ay huminto upang tanggapin ang bigat ng kanyang sinabi.

Nakatingin siya kay Henry, malawak ang mga mata, desperadong hinahanap sa kanyang mukha ang kahit kaunting biro, sarkasmo, o anuman na magpapakitang hindi niya ito seryoso.

Ngunit wala.

Patag ang ekspresyon niya, walang interes, at nagsisimula nang lumayo ang atensyon mula sa kanya.

Mabilis ang reaksyon ni Lauren. Itinaas niya ang kilay nang labis-labis ang gulat, bahagyang bumuka ang mga labi habang pinihit ang maayos na make-up na mukha mula kay Henry papunta kay Diana. Isang maayos na kuko ang kamay ay nanatiling komportable sa balikat ni Henry, inaangkin ang lugar nang walang paumanhin.

“Oh,” magaan niyang sabi. “Pasensya na. Seryoso, wala akong idea na anibersaryo ninyo.”

Matamis ang tono, pero hungkag ang tamis. May pang-iinsulto sa ilalim nito, manipis ang pagkakatago, at agad itong naramdaman ni Diana. Bumalik si Lauren kay Henry, kumikinang ang mga mata sa kasiyahan, parang kakasali lang sa isang biro.

“Hindi naman sinabi ni Henry,” dagdag niya, mahinahon ang boses, halos mapaglaro.

Hindi niya ito tinanggihan.

Hindi siya nagpaliwanag.

Nakatayo lang siya doon, hinahayaan ang katahimikan na magsalita para sa kanya.

Pagkatapos ay inilipat ni Lauren ang atensyon kay Selena, bahagyang yumuko para mas malapit sa antas ng mata. Lumambot ang boses, mainit at mapanghikayat. “Selena, espesyal na araw ng nanay mo. Kung gusto niyang hawak ang brooch, puwede niyang itago.”

Mabilis niyang sulyapan si Diana, may mahinang ngisi sa labi, bago bumalik sa bata. “Alam ko naman kung gaano mo ako kamahal.”

“Hindi.”

Matigas at agad ang sagot ni Selena. Nanigas ang maliit niyang katawan, lumaki ang mga mata habang mahigpit na umiling. “Para sa iyo iyon,” matalas niyang sabi. “Hindi puwedeng kunin ni Mommy.”

Mas masakit ang mga salita kay Diana kaysa sa hiwa na susunod.

Binuka niya ang bibig para magsalita, pero walang lumabas. Masikip ang lalamunan, parang may hindi nakikitang bagay na bumabalot dito. Tumingin siya sa anak, may ulap ng hindi paniniwala ang paningin.

Sumulong si Selena nang may determinasyon, isinarado ang maliit na distansya sa pagitan nila. Walang pag-aalinlangan, inabot niya ang brooch na naka-pin malapit sa dibdib ni Diana.

“Lena, please—” mahinang simula ni Diana.

“Ibalik mo!” sigaw ni Selena, tumaas ang boses sa inis.

Naglaban sila.

Hindi naman talagang nagtutulak si Diana nang malakas. Mabagal at nag-aatubili ang galaw, mas galing sa instinct kaysa sa paglaban. Hindi niya maintindihan kung paano sila nakarating sa sandaling ito—kung paano ang sarili niyang anak ay makatingin sa kanya nang may galit, may pagtanggi.

Mas mahigpit na hinila ni Selena.

Biglang may matinding kirot.

Malakas na huminga si Diana nang dumaan ang sakit sa kanyang palad. Nakawala ang brooch, ang matulis na dulo ay humiwa sa balat. Agad umagos ang dugo, mainit at maliwanag, tumulo sa makinis na sahig.

“Yes! Nakuha ko!” masayang sigaw ni Selena.

Mabilis siyang lumiko, mahigpit na hawak ang brooch na parang premyo, at tumakbo diretso kay Lauren.

Nakatigil si Diana.

Ibinaling niya ang tingin sa kamay habang patuloy na tumutulo ang dugo, dumudumi ang damit at ang sahig sa ilalim ng paa.

Pinindot niya ang nasugatang palad gamit ang kabilang kamay, pero hindi agad tumigil ang pagdurugo.

Halos hindi niya ito naramdaman.

Ang naramdaman niya ay isang bagay na mas masahol.

Pinagmasdan niya ang sariling anak na masayang tumawid sa silid, iniaalok sa ibang babae ang regalong akala niya ay para sa kanya. Mabigat na nanirahan ang katotohanan sa dibdib, mahirap huminga.

“Heto, Miss Lauren,” masayang sabi ni Selena, iniabot ang brooch. “Mas maganda ito sa iyo kaysa kay Mommy.”

May kasiyahan ang boses. May pagmamalaki.

Walang pag-aalinlangan.

Walang guilt.

Nanginginig ang labi ni Diana.

“Lena, ako ang nanay mo,” tahimik niyang bulong, nakatitig sa eksena sa harap niya. “Bakit mo ginagawa ito sa akin?”

Naliwanagan ang mukha ni Lauren nang tanggapin ang brooch. Maikling sinuri ito, pagkatapos ay malapad na ngumiti. “Iyan ang sweet girl ko,” sabi niya, malinaw na nasisiyahan. “Salamat, Lena.”

Itinaas niya ang tingin kay Henry, lalong lumalim ang ngiti. “At salamat sa party, Henry.”

Ngumiti pabalik si Henry.

Tunay na ngiti.

Hindi yung pilit at malayong mga ngiti na ibinibigay niya kay Diana sa loob ng mga taon. Relaks ito, bukas, puno ng init.

Naramdaman ni Diana ang masakit na pagpisil ng puso habang pinagmamasdan ito.

Sa wakas ay tumulo ang mga luha na pinipigilan niya. Tahimik na dumausdos sa pisngi, isa-isa, habang hindi pantay ang pagtaas-baba ng dibdib. Malakas ang tibok ng puso sa tenga.

Ilang taon niyang hinihintay ang ngiting iyon.

Ilang taon ng pasensya. Ilang taon ng sakripisyo. Ilang taon ng pagkukumbinsi sa sarili na ang pag-ibig ay nangangailangan ng pagtitiis. At ngayon, narito ito—malayang ibinigay, walang hirap na inialok.

Pero hindi sa kanya.

Biglang ibinaling ni Henry ang tingin sa kamay ni Diana. Napansin niya ang dugong nagtitipon sa sahig, ang paraan ng pagpindot niya sa palad, nanginginig ang mga daliri.

May kumislap sa mukha niya.

Isang hakbang siyang sumulong. “Diana—”

Lumapit siya, bahagyang itinaas ang kamay, parang susuriin siya, parang tatanungin kung okay siya.

Sandali, mahinang gumalaw ang pag-asa sa dibdib ni Diana.

Agad itong napansin ni Lauren.

Mahigpit niyang hinawakan si Henry. Sumandal siya rito, mababa, matamis, at intimate ang boses. “Henry,” mahinang sabi niya, “bakit hindi tayo umakyat at tingnan kung tuyo na ang damit ko?”

Mahinahon ang mga salita, pero malinaw ang mensahe.

Hindi nag-atubili si Henry.

“Sige,” sagot niya, ngumiti.

Buong-buo siyang lumiko kay Lauren, ganap na nalipat ang atensyon mula kay Diana. Hindi siya lumingon. Hindi na nagsalita.

Magkasama silang tatlo na umakyat. Masayang tumalon-talon si Selena sa unahan. Komportableng sumandal si Lauren sa gilid ni Henry, mahina at nasisiyahan ang tawa. Sinundan sila ni Henry, parang ito ang pinakanatural na bagay sa mundo.

Naiwan si Diana kung nasaan siya.

Patuloy na dumudugo ang kamay. Patuloy na tumutulo ang luha.

Pinagmasdan niya silang maglaho sa paningin, humihina ang boses habang umaakyat, iniwan siyang mag-isa sa sala na hindi na pakiramdam na tahanan niya.

“Mukhang perpekto sila, parang pamilya, at ako ay multo lang sa sarili kong bahay,” bulong ni Diana habang nakatitig sa kanilang nawawalang mga katawan, puno ng luha ang mukha.