Kabanata 5

Mas huli silang umuwi nang gabing iyon.

Tahimik ang bahay sa paraang hindi pa napapansin ni Henry noon. Hindi ang mapayapang katahimikan ng pahinga, kundi ang hindi komportableng uri na nagpaparamdam na walang laman ang lugar kahit naka-ilaw. Isinara ang harapang p***o sa likod nila, bahagyang umalingawngaw ang tunog, parang nakikinig ang mga dingding mismo.

Nakatayo si Mrs. Willis sa sala.

Siya lang ang nandoon.

Una siyang pumasok si Henry, wala sa loob na niluwagan ang kurbata. Dahil sa ugali, kahit hindi tumingin, inalis ang coat sa balikat at iniunat sa gilid.

Sa loob ng mga taon, sapat na ang isang galaw na iyon. Laging nandoon si Diana. Laging naghihintay. Laging handang kunin ito mula sa kanya, gaano man kahuli ang pag-uwi o gaano man kalamig ang pagbati.

Pero ngayong gabi, walang nangyari.

Nanatili ang kamay sa hangin sandali. Bahagyang nakakunot ang noo, nagtataka, pagkatapos ay lumiko at isinabit ang coat sa likod ng upuan. Parang kakaiba ang galaw, hindi tapos, parang may kulang.

Napansin niya ito, pero hindi niya pinagtuunan.

Agad itong napansin ni Selena.

Nakatayo siya nang tahimik, maliit na mga mata ang nag-iikot sa sala parang inaasahan na lilitaw ang nanay mula sa likod ng p***o o mula sa pasilyo.

Karaniwan, may boses na ni Diana na tumatawag sa kanya, nagtatanong kung kamusta ang araw, paalala na maghugas ng kamay, ngumingiti kahit pagod.

Ngayong gabi, wala.

Walang boses.

Walang yabag.

Walang pamilyar na init.

Lumipat ang tingin ni Selena sa maliit na mesa sa tabi ng sofa. Walang laman. Walang baso. Walang straw. Walang milkshake.

Bahagyang bumagsak ang mukha.

“Daddy,” sabi niya, mas maliit na ngayon ang boses, mahinang hinila ang manggas ni Henry. “Nasaan si Mommy?”

Sulyap si Henry sa paligid, pagkatapos ay huminga nang malalim. “Siguro pagod at maagang natulog,” sabi niya, bagaman may pag-aalinlangan ang tono.

Umingin si Selena. “Hindi naman maagang natutulog si Mommy,” iginiit niya. “At laging ginagawa niya ang strawberry milkshake ko sa oras na ito.”

Huminto, pagkatapos ay matigas na dagdag, “Gusto ko ngayon.”

Nag-atubili si Henry. Binuka ang bibig para balewalain, pagkatapos ay huminto. Hindi pa niya kailanman ginawa ang milkshake nito. Hindi niya kailangan. Laging ginagawa ni Diana, tahimik, nang walang paalala sa sinuman.

Lumapit siya kay Selena at ipinatong ang kamay sa balikat nito. “Puwede nating gisingin kung gusto mo,” sabi niya.

Nagmukmok si Mrs. Willis.

Lumiko si Henry papunta sa kanya, unang beses na maayos na napansin ang ekspresyon. Mukhang nag-aalala. Bahagyang pula ang mga mata, parang pinipigilan ang luha.

Mahigpit ang hawak sa envelope sa mga kamay, parang marupok na bagay na takot mahulog.

“Sir,” maingat niyang simula, “alam kong hindi ako dapat magsalita, pero napakatapat ni Mrs. Golding sa pamilyang ito.”

Nakakunot ang noo ni Henry. “Anong pinagsasabi mo?” patag ang boses.

Lumingon si Mrs. Willis. “Ngayon…” Huminto, nanginginig ang boses. “Ngayon ay nasira siya.”

Mahina siyang nagtawa, hindi naantig. “Drama iyan,” sabi niya. “Laging emosyonal si Diana.”

Dahan-dahang umiling si Mrs. Willis. “Mr. Golding, alam ninyo kung gaano niya kayo kamahal. Si Selena. Ang bahay na ito.”

May gumalaw.

Naramdaman ni Henry bago niya naintindihan.

Biglang lumitaw ang mga alaala, hindi inaanyayahan, isa-isang bumagsak sa isip.

Naaalala niya ang halos araw-araw na pag-uwi nang huli, pagod at naiirita. Itutulak ang p***o, ihahagis ang coat kay Diana nang hindi man lang tumingin sa mukha, at dadaan. Laging nahuhuli nito. Lagi. Kahit hindi niya kinikilala ang pagbati. Kahit parang kasangkapan lang ang turing.

Gayunpaman, hindi ito nagrereklamo.

Naaalala niya ang hindi mabilang na gabi na nakatulog sa sofa, drained sa trabaho. Gigising siya ilang oras ang lumipas at makikita ang sapatos na tinanggal, maayos na nakatiklop ang coat, maingat na nakapatong ang kumot sa kanya. Hindi nagtanong kung sino ang gumawa. Hindi nagpasalamat.

Naaalala niya ang gabing seryoso siyang may sakit, walang tigil ang ubo sa kama. Lumapit si Diana, iniabot ang kamay sa noo.

“Huwag mo akong hawakan,” snapp niya. “Sinusubukan mo ba akong lasingin ulit?”

Humigpit ang dibdib sa alaala.

Mahina itong huminga, may takot na kumislap sa mukha. “Mainit ka,” sabi niya.

Naaalala niya kung paano siya tinulungan nito palabas ng bahay, mahina ang katawan, mabagal ang hakbang. Mabigat siyang sumandal nang walang isip.

“Saan… saan mo ako dadalhin?” tanong niya.

“Sa ospital,” walang pag-aalinlangan ang sagot.

Lumunok si Henry.

Mas maliit ngayon ang sala. Mas tahimik.

Bumalik ang tingin kay Mrs. Willis, na tumigil na magsalita, parang sapat na ang sinabi.

“Hiniling niya sa akin na ibigay ito sa inyo bago siya umalis kaninang gabi,” tahimik na sabi ni Mrs. Willis, iniabot ang envelope.

Nakakunot ang noo ni Henry at kinuha ito. “Ang signed copy ninyo,” mahinang dagdag niya.

Tinitigan ang envelope, unti-unting pumasok ang kalituhan. Mahigpit ang mga daliri habang dahan-dahang binabaligtad, sinusubukang unawain ang mga salita.

“Anong ibig mong sabihin na umalis siya?” mas mababa na ang boses habang nagsisimulang buksan ang envelope.

Ibinalot ni Mrs. Willis ang ulo, hindi makasagot.

Dahan-dahang hinugot ni Henry ang file, parang hinahanda ang sarili sa anumang nasa loob.