All Chapters of Varislerini Ondan Sakladım: Chapter 1 - Chapter 8

Avukat, sekiz yıllık kocamla aslında bir yıl önce yasal olarak boşandığımızı, ve onun artık başka bir kadınla evli olduğunu söylediğinde, olduğum yerde donup kaldım. Buna inanmak istemiyordum.Tam o sırada telefonum titredi. Zayn'dan bir mesaj gelmişti.'Bebeğim, bugün döndüm. Senin için en yeni model çantayı aldım. İşle ilgili halletmem gereken bir şey var. Onu bitirince eve gelip akşamı seninle geçireceğim.'Mesajı okurken bu apaçık yalan yüreğime saplandı.Eskiden olsa sevinçten havalara uçardım. İş seyahatinden her döndüğünde bana mutlaka bir hediye getirirdi.Bu kez, sürpriz yapmak için onu havaalanında lobide bekliyordum. Ama asıl sürprizi yaşayan ben oldum.Uzaktan, tanıdık birinin kapıdan çıktığını gördüm. Uzun boylu ve geniş omuzluydu. Siyah takım elbisesi heybetli görünüşünü daha da belirgin hale getiriyordu.Ama yanında bir kadını şefkatle tutuyordu. Kadına sevgi dolu gözlerle bakıyordu. Kadının yüzü mutluluktan ışıl ışıldı, hamilelikten karnı iyice belirginleşmişti.

Neyse ki Whitney'in düşmesi ciddi bir soruna yol açmamıştı. Doktor rutin kontrollerini tamamladıktan sonra Zayn onu tekrar odaya getirdi.Kapıda durup Zayn'ın Whitney'in etrafında pervane oluşunu, onunla ilgilenmek için koşturmasını izledim. O an kendimi, sanki onların arasına giren yabancı benmişim gibi hissettim."Zayn, bırak Bayan Rivers içeri gelsin." Whitney'in güçsüz sesi odadan duyuldu.Zayn bana baktı ama gözlerini kaçırdı. Yüzüme bakamıyordu.Derin bir nefes alıp odaya girdim."Bayan Rivers, lütfen Zayn'ı suçlamayın." Whitney bitkin bir halde yatağın başlığına yaslandı. Yüzü solgundu. "Sizi buraya getirmesini ben istedim. Konuşmamız gereken bazı şeyler var."Dudaklarımı birbirine bastırıp hiçbir şey söylemedim.Zayn yanıma oturup elimi tuttu. Yüzünde belli belirsiz bir suçluluk ifadesi vardı. Bir şey söylemek ister gibi dudaklarını araladı ama bir süre tek kelime edemedi."Yvonne, sana açıklamam gereken bazı şeyler var." Bir an durakladıktan sonra devam etti. "Whitney'

Gittim. Ama Zayn perişan oldu.Whitney'le ilgilenmek için hastanede kalmıştı ama aklını bir türlü toparlayamıyordu. Bir gece önce gözlerimde gördüğü ifade bütün gece aklından çıkmamıştı. Beni daha önce hiç bu kadar büyük bir hayal kırıklığı içinde görmemişti.İlk kez içine bir huzursuzluk çöktü. Hiç düşünmeden telefonunu çıkarıp beni aramak istedi."Zayn, canım elma çekti. Benim için bir tane soyar mısın?"Whitney'in sesi onu düşüncelerinden sıyırdı. Zayn önce telefonuna, sonra Whitney'e baktı. Sonunda telefonu bir kenara bıraktı. "Peki. Soyarım."O gece Zayn hastanede Whitney'in yanında kaldı. Ancak ertesi sabah eve döndü. Kapıyı açtığında ev bomboştu. Bana ait ne varsa gitmişti.Bir an olduğu yerde donup kaldı, ardından telaşla odaları aramaya başladı."Yvonne! Yvonne!"Defalarca adımı seslendi ama cevap veren olmadı. Evin her köşesini aradı ama beni bulamadı. Giderek paniğe kapılıyordu. Telefonunu çıkarıp beni tekrar tekrar aradı.Ama telefonum çoktan kapanmıştı. Mesajlar

Swizor'a vardıktan sonra her şeyi geride bıraktım. Zayn'ı düşünmeyi, geçmişte yaşananları kafama takmayı bıraktım. Sağlığımı toparlamaya odaklanırken bir yandan da gezmeye başladım.Buranın manzarası büyüleyiciydi. Hava öylesine temiz ve ferahtı ki insanın içini açıyordu. Sıradağlarda dolaşıyor, karla kaplı zirvelerin görkemi karşısında hayran kalıyordum. Gölün kıyısında yürüyüp huzur veren manzaranın tadını çıkarıyordum. Zork'a gittim ve şehrin canlılığına hayran kaldım.Bu yolculukta dünyanın güzelliklerini gördüm ve hayatın aslında ne kadar değerli olduğunu anladım. Hayat yalnızca Zayn'dan ibaret değildi. Onun dışında koskoca bir dünya vardı. Geriye dönüp baktığımda eski hayatımın ne kadar sıkıcı olduğunu fark ettim.Bir gün küçük bir kasabaya gittim ve tesadüfen bir Noel geçit törenine denk geldim. Sokaklar ışıklar ve süslemelerle göz kamaştırıyor, her yer heyecanlı insanlarla dolup taşıyordu.İnsanlar Noel için giyinip süslenmiş, gülüyor, dans ediyor ve eğleniyorlardı. Ortamda