All Chapters of จิวอิงภรรยาพลิกชะตา: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อจิวอิงเห็นว่าท่านลุงใหญ่นั้นมีใบหน้าที่เศร้าหมองลงและเงียบไปจึงได้เอ่ยเรียกอีกฝ่ายจนในที่สุดหวังเหว่ยก็ได้สติคืนกลับมา“ท่านลุงใหญ่หวังเจ้าคะ? ท่านลุงใหญ่”“อะ…..อ้ออืม ว่าอย่างไรเช่นนั้นรึ” หวังเหว่ยเอ่ยตอบ“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่เห็นว่าจู่ ๆ ท่านลุงใหญ่ก็เงียบไปเลยจึงเกรงว่าท่านเป็นอะไรไปรึเปล่าเจ้าค่ะ”“อืม….ลุงไม่เป็นอันดันใดแค่เพียงคิดถึงเรื่องเก่าเล็กน้อย ช่างมันเถิดเอาเป็นว่าลุงตกลงซื้อสูตรอาหารของเจ้าทั้งสามสูตรนี้เลย เจ้าคิดราคาเท่าไหร่ก็ว่ามา” หวังเหว่ยเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้า“จริงรึเจ้าคะ! ดียิ่งเพียงแต่ว่าตัวข้าเองนั้นก็ไม่เคยทำการค้าเช่นนี้มาก่อนจึงยังไม่ทราบว่าต้องคิดราคาเท่าไหร่ ท่านลุงพอจะอธิบายราคาของการค้าแบบนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าดีใจแต่หลังจากที่ตนเองคิดได้ว่าตนนั้นไม่รู้ว่าที่แห่งนี้เขาทำการค้าขายเช่นใดสีหน้าของเธอจึงดูเจือนลงเล็กน้อยจากนั้นจึงเอ่ยบอกกับท่านลุงทั้งสองตามความจริง พร้อมทั้งใช้เรื่องนี้ในการประเมินทั้งสองคนไปด้วยว่าพวกเขามีความจริงใจต่อตัวเธอในการเจรจาครั้งนี้หรือไม่“ได้ ตามปกติแล้วนั้นสูตรอาหารนั้นถือว่าเป็นดั่งสมบัติ

ภายหลังจากที่ทั้งสองเดินออกมาจากร้านขายผ้าแล้วนั้นเธอก็ได้เดินไปยังที่ปลอดคนจากนั้นก็จัดการโยนห่อผ้าต่าง ๆ เข้าไปเก็บไว้ในมิติทันที จากนั้นจึงได้เดินนำชายหนุ่มไปซื้อของจำพวกเครื่องปรุงบางอย่างที่ภายในมิติของเธอไม่มีและเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัยว่าทำไมบ้านของเธอจึงได้มีข้าวของเครื่องใช้ได้ จิวอิงจึงได้เลือกซื้อของอีกไม่กี่อย่างและเมล็ดผักอีกสองสามอย่างจากนั้นเธอและโจวเฟิงก็ได้เดินทางกลับหมู่บ้านป่าไผ่โดยการขึ้นเกวียน เนื่องจากว่าหญิงสาวนั้นไม่ยอมที่จะเดินกลับเพราะมีแรงไม่พอแล้วนั้นเองซึ่งในระหว่างที่ทั้งสองนั่งเกวียนเทียมวัวอยู่นั้น พวกชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่ขึ้นเกวียนมาด้วยเหมือนกันต่างก็หันมามองยังทั้งสองคนพร้อมทั้งหันไปพูดคุยถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องที่สามีของเธอพร้อมทั้งเธอนั้นถูกผู้เป็นบิดาและพ่อสามีตัดขาดและขับไล่ออกจากบ้านกันอย่างสนุกสนานจนหญิงสาวที่แทบจะอดทนไม่ไหวอยากจะลุกขึ้นไปตบให้เลือดกบปากกันรายตัวเลยเดียว ถ้าไม่ติดว่าสามีของเธอนั้นนั่งโอบไหล่เอาไว้พร้อมทั้งเอ่ยกระซิบกับเธอเบา ๆ ว่าเขาไม่เป็นไร“ท่านพี่ ท่านจะใจดีเกินไปแล้วนะเจ้าคะ” หลังจากที่ลงจากเกวียนเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นจิวอิ

เช้าวันต่อมาในช่วงยามเฉิน (07.00-08.59 น.) ถังเหยียนก็ได้พาช่างรับเหมาก่อสร้างมาพบจิวอิงที่บ้านตามคำพูดที่เอ่ยไว้เมื่อวานนี้ พร้อมทั้งยังนำโฉนดที่ดินที่เธอซื้อเมื่อวานมามอบให้อีกด้วยและตอนนี้จิวอิงเองก็กำลังพูดคุยเกี่ยวกับรายละเอียดของแบบบ้านที่เธอออกแบบเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนกลับมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว“อาเฟิงเอ่ยอยู่รึไม่ข้าพาหัวหน้าช่างมาพบพวกเจ้าแล้ว” ถังเหยียนยืนตะโกนเรียกเจ้าของบ้านอยู่ตรงลานหน้าบ้าน“อยู่ขอรับท่านตาถัง อิงเอ๋อร์ท่านตามาพบเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยตอบชายชราก่อนจะหันหน้าเข้าไปภายในบ้านจากนั้นจึงเอ่ยเรียกผู้เป็นภรรยา ไม่นานทั้งสองสามีภรรยาก็เดินออกมาที่ลานหน้าบ้านพร้อมเอ่ยทักทายผู้อาวุโสทั้งสอง“คารวะท่านตากับหัวหน้าช่างเจ้าค่ะ ข้าจิวอิงส่วนนี้สามีข้าโจวเฟิง” จิวอิงเอ่ยแนะนำตนเองและสามีให้กับชายชราตรงหน้าฟัง“อืม…ข้าหยางจง เป็นผู้รับเหมาแล้วก็เป็นสหายกับตาเฒ่าถัง” ชายชราเอ่ยตอบ“เจ้าค่ะยังไงก็เชิญท่านตาทั้งสองนั่งก่อนนะเจ้าคะ”“ได้ ได้” เอ่ยจบชายชราทั้งสองก็นั่งลงตรงแคร่หน้าบ้านทันที“นี้คือแบบแปลนบ้านที่ข้าอยากจะให้ท่านหัวหน้าช่างลองดูว่าสามารถสร้างให้ข้าได้

“นะ…..นั้นเจ้าเอ่ยวาจาเหลวไหลอันใดกันอีก พวกชาวบ้านต่างก็เห็นกันไปทั่วว่าลูกทั้งสองของข้านั้นต่างก็มีสภาพเช่นใดตอนกลับมาจากบ้านของเจ้า” นางหม่าซือเอ่ยขัดจิวอิงด้วยเสียงตะกุกตะกัก“หึ! พูดมาแบบนี้ก็แสดงว่าท่านยอมรับแล้วงั้นสิว่าลูกทั้งสองของท่านไปที่บ้านของข้าจริง งั้นท่านช่วยอธิบายให้ข้ากับพวกท่านลุงท่านป้าทั้งหลายฟังหน่อยเถิดว่าไปที่บ้านของข้าทำไมกัน ในเมื่อพวกเราก็แยกบ้านกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วไม่น่าจะมีสิ่งใดให้ต้องไปมาหาสู่กันเลยมิใช่รึ” หญิงสาวเอ่ยถามยาวเหยียดโดยไม่ให้สองแม่ลูกสามารถเอ่ยโต้แย้งสิ่งใดได้“กะ..ก็…..”“ก็อะไร ท่านจะบอกว่าอย่างน้อยๆ พวกเราก็เคยเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างนั้นรึ ช่างน่าขันสิ้นดีคนในหมู่บ้านแห่งนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้ถึงสิ่งที่ท่านปฏิบัติต่อพวกเราทั้งสี่คนกันเช่นไร แล้วอีกอย่างพวกท่านจะเชื่อเพียงสิ่งที่ท่านเห็นเช่นนั้นรึแล้วสิ่งที่ท่านไม่เห็นแต่มันคือความจริงเล่าพวกท่านจะทำเช่นใด” จิวอิงเอ่ยขัดนางหม่าซือก่อนที่นางจะได้เอ่ยตอบพร้อมทั้งหันไปเอ่ยถามกับเหล่าชาวบ้านที่มามุงดูอยู่ในตอนนี้อย่างต้องการชี้แจง“แล้วตกลงเรื่องจริงที่เกิดขึ้นมันคืออย่างไรกันแน่ เจ้าก็พ

คล้อยหลังจากที่พวกจิวอิงกลับไปแล้วนั้น พวกชาวบ้านเองต่างก็แยกย้ายกันไปแต่กลับมีร่างบางของเซียนเยว่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่พร้อมทั้งมือทั้งสองข้างที่กำเข้าหากันแน่นด้วยไฟอิจฉาริษยาและเคียดแค้นชิงชังที่คนที่ได้ยืนอยู่เคียงข้างชายหนุ่มนั้นมันควรจะเป็นเธอไม่ใช่หญิงแพศยาที่กำพร้าพ่อแม่อย่างนังจิวอิงนั้น ยิ่งในตอนนี้ชายหนุ่มนั้นได้กลายเป็นหลานชายคนโตของคนตระกูลใหญ่แล้วนั้น เซียนเยว่ก็ยิ่งโกรธแค้นจิวอิงมากขึ้นไปอีกจนเธอนั้นแทบอยากจะทำลายหญิงสาวให้ย่อยยับและให้เป็นที่อับอายของคนทั่วทั้งเมืองไปเลยยิ่งดี และเมื่อคิดมาถึงตรงนี้จากใบหน้าที่บิดเบี้ยวก็กลายเป็นรอยยิ้มหวานที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาปรากฏขึ้นมาแทนที่โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่อาจนึกได้ว่าภาพลักษณ์ของตนในตอนนี้นั้นคล้ายกับนางปีศาจที่กำลังจะล่าเหยื่อไม่มีผิดก่อนที่หญิงสาวจะหมุนกายเดินกลับไปยังบ้านของตนเองทันทีส่วนทางด้านของจิวอิงเองจู่ๆ ตัวเธอก็รู้สึกหนาวๆ เย็นๆ บริเวณด้านหลังอย่างไม่ทราบสาเหตุเพียงแต่เธอก็รีบส่ายหัวเพื่อสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านของตนเองทิ้งไปแล้วหันไปมองหน้าโจวเฟิงที่เดินเคียงข้างมาด้วยกันอย่างพิจารณา ซึ่งชายหนุ่มเองเมื่อสัมผัสได้ถ