All Chapters of ข้างบ้าน…ดุนะ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 [ไม่ไหวอย่าฝืน]เมื่อวานที่เก็บสิ่งที่คนในตลาดพูดมาคิดจริงจังทำนันเขินตัวเองมาก พรกรันย์เนี่ยนะคนเลี้ยงผี คนเราพอได้ยินคนรอบตัวพูดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ก็เก็บมาคิดมากได้เหมือนกันสินะก็...อยากจะเชื่อว่าตัวเองแค่คิดมากไปเอง ทว่าวันต่อมาตื่นเช้าพาพรกรันย์ไปใส่บาตรที่ตลาดด้วยกันอย่างทุกที คราวนี้ความแปลกมันทวีคูณจนนันมองข้ามไม่ได้แล้วน่ะสิทุกคนเว้นระยะห่างจากพวกเขาเหมือนกลัวติดโรค แถมหันไปมองก็ไม่มีใครกล้าสบตานันเลยสักคน นี่มันไม่ปกติแล้ว!“อายุ วัณโณ สุขัง พลัง...” เสียงพระให้พรทำให้นันกลับมามีสติอีกรอบ เจ้าของร้านเบเกอรี่ลดมือที่พนมลงหลังรับพรเสร็จ สายตาเหลือบมองแฟนหนุ่ม เจ้าตัวเองก็สังเกตเห็นว่าคนที่ตลาดแสดงท่าทีอย่างไรอยู่ ซึ่งถ้ารับรู้แล้วแสดงท่าทีงุนงงออกมา นันคงจะสบายใจกว่านี้ ทว่าพรกรันย์ไม่ทำแบบนั้น เจ้าตัวมองมาเหมือนกังวลว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรมากกว่าท่าทางแบบนี้...รู้อะไรแต่ไม่อยากพูดถึงไม่ใช่หรือ!คุณแฟนมีพิรุธหนักมาก แต่จากเมื่อวานพิสูจน์แล้วก็ไม่ได้เรื่องอะไร จะใช้วิธีเดิมผลลัพธ์ต้องไม่ต่างไปแน่ๆ ครั้งนี้นันเลือกจะตีหน้าซื้อทำเป็นไม่สนใจคนรอบข้างแล้วก็จูงมือพาพรก

บทที่ 22 [ห้องเดี่ยวโรงพยาบาล (1)]“พี่กัน กลับมาเถอะนะ นันอยากคุยด้วย...”นันเลือกเอาธูปที่ซื้อมา มาจุดที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล เลือกพื้นที่ที่เห็นป้ายอนุญาตให้สูบบุหรี่โดยเฉพาะ ควันธูปของตัวเองจะได้ไม่ไปรบกวนคนไข้ที่กำลังเดินเล่นกันอยู่ แน่นอนว่าเอาธูปมาจุดไหว้อะไรก็ไม่รู้กลางวันแสก ๆ รปภ.ของโรงพยาบาลก็สงสัยเขาน่ะสิ นี่ไม่ได้หันไปมองก็รู้สึกได้เลยว่าอีกฝ่ายด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ด้านหลัง พึมพำอะไรใส่วอเหมือนพร้อมจะมาลากเขาไปแผนกจิตเวชตลอดเวลาใจเย็นได้ไหมพี่ หนูจุดธูปเรียกผัว เอ๊ย พี่ผัวมาคุยเฉย ๆ!อุ๊ยตาย เผลอเรียกพี่กันเป็นผัวในใจเสียได้ นันส่ายหน้ารัว ๆ แล้วปักธูปดอกเดียวในมือลงพื้น พนมมือค้างพยายามตั้งจิตคิดถึงกันเพื่อเรียกหา นายกลางคืนอาจจะเคยมีความสัมพันธ์กับเขาก็จริง แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกับพี่รันเป็นคนละคนกัน ไอ้เขาก็ไม่ใจง่ายขนาดจะรักได้สองคนพร้อมกันนะมันก็แค่...รู้สึกสงสารพี่กันนิดหน่อย ช่างเถอะ คิดในใจก็คิดแบบตรงไปตรงมาดีกว่า นอกจากความสงสารแล้ว ที่นันมีให้กันก็คือความเอ็นดู ตัดเรื่องแอบเข้าฝันออกไปเจ้าตัวก็เป็นผีที่น่ารักดี ล้างจานสะอาด ทำงานละเอียด เรื่องบนเตียง...แค่ก ๆ

บทที่ 24 [กรรมการอึ้ง]นันพาแฟนหนุ่ม ‘ทั้งสอง’ กลับบ้านอย่างชื่นบานในวันต่อมา เขามีความสุขเอามาก ๆ กับห้วงฝันเมื่อคืน เพราะอะไรน่ะหรือ ก็ต้องเป็นเพราะความสะดวกอย่างคาดไม่ถึงของห้วงฝันน่ะสิ!ทั้งที่ออกจะดุเดือดปานสัตว์ป่า พอลืมตาตื่น สิ่งที่เหลืออยู่กลับมีแต่ความรู้สึกดี ๆ กับอาการอ่อนเพลียเล็กน้อยอย่างคนนอนไม่ดี หากเป็นการทำแบบสามคนจริง ๆ วันนี้นันน่าจะได้นอนให้น้ำเกลือต่อจากพรกรันย์แท้ ๆ สะดวกจนนันไม่ว่าอะไรถ้ากันจะทำแบบนี้อาทิตย์ละครั้งสองครั้ง...น่าเสียดายที่คุณแฟนกลางคืนส่ายหัวรัว ๆ แล้วบอกว่าจะดึงคนสองคนเข้าห้วงฝันมันใช้พลังงานเยอะ อีกทั้งอย่างไรเขากับพี่รันก็เป็นคน ถูกผีจับมาขังในห้วงฝันก็จะถูกดูดพลังงาน ส่งผลให้ร่างกายอ่อนเพลีย เพื่อสุขภาพของพวกเขาแล้ว อยากทำแค่ไหนก็ทำแบบนั้นได้แค่เดือนละสองครั้ง โดยทั้งสองรอบต้องเว้นระยะเวลาไม่ต่ำกว่าห้าวัน ให้แน่ใจว่าฟื้นกำลังเต็มที่แล้วตอนที่เขาพูดว่าอยากทำแบบสามคนบ่อย ๆ เห็นพี่รันรายงานว่าพี่กันทำตาเป็นประกายแท้ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ห่วงสุขภาพของแฟนกับแฝดน้องมากกว่า น่ารักเสียจนนันต้องทดไว้ในใจว่าสลับตัวตอนกลางคืนเมื่อไร ตนเองต้องหอมแก้มนาย

บทที่ 26 [คนดีกับคนไม่ดี]สิตารู้ข่าวว่าเพื่อนตัวเองไประรานน้องชายถึงที่ทำงานก็โกรธมาก เธอกับสามีกำลังคุยกันอยู่เชียวว่าโครงการสร้างบ้านของนายต่อนี่ ดูเหมือนจะสั่งแบบขอไปทีแล้วโยนภาระให้สถาปนิกออกแบบเองเกือบหมด แม้จะรู้อยู่แล้วว่าใช้การปลูกบ้านใหม่เป็นข้ออ้างในการเข้าหานัน ทว่ารู้ทั้งรู้ว่าคนที่รับงานตัวเองคือสามีเพื่อน ต่อก็น่าจะไว้หน้าไม่สร้างความยุ่งยากให้กันขนาดนี้สิ!ความหงุดหงิดที่มีกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย สิตาสะสมมันมาสักพักแล้ว ได้ยินเรื่องวุ่นวายล่าสุดเข้าไป คืนนั้นเธอก็โทรไปด่าเพื่อนซ้ำโดยไม่สนเลยว่ามันจะดึกแค่ไหน ทั้งยังย้ำอีกว่าอย่างไรน้องชายเธอก็มีแฟนแล้ว อย่าทำตัวน่าเกลียดพยายามไปแย่งแฟนชาวบ้าน ตบท้ายด้วยการเตือนสติว่าหากต่อยังไม่เลิกนิสัยแพ้ไม่เป็น อีกหน่อยแม้แต่เพื่อนก็จะไม่เหลือสิตาคิดว่าพูดประมาณนี้นายต่อคงจะคิดได้บ้าง กระนั้นคนอัตตาสูงอย่างต่อดูเหมือนจะยอมเสียหน้าไม่ได้จริง ๆ ระหว่างคุยกันเจ้าตัวก็รับปากกับเธอว่าจะตั้งสติให้ได้ และไม่สร้างปัญหาอีก แต่สิตาเองก็รู้จักเพื่อนตัวเอง น้ำเสียงของชายหนุ่มแสดงออกชัดว่าคิดไม่ได้ ทันทีที่วางสายอาจจะเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน...เธอก

บทที่ 28 [เบาได้เบา เบาไม่ได้ก็เอาเล้ย!]“อาการหนักมากนะ...แต่โชคดีที่จิตแข็ง ดวงแข็ง ของต่ำที่คนทำมีวิชาไม่แก่กล้าเท่าไรเลยทำอะไรไม่ได้”เสียงของชายชราที่ฟังดูไม่คุ้นหูเลยสักนิดดังขึ้น ตัวนันที่กำลังสะลึมสะลืออยู่จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา น้ำเสียงของอีกฝ่ายให้ความรู้สึกสุขุมแต่มีเมตตาเป็นอย่างยิ่ง อธิบายแบบเจาะจงหน่อยก็ทำให้รู้ถึงความกรุณาชวนให้นับถือ แล้วก็ใช่อย่างที่นันคิดอยู่ เพราะตั้งแต่คบกับพรกรันย์ก็ได้ไปทำบุญที่วัดบ่อย ๆ นันจึงนึกออกว่าคนที่มีเสียงเช่นนี้ต้องเป็นพระที่มีอายุแน่นอนล้อเล่นน่ะ เขาก็แค่ได้กลิ่นธูปเทียนเลยเดาออกว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่วัด“อือ” นั่นไงเล่า ปรับตาให้ชินกับแสงที่ลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างโบสถ์ มองสำรวจโดยรอบนันยิ่งแน่ใจว่าตัวเองอยู่วัดแน่นอน กำแพงมีการเขียนภาพเรื่องราวต่าง ๆ ไว้ตามที่เห็นได้ในโบสถ์ทั่วไป มีพระประธานองค์ใหญ่ประดิษฐานเด่นเป็นสง่า และที่ด้านหน้าพระประธานก็มีพระวัยชราที่ดูสงบสำรวมนั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะ ถัดมาหน่อย...ก็เป็นพี่รันที่นั่งท่าเทพบุตร พนมมืออยู่หน้าพระท่านเมื่อคืนอีกฝ่ายไม่ได้บอกว่าจะพาเขาไปที่โรงพยาบาลหรอกหรือ ทำไมตอนนี้ถึงได้มาอยู่ในว