Bölüm 3

Neyse ki Whitney'in düşmesi ciddi bir soruna yol açmamıştı. Doktor rutin kontrollerini tamamladıktan sonra Zayn onu tekrar odaya getirdi.

Kapıda durup Zayn'ın Whitney'in etrafında pervane oluşunu, onunla ilgilenmek için koşturmasını izledim. O an kendimi, sanki onların arasına giren yabancı benmişim gibi hissettim.

"Zayn, bırak Bayan Rivers içeri gelsin." Whitney'in güçsüz sesi odadan duyuldu.

Zayn bana baktı ama gözlerini kaçırdı. Yüzüme bakamıyordu.

Derin bir nefes alıp odaya girdim.

"Bayan Rivers, lütfen Zayn'ı suçlamayın." Whitney bitkin bir halde yatağın başlığına yaslandı. Yüzü solgundu. "Sizi buraya getirmesini ben istedim. Konuşmamız gereken bazı şeyler var."

Dudaklarımı birbirine bastırıp hiçbir şey söylemedim.

Zayn yanıma oturup elimi tuttu. Yüzünde belli belirsiz bir suçluluk ifadesi vardı. Bir şey söylemek ister gibi dudaklarını araladı ama bir süre tek kelime edemedi.

"Yvonne, sana açıklamam gereken bazı şeyler var." Bir an durakladıktan sonra devam etti. "Whitney'le ben... Bir iş yemeğinde yeniden karşılaştık. İş ortaklarımdan biri onu sürekli içmeye zorluyordu. Öylece seyirci kalamazdım, bu yüzden araya girdim."

"İkimizin de bu kadar fazla içeceğini tahmin etmemiştim. O gece aramızda bir şeyler yaşandı. Bu çocuk da o gece yaşananların sonucuydu."

Bunları söylerken dikkatle yüzüme baktı. Gözleri pişmanlık doluydu. Elimi daha sıkı tuttu.

"Yemin ederim, kalbimde her zaman sadece sen vardın. Bunun seni zor durumda bıraktığını biliyorum ama çocuğun hiçbir suçu yok. O benim öz çocuğum. Onu terk edemem. Ama merak etme. Bebek doğduğunda onu senin üzerine kaydettireceğim. Annesi sen olacaksın."

"Umarım beni anlayabilirsin."

Gözlerini benden ayırmadan, vereceğim cevabı bekledi.

Başımı eğdim. Gözlerim dolmuştu.

Onun seçimi buydu. Whitney'i ve karnındaki çocuğunu seçiyordu.

Canımı en çok yakan yalnızca ihaneti değil, söylediği yalanlardı. Neden bana daha önce söylememişti? Neden benden gizlice boşanıp sonra da bunu sahte bir evlilik belgesiyle örtbas etmişti?

Whitney'in de gözleri kızardı.

"Bayan Rivers, gerçekten hiçbir zaman aranıza girmek istemedim. Ama başka çarem yok. Sağlığım iyi değil. Bu bebeği kaybedersem bir daha asla hamile kalamayacağım. Lütfen çocuğu suçlamayın, olur mu?"

Sesi hıçkırıklara karıştı, omuzları titriyordu.

Onlara bakarken göğsüm öylesine sıkıştı ki nefes almakta zorlandım. Ben de anne olacaktım. Bir çocuğun bir kadın için ne anlama geldiğini biliyordum.

Derin bir nefes alıp kendimi gülümsemeye zorladım.

"Kızgın değilim."

Bir kez daha derin bir nefes aldım ve sesimi sakin tutmaya çalıştım.

"Anlıyorum."

Zayn bir an donup kaldı. Böylesine akıl almaz bir şeyi bu kadar kolay affetmeme şaşırdığı belliydi. Ne kadar uysal ve yumuşak huylu olsam da ihanete asla göz yummazdım.

"Yvonne, gerçekten anlıyor musun?"

Başımı sallayıp acı acı gülümsedim. "Zayn, ikimiz de aileyi düşünmek zorundayız. Bir varise ihtiyacın olduğunu anlıyorum. Sonuçta Levine mafya imparatorluğu çok büyük. Birinin onu devralması gerekiyor."

"Senin için daha kolay olacaksa Whitney'i eve getirebilirsin. Böylece onunla ilgilenilir. Benim de içim rahat eder."

Bunları söylediğimde Zayn'ın yüzü sevinçle aydınlandı. Derin bir rahatlama nefesi verdi.

"Teşekkür ederim, Yvonne. Bana karşı çok anlayışlısın."

Elimi sıkıca tuttu. Gözleri minnetle doluydu.

Bir kenarda duran Whitney şaşkına dönmüştü. Bu kadar kolay kabul edeceğimi beklemiyordu. Ancak kısa sürede kendini toparladı ve dudaklarında belli belirsiz alaycı bir gülümseme belirdi.

Ona sakince baktım. Artık içimde hiçbir şey hissetmiyordum.

"Zayn, konuşacağımız başka bir şey yoksa artık eve gitmek istiyorum. Bir oda hazırlayıp Bayan Sanders'la ilgilenmesi için bir beslenme uzmanı tutacağım. Böylece bebeğin sağ salim dünyaya gelmesini sağlayabiliriz."

Zayn başını salladı. Gözlerinde bir anlığına suçluluk belirdi.

"Peki. Sen git. Bunların hepsi bittikten sonra kendimi sana affettireceğim."

Ona gülümsedim. Başka hiçbir şey söylemeden arkamı dönüp çıktım.