Todos los capítulos de Ang Bawal sa Mansiyon (SPG): Capítulo 81 - Capítulo 90

"Umuwi na tayo, Hiraya. Hayaan mong ang mga daga na ito ang maglinis ng sarili nilang kalat."Muli, tinawag ko ang pangalan niya nang direkta. At sa pagkakataong ito, sa harap mismo ng kanyang mga bastos na nasasakupan, parang isang tahasang pag-angkin sa kanyang tabi.Tiningnan ako ni Miss Hiraya nang may mahirap ipaliwanag na tingin—may paghanga, pasasalamat, at nag-aalab na pagnanasa sa likod ng kanyang magagandang mata. Naglakad siya sa tabi ko habang ang kanyang kamay ay likas at mahigpit na nakahawak sa aking braso hanggang sa makalabas kami ng silid, habang naiwang nanginginig pa rin si Mr. Hidalgo sa sahig.Mas kalmado ang biyahe pauwi, ngunit puno ito ng ibang uri ng tensyon—isang napakakapal at sensual na tensyon.Umupo si Miss Hiraya sa tabi ko sa upuan sa harap dahil ayaw na niyang umupo sa likuran. Paminsan-minsan ay dahan-dahang humahaplos ang kanyang kamay sa aking braso habang naglilipat ako ng gear—isang sinadya at makabuluhang paghawak."Ang galing mo kanina, Ireneo.

Isinara ko ang pinto ng SUV nang may kaunting dagdag na puwersa, sinisigurado kong ligtas na nasa loob si Izumi.Matapos ang maikling labanan sa parking lot, patuloy pa rin ang pagbomba ng adrenaline sa aking dugo, kaya doble ang talas ng aking pandama kaysa karaniwan.Humakbang ako paikot sa kotse patungo sa driver's seat, sumakay, at agad na awtomatikong ni-lock ang lahat ng pinto.Sa katabing upuan ko, nanghihina si Izumi. Mahigpit na nakapulupot ang seatbelt sa kanyang dibdib, na mabilis na tumataas at bumababa dahil sa kanyang mabigat na paghinga. Natatakpan ng kanyang mahaba at magulong buhok ang kalahati ng kanyang mukha, at ang kanyang pulang damit ay bahagyang umangat—sapat upang ilantad ang kanyang mga makinis na hita.Noon, ang ganitong tanawin ay magpapa-panic sa akin, mag-iiwan sa akin ng mabigat na pakiramdam ng pagkakasala, at mabilis kong tatabunan ng jacket habang bumubulong ng panalangin upang maiwasan ang tukso.Sumulyap ako sa kanyang mga hita, pagkatapos ay mah

"Miss! Huwag kang magulo, ibaba mo ang kutsilyo!"Hindi pinakinggan ni Valerian ang babala ko. Mahigpit niyang hinawakan ang kutsilyo sa kanang kamay, saka itinutok ang matalas na talim sa sarili niyang kaliwang pulso."Kung magkasakit ako, aalagaan mo ba ako, Ireneo? Kakargahin mo ba ako tulad ng pagkabuhat mo kay Izumi ngayong gabi?""Valerian! Huwag kang baliw! Delikado 'yan, huwag kang maglaro ng kutsilyo!""Sagutin mo ako, Kuya Ireneo! Mapapalapit ka ulit sa akin kapag may nangyaring masama sa akin, 'di ba?"Walang pag-aalinlangan, idiniin niya ang talim sa kanyang balat at mabilis na naghiwa.Agad na tumulo ang sariwang pulang dugo mula sa sugat, dumaloy sa malinis at puting sahig ng kusina."Valerian!"Sumigaw ako nang malakas at sumugod nang walang pag-aalinlangan. Hinawakan ko ang kanyang kamay at itinapon ang kutsilyo sa lababo, saka idiniin ang aking mga daliri sa sugat sa kanyang pulso para pigilan ang pagdurugo.Bumagsak nang mahina ang katawan ni Valerian sa aking mga

Biglang tumayo si Izumi mula sa kanyang upuan, namumula ang mukha sa galit habang itinuturo ako gamit ang kanyang balingkinitang hintuturo. "Gusto ko ring samahan ako ni Ireneo, Ma! Alam na ng mga kaibigan ko na guwapo ang driver natin, at nangako akong ipapakilala ko siya sa kanila. Kung si ate Hiraya ang magdadala kay Ireneo, sino ang dapat kong isama? Ayokong matalo sa sarili kong kapatid!""Makakahanap ka ng iba sa marami mong kasintahan, Izumi. Huwag kang maging isip bata sa ganitong sitwasyon. Nanganganib pa rin ang buhay ko dahil sa banta ng mga karibal ko sa negosyo, kaya natural lang na kailangan ko ng dagdag na proteksyon," malamig na sagot ni Hiraya, na may matigas na mukhang hindi man lang nakitaan ng pag-aalinlangan."Anong proteksyon? Sabihin mo na lang na gusto mo siya! Ginagamit mo lang ang seguridad bilang dahilan para kumapit kay Ireneo sa buong party, 'di ba?"Sumiklab ang isang tahimik ngunit matinding digmaan sa pagitan ng magkapatid sa hapag-kainan—nag-aaway par

Muntik na akong mabulunan sa sarili kong laway nang marinig ang kahanga-hangang kasinungalingang lumabas sa bibig ni Hiraya.Fiancé?Kasal?Tunay na lumilipad ang imahinasyon ng babaeng ito kapag galit.Agad na namutla ang mukha ng clerk ng boutique. Nanginginig nang husto ang kanyang mga tuhod nang mapag-isip ang nakamamatay na pagkakamaling nagawa niya. "F-fiancé niyo po...? P-pero ang hitsura niya...""Anong problema sa hitsura niya? May problema ka ba sa simpleng pananamit ng magiging asawa ko? Sa tingin mo ba dapat ipagmalaki ng lahat ng mayayaman ang mga branded na damit tulad mo—na maliit lang naman ang kinikita?"Binato siya ni Hiraya ng mga nakamamatay at hindi masagot na mga tanong. Hindi masyadong malakas ang boses niya, pero bawat salita ay tumatagos at nakamamatay."Pasensya na po, Ms. Hiraya. Sa totoo lang, hindi ko talaga alam. Akala ko kasi...""Huwag ka nang magpaliwanag. Hindi ko kailangan ng pasensiya mula sa isang taong hinuhusgahan ang iba batay lamang sa kanilang