Todos os capítulos de เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 31 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sชาวบ้านที่ยืนอยู่ไม่อยากจะเข้ามายุ่งนักหรอก แต่คำพูดของซ่งกุ้ยเจินฟังแล้วดูจะไม่ค่อยสวยหรูสักเท่าไร จึงมีคนหนึ่งตัดสินใจก้าวออกมา แล้วตอบกลับอีกฝ่าย“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอกับเถ้าแก่เนี่ยคนนี้ มีเรื่องบาดหมางอะไรกันมาก่อน แต่ที่ผ่านมาในค่ายทหารของเมืองนี้ ไม่ได้มีการส่งเจ้าหน้าที่ออกไปทำงานนอกพื้นที่สาเหตุที่ฉันรู้เพราะสามีฉันเป็นผู้กองของค่ายนี้ และค่ายนี้ก็ไม่ได้ถูกส่งตัวไปทำภารกิจจนไม่มีเวลากลับบ้าน ดังนั้นหากลูกชายของเธอประจำการที่ค่ายทหารของเมืองนี้ อย่างนั้นก็ไม่น่าถูกตัวส่งไปที่ไหนนะ เขาคงไม่อยากกลับบ้านเองต่างหาก”พอสิ้นเสียงนี้ของคุณนายผู้กอง ทุกคนได้แต่หันมามองอย่างตกใจ ก่อนจะมีเสียงพูดคุยในเรื่องนี้“นี่แสดงว่าเจ้าบ่าวคงไม่อยากแต่งงานเลยอ้างว่าไปทำภารกิจ ทั้งที่ไม่มีทหารในค่ายถูกส่งไปไหน” มีคนหนึ่งพูดขึ้นมา และคนอื่นๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วยหญิงที่พูดเรื่องนี้ หันไปพูดกับกู้อี้ฟางอย่างจริงจังว่า “หากฉันเป็นเธอ ฉันจะขอบคุณพี่สาวคนนี้ แล้วถอยออกมาเดินด้วยขาตัวเอง ตั้งท้องไม่มีพ่อ ดีกว่ามีพ่อที่ไม่ได้เรื่อง”“ใช่ ๆ ฉันเห็นด้วยนะ หากวันแต่ง

บทที่ 33 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sไป๋มั่วหยางยิ้มให้ภรรยา ก่อนจะตอบอย่างอ่อนโยน“พี่เองไม่ใช่อยากปิดบังอะไร แต่ตอนนั้นพี่ไม่อยากให้ใครเข้ามาช่วยเหลือ เพราะการติดหนี้บุญคุณใครสักคน มันยากมากนะที่จะชดใช้หมด ยิ่งหากพี่พ้นโทษโดยใช้เส้นสายของใครสักคน หนี้บุญคุณก็คงต้องใช้อย่างไม่มีวันจบสิ้นและยิ่งไปกว่านั้น หากคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีในอดีตกับตระกูลไป๋จะให้ความช่วยเหลือ อาจจะต้องเกิดเรื่องเดือดร้อนไปด้วย ในเมื่อไช่หม่าถงต้องการเล่นงานพี่เพียงคนเดียว พี่เลยปล่อยเลยตามเลย คิดเสียว่าพี่ได้พักเพื่อกลับมาตั้งตัวใหม่อีกครั้งดีกว่า”“แต่พี่หมดอิสรภาพนะ ฉันยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งแค้นคนพวกนั้น” หญิงสาวเจ็บใจอย่างที่สุดเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดของสามี “ฉันอยากจะเล่นงานพวกมันเร็ว ๆ แต่คิดว่านี่ยังไม่ถึงเวลา รอให้ตระกูลไป๋เข้มแข็งกว่านี้อีกสักหน่อย แล้วค่อยจัดการคนที่ใส่ร้ายพี่ก็ยังไม่สาย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ตามใจอาเหมยก็แล้วกัน พี่ก็จะไม่ปล่อยเจ้านั่นไว้เหมือนกัน แต่เชื่อพี่เถอะว่าอีกไม่นาน คนพวกนั้นต้องดิ้นตายเพราะความอิจฉาแน่ จากที่เมื่อก่อนร้านของตระกูลไป๋ไม่ค่อยมีสินค้า เพราะพี่

บทที่ 35 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s.“ตระกูลไป๋เหรอ เหมือนจะเป็นตระกูลผู้ดีเก่าและเคยมีเงินมากพอสมควรนะ แต่เหมือนกับว่าตระกูลนี้ล่มสลายไปเมื่อนานมาแล้วและทายาทเพียงคนเดียวก็ติดคุก มิน่าล่ะออกจากคุกมาถึงเป็นเจ้าของร้านขายข้าวสารได้ คงจะเป็นสมบัติเก่าของตระกูล เห็นที่ฉันต้องไปเยี่ยมเยียนพี่สาวแกสักหน่อยแล้ว เผื่อจะได้เงินมาใช้จ่ายในบ้านสักก้อน”กู้ตงพูดขึ้นมาพร้อมกับแววตาที่ฉายประกายความโลภขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไม่ได้ต้องการไปเยี่ยมลูกสาวคนโต และไม่ได้เป็นห่วงอะไรเธอเลย เขาเพียงแค่อยากได้ค่าเลี้ยงดูกับเงินมาสักเล็กน้อย เนื่องจากว่าตอนนี้สถานการณ์ของตระกูลกู้ไม่ได้เป็นเหมือนเดิม ตั้งแต่เงินก้อนนั้นหายไปถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่กันเพียงสองคนกับภรรยา แต่เงินเดือนที่ได้รับมาในแต่ละเดือน ก็ไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่ายภายในบ้าน นั่นก็เพราะว่าเขาต้องส่งเงินไปให้ลูกชายที่อยู่ต่างมณฑล ถึงแม้ว่าการไปทำงานใช้แรงงานที่นั่นจะมีเงินเดือนและอาหารให้ แต่เขาก็ยังอยากจะให้ลูกชายกินอิ่มนอนหลับอย่างดี ดังนั้นเงินจึงจำเป็นมากทีเดียวกู้อี้ฟางยิ้มด้วยรู้สึกพึงพอใจ ที่รู้ว่าพ่อจะไปหากู้ชิงเหมยเพื่อเรียกร้อง

บทที่ 37 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sไป๋มั่วหยางได้รับรู้ว่าชายคนนี้ต้องการอะไร เขาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา “ขอถามหน่อยครับว่าคุณต้องการอาวุธอะไรและจำนวนมากแค่ไหน” ชายหนุ่มถามกลับถึงชนิดและปริมาณอาวุธที่อีกฝ่ายต้องการอย่างมีชั้นเชิง ใบหน้าเขายังคงสงบนิ่ง ไม่ได้แสดงความตกใจหรือดีใจ ที่มียอดสั่งซื้ออาวุธเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“สามพันกระบอก ผมต้องการเป็นปืนสั้นสามพันกระบอก หากคุณสามารถทำได้ คุณจะได้เป็นพ่อค้าอาวุธรายใหญ่ที่สุด ที่พวกเราทำการซื้อขายกัน อ้อ..ฉันลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันชื่อจ้าวเฟิง ฉันมาจากตระกูลจ้าว ซึ่งเป็นตระกูลที่มีหน้าที่ดูแลซื้อขายอาวุธให้กับกองทัพ”‘จ้าวเฟิงอย่างนั้นเหรอ จะว่าไปแล้วเขาคนนี้ก็คือเจ้าหน้าที่ระดับสูงและมีอิทธิพลพอสมควร ดังนั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร’ ไป๋มั่วหยางคิดอยู่ในใจ เพราะเขาก็ได้ยินชื่อคนนี้มาบ้างแล้ว “อาชาง เอาปืนตัวอย่างมาให้คุณจ้าวดูหน่อยว่า ต้องการสินค้าที่เรามีไหม” ไป๋มั่วหยางออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิท “ครับ” อาชางรับคำสั่งเจ้านาย จากนั้นก็รีบเดินไปที่ตู้เก็บของ ก่อนจะไขกุญแจและหยิบกล่องบางอย่างออกมา เมื่อเขามายืนอยู

บทที่ 39 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sเมื่อเดินออกมาหน้าประตูรั้ว กู้ชิงเหมยก็พบหญิงสาวที่นับว่าหน้าตาดีใช้ได้ อีกฝ่ายมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่พอใจ“เธอเองเหรอคือภรรยาของพี่มั่วหยาง หน้าตาดีเหมือนกันนี่ แต่รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” ผู้หญิงคนนี้ถามอย่างดูหมิ่นโดยไม่ปิดบัง สายตาที่ส่งมาบ่งบอกถึงความเกลียดชังอย่างชัดเจน“ใช่ ฉันนี่แหละคือภรรยาของพี่หยาง และขอบคุณที่ชม ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองหน้าตาดี ส่วนที่ถามว่ารู้ไหมว่าคุณเป็นใคร ฉันตอบตรงนี้เลยว่าไม่รู้ เพราะฉันไม่ใช่นายทะเบียนที่สำนักงานพลเรือน ถึงจะต้องรู้ประวัติของคุณ อีกอย่าง ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน คุณก็เป็นได้เพียงแขกของตระกูลไป๋ เพราะนายหญิงของที่นี่คือฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น”กู้ชิงเหมยเชิดหน้าตอบกลับอย่างไม่หวั่นไหว แม้คำตอบของเธอจะดูราบเรียบ แต่ทุกคำกลับทิ่มแทงใจอีกฝ่ายไม่น้อย“ฉันพูดด้วยดี ๆ ทำไมเธอต้องยอกย้อนด้วยล่ะ เธอรีบเปิดประตูให้ฉันเข้าไปรอพี่มั่วหยางในบ้านเดี๋ยวนี้ เพราะฉันคือคนสำคัญของเขา” อีกฝ่ายพูดสวนกลับมาอย่างไม่พอใจ และออกคำสั่งกับกู้ชิงเหมย“เหรอ ถ้าสำคัญมากก็รอให้เขามาเปิดให้เองก็แล้วกัน เพราะเธอไม่ไ