เส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s

บทที่ 1 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sณ กรุงปักกิ่ง ปี 1978 ร่างของหญิงสาวรายหนึ่งกำลังนอนบนเตียง เปลือกตาของเธอขยับเล็กน้อย เมื่อเปิดตาเต็มที่หญิงสาวกลับเบิกตากว้างอย่างตกใจ เพราะภาพที่เห็นนั้นไม่คุ้นตาเลยสักนิด“ที่นี่มันที่ไหนกัน ฉันไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์เหรอ” เธอถามด้วยความตกใจ และเพ่งตามองไปรอบ ๆ เพื่อความแน่ใจทว่าตกใจได้เพียงครู่เดียว อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงก็พุ่งเข้าชน จนเธอต้องยกมือขึ้นกุมไว้ด้วยความเจ็บปวด จากนั้นภาพความทรงจำต่าง ๆ ก็ฉายขึ้นมาราวกับภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ทำให้เธอรับรู้ว่าร่างนี้มีชื่อว่า กู้ชิงเหมย ซึ่งชื่อนางร้ายในนิยายที่กำลังฮิตติดตลาดอยู่ตอนนี้ ‘ฉันเคยอ่านนิยายเรื่องนี้ เท่าที่ฉันจำได้ นางร้ายถูกส่งไปทำงานที่ชนบทแทนน้องสาว เพราะพ่อและแม่เลี้ยง ไม่ต้องการให้ลูกสาวสุดที่รักไปลำบากจึงทำการสับเปลี่ยนชื่อ แต่ไปไม่ทันถึงที่หมาย นางร้ายก็ตายเสียก่อน’เมื่อคิดทบทวนมาถึงตรงนี้ เธอก็ส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ แต่หนักแน่นในน้ำเสียง“ฉันไม่รู้หรอกว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และไม่รู้ว่านี่คือนิยายหรือเรื่องจริง แต่สุดท้ายไม่ว่านี่คือที่ไหน ฉันก็จะเลือกเส้นทางชีวิตด

บทที่ 3 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sขณะที่กู้ชิงเหมยกำลังจะเดินไปยังร้านอาหารของรัฐ และตั้งใจจะกินอาหารอย่างอร่อย แต่ไม่คิดว่าจะได้พบกับเซียวจื่อเทียน คู่หมั้นของร่างนี้ เธอไม่อยากจะสนใจจึงจะเลี่ยงเดินไปอีกทาง แต่กลับถูกเขาเรียกไว้“ชิงเหมย คุณมาทำไมที่นี่” นี่คือคำถามของชายหนุ่มที่ถามคู่หมั้นตนเองกู้ชิงเหมยขมวดคิ้วแน่น เธอหันมามองเขาและตอบกลับไปอย่างไม่พอใจ“คุณถามเหมือนฉันไม่ควรมาที่นี่ ถนนเส้นนี้เป็นของคุณเหรอคุณเซียว”คำตอบของเธอทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย เพราะปกติร่างเดิมไม่ใช่คนที่ต่อปากต่อคำเก่งอย่างนี้เซียวจื่อเทียนถึงแม้จะสงสัย แต่เขาก็ยังคงสงบนิ่ง เพราะตอนนี้อยู่ในเครื่องแบบเลยไม่อยากทำให้เสียชื่อเสียง“ผมก็แค่ถามดูเท่านั้น เพราะปกติเห็นคุณอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยออกมาข้างนอก แล้วนี่จะไปไหนเหรอ ให้ผมไปส่งไหม คุณจะได้ไม่ไปพูดจาเหมือนหาเรื่องใครเขาอีก” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง และถามเหมือนใส่ใจแต่ก็แดกดันอยู่เล็กน้อย‘จะว่าไปร่างนี้คือนางร้าย หากไปที่ไหนแล้วมีเรื่องคงไม่แปลก อีกอย่างเพราะเธอเอาความช่วยเหลือที่แม่ของตนเอง ได้ช่วยแม่ของเซียวจื่อเทียน มาเรียกร้องให้

บทที่ 5 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s“คุณมั่นใจแล้วใช่ไหม แล้วเอาทะเบียนบ้านมาด้วยหรือเปล่า” ไป๋มั่วหยางแทบจะกลั้นหายใจถามคำถามนี้ แม้เขาจะได้ชื่อว่านักเลงและทำงานไม่ค่อยใสสะอาดสักเท่าไร ทว่าที่ผ่านเขาไม่ค่อยได้ใกล้ชิดผู้หญิงมากนัก แล้วหลายปีมานี้ก็อยู่ในคุก ได้เห็นตะวันก็นับว่าดีแล้ว เมื่อถูกผู้หญิงสาวสวยมาขอแต่งงาน จึงทำให้เขาประหม่าไม่น้อยเลยทีเดียว“อือ ฉันเอามา ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวอีกครั้งนะ ฉันชื่อกู้ชิงเหมย เป็นลูกสาวคนโตของบ้านกู้ แม่ตายแล้ว พ่อแต่งงานใหม่ มีแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่หนึ่งคน ฉันเหมือนคนนอกของบ้านหลังนั้น แต่คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ฉันสามารถทำงานเลี้ยงตัวเองได้ และสามารถหาเลี้ยงคุณได้เหมือนกัน ว่าแต่ลูกน้องของคุณ ฉันสามารถสั่งงานพวกเขาได้ไหม ถ้าเราแต่งงานกันแล้วน่ะ” กู้ชิงเหมยตอบทุกอย่าง และถามกลับในเรื่องที่เธอสนใจ เผื่อว่าเธอต้องทำงาน แล้วอาจจะขอแรงคนของเขาบ้าง “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมมีลูกน้อง” เขายิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วถาม แววตานั้นเหมือนกำลังเจอเรื่องที่สนุกเข้าแล้ว“ก็สองคนนี้อยู่ข้างคุณตลอด อีกทั้งพวกเขาดูจะนอบน้อมให้คุณ แล้วคุณก็บอกเองว่าคุณเป็นนักเลง คนเรา

บทที่ 7 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sเจ้าหน้าที่ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจความต้องการของกู้ตง แต่ก็เลือกที่จะทำอย่างถูกต้อง จึงได้พูดให้อีกฝ่ายเข้าใจ“เรื่องสุขภาพ คุณเป็นพ่อย่อมต้องรู้ว่าลูกมีอาการอย่างไร ฉันแนะนำได้แค่ว่าคุณควรจะพาเธอไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล แล้วนำใบของหมอมาแจ้งที่สำนักงานแห่งนี้ เพื่อแล้วทางเราจะพิจารณาอย่างเหมาะสม นี่มันไม่ใช่เรื่องยากเลย หวังว่าคุณจะเข้าใจ”กู้ตงฟังแล้วเงียบไปอึดใจหนึ่ง ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ถึงจะไม่ให้ลูกสาวคนโปรดไปใช้แรงงานที่ชนบท แต่เพราะสิ่งที่เขาพูดมานั้นมันคือเรื่องโกหก กู้อี้ฟางไม่ได้มีปัญหาด้านสุขภาพเลย“ครับ แล้วผมจะรีบจัดการเรื่องนี้” กู้ตงทำได้เพียงตอบรับไปก่อน แต่เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ เขาเลยถามเพื่อให้หายคาใจ“ผมขอถามได้ไหมว่าเรื่องที่ผมเปลี่ยนชื่อลูก มีใครร้องเรียนหรือทางเจ้าหน้าที่ตรวจพบเจอด้วยตัวเองครับ”“เรื่องนี้เราตอบไม่ได้หรอกค่ะ สิ่งแรกที่คุณควรทำคือ หากไม่ต้องการส่งลูกสาวไปใช้แรงงานที่ชนบท คุณควรพาเธอไปตรวจร่างกายเพื่อเอาหลักฐานมายืนยันกับทางเรา หากช้าเกินไปก็จะสายเกินแก้นะคะ”เจ้าหน้าที่พูดเพียงเท่านั้นก็วางสายลงทันที

บทที่ 9 เส้นทางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70sอาชางได้ฟังก็มองเจ้านายด้วยความห่วงใย เขาอยู่กับไป๋มั่วหยางมาสิบกว่าปี มีหรือที่จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง การจะสร้างตัวเองให้เป็นอันธพาลนั้น ก็เพื่อไม่ให้เกิดหายนะกับตัวเองและคนในปกครอง เจ้านายต้องการหลบซ่อนความสามารถที่มี ทั้งที่ควรจะเปิดเผยความสามารถของตัวเอง และทำการค้าอย่างเปิดเผย ทั้งที่นายหญิงใหญ่ ผู้เป็นมารดาของเจ้านาย ก็ทิ้งทรัพย์สินไว้ให้มากมายทว่าเขาก็ไม่อาจรู้ได้ว่าทำไมเจ้านายถึงใช้ชีวิตแบบนี้ ทั้งที่มีทุกอย่างและสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องลำบากแต่ต่อให้เจ้านายจะคิดอย่างไร เขาก็จะยังคงอยู่ข้างกาย และทำตามที่เจ้านายสั่งเสมอ โดยเขาหวังว่าวันหนึ่งจะมีนายหญิง ผู้เป็นภรรยาของไป๋มั่วหยาง มาทำให้เจ้านายของเขามีชีวิตที่ดีสักที“ผมเชื่อว่านายหญิงต้องอยู่กับเจ้านายจนตายจากกันแน่นอนครับ ตระกูลไป๋จะต้องมีทายาทหลาย ๆ คน อีกอย่าง เจ้านายไม่ได้ทำผิด แค่โดนพวกมันเล่นงานโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วเจ้านายเองก็ไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากใคร เลยต้องอยู่ในนั้นนานขนาดนี้ ต่อจากนี้เจ้านายไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว ผมเชื่อว่าต่อไปบ้านหลังนี้จะต้องมีชีวิตชีวาแน่นอนครั