All Chapters of Ang Bawal sa Mansiyon (SPG): Chapter 71 - Chapter 80

Ang apat na araw na paghihintay na iyon ay parang apat na siglo ng pagpapahirap sa pinakamababang antas ng impyerno. Parang galing ako sa level 1, at ngayon ay nasa level 50 na ako sa kumukulong asupre.Ginawa ko ang aking mga araw na parang isang robot na nauubusan ng baterya—naghuhugas ng mga kotse, nagdidilig ng mga halaman, at nagmamaneho para sa mga dalaga—na walang ekspresyon ang mga mata at may kaluluwang lumilipad kung saan-saan.Hanggang sa wakas, sa ikaapat na araw, isang text message ang dumating sa aking telepono habang pinupunasan ko ang rearview mirror sa garahe.“Ireneo, may dumating na liham para sa ‘yo sa aking inuupahang bahay. Isa itong malaking brown envelope na may nakasulat na medical laboratory. Kailan mo ito gustong kunin? Natatakot ako na baka mapagkamalan ito ng aking asawa na galing sa lender.”Ang mensahe ay nagmula kay Bong, ang aking kaibigan sa coffee shop sa harap ng complex.Sinadya kong hiramin ang address ng inuupahan niyang bahay bilang destinasyon

Ang pagkaalam sa pahayag na si Miss Valerian ay kapatid ko sa ama—na iisa ang aming dugo’t pinagmulan—ang tuluyang nagpabaligtad sa aking mundo.Sa tuwing naaalala ko ang aming mga masinsin at mainit na sandali sa silong, ang kanyang mga ungol, ang aming mga haplos, ang pinaghalong pawis, at ang muntik ko nang paglaya sa loob niya, isinumpa ko ang aking sarili nang isandaang beses!"Kapatid mo iyan, Ireneo! Sarili mong dugo at laman! Tandaan mo... iisa ang ama niyo! Isa kang masamang tao na sumira sa sarili mong kapatid!"Paulit-ulit ang sumpa sa aking isipan—mga tinik na pumipilit sa akin na gumawa ng marahas na aksyon upang mailigtas ang anumang natitirang piraso ng katinuan at moralidad na mayroon pa ako.Napagpasyahan kong tuluyang lumayo. Nagtayo ako ng mataas na pader sa pagitan namin ni Miss Valerian, kahit wala akong lakas ng loob na ibunyag sa kanya ang katotohanan ukol sa aming DNA.Masyadong maselan ang pag-iisip ni Miss Valerian, lalo na matapos kong malaman kung gaano ka

"Bakit ganyan ang tingin mo sa akin? May mali ba sa mukha ko? O baka naman hulas na ang pulbos ko, ha?"Napangiti ako nang bahagya—isang ngiti na mas matapang kaysa sa karaniwan. "Hindi namang masama, Miss. Perfect nga, eh. Gusto ko lang siguraduhing hindi kayo napagod matapos ang buong araw na pagtatrabaho."Saglit na natigilan si Miss Hiraya nang marinig ang hindi ko pangkaraniwang sagot. Marahan siyang ngumuso, pilit na itinatago ang bahagyang pamumula sa kanyang mga pisngi, saka mabilis na naglakad papasok ng bahay nang hindi na sumagot sa sinabi ko.Pagkaalis ni Miss Hiraya, pumasok sa isip ko si Miss Izumi—ang wild na babaeng ito na wala man lang bahid ng dugong kaugnay sa akin, ngunit lantarang tinupad ang kanyang pangako. Dahil sa katotohanang hindi kami magkamag-anak, naging mas madali para sa akin na tanggapin ang kanyang mga pagbabanta.Gayunpaman, kailangan kong magbayad nang mahal para sa pansamantalang kasiyahang ito kapag naiisip ko ang mas kumplikadong mga katotohanan

Walang awa si Miss Izumi sa loob ng maalikabok at nakakandadong garahe. Tila gusto niya akong lamunin nang buo habang nakasandal ako sa malamig na hood ng sasakyan. Marahas niyang p iniaalok ang kanyang mga labi sa akin, habang ang kanyang mga kamay ay gumagala kung saan-saan nang walang pahintulot. Para akong isang manikang pinaglalaruan ng kanyang may-ari.Halos nakabukas na nang tuluyan ang aking uniporme. Hantad na ang aking dibdib na may mga pulang marka na mula sa maliliit na kagat at matutulis niyang kuko.Patuloy akong dinidiinan ni Miss Izumi nang walang humpay—idinidikit ang kanyang kurbadong katawan nang mahigpit sa akin, dahilan upang maramdaman ko ang bawat detalye ng kanyang pigura na kayang sumubok sa pananampalataya ng sinumang lalaki.Napatingala na lamang ako nang may pagsuko habang sinisimulan niyang muling atakehin ang aking leeg—agresibong nag-iiwan ng marka upang patunayang teritoryo niya ako. Ang mainit niyang hininga ay humahagip sa aking balat, na humahalo sa b

"Ireneo, takot na takot ako... gusto nila akong patayin!" mapait niyang hikbi sa aking dibdib.Ginantihan ko siya ng isang mahigpit na yakap. Ang malaki at magaspang kong kamay ay pumulupot sa nanginginig niyang likod—marahang hinahaplos ito upang ibalik ang kanyang katinuan. Ang isa ko namang kamay ay nakapatong sa likod ng kanyang ulo, hinahayaan siyang sumandal nang lubusan sa akin."Shhh... ayos na, Miss. Ligtas na tayo. Malayo na tayo sa kanila. Walang sinumang makagagalaw sa iyo hangga't humihinga pa ako."Ramdam ko ang mabilis at marahas na pagtibok ng kanyang puso na sumasabay sa akin. Napakalapit ng aming mga katawan. Ang kanyang dibdib ay umaangat at bumababa sa aking dibdib sa tuwing humihinga siya nang malalim upang pakalmahin ang kanyang paghagulgol.Dahan-dahang inangat ni Miss Hiraya ang kanyang mukha—tinititigan ako sa napakalapit na distansya. Ilang sentimetro na lamang ang pagitan ng aming mga mukha.Nakita ko ang maliliit na butil ng pawis sa kanyang itaas na labi at