ข้างบ้าน…ดุนะ

บทนำ

“เขาบอกว่านันไม่เร้าใจไม่น่าดึงดูดเหมือนแต่ก่อน ก็เลยลองคบกับน้องในที่ทำงานตัวเองดู...”

อนันต์พูดไปก็ขับรถไปด้วย เจ้าตัวมีผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตซอยสั้นล้อมโครงหน้ารูปไข่ ใบหน้าค่อนไปทางหวาน ๆ ให้ความรู้สึกใสซื่อไร้เดียงสา ดวงตากลมโตมักจะเป็นประกาย เรียกได้ว่าเป็นหนุ่มหน้าหวานตามพิมพ์นิยม และได้ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีกเพราะอุปนิสัยร่าเริง

คงเป็นภาพที่น่ามองไม่น้อยหากเจ้าตัวยิ้ม ไม่ใช่ทำหน้าซึม ๆ อย่างตอนนี้

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนอนันต์เพิ่งจับได้ว่าแฟนที่คบกันมากว่าสามปีแอบนอกใจ ตนเพิ่งปิดร้าน เอาขนมจากที่ทำเองติดมือกลับคอนโดแฟน กะว่าจะเซอร์ไพรส์อีกฝ่ายด้วยการกลับเร็วกว่าปกติ ไม่คิดว่าสุดท้ายจะได้เป็นฝ่ายเซอร์ไพรส์เสียเอง

ไม่ เขาไม่ได้ถึงขั้นเปิดห้องเข้าไปเจอแฟนนัวเนียกับคนอื่นหรอกนะ แต่จะบอกว่าจับได้คาหนังคาเขาว่าแฟนหนุ่มคอลเสียวอยู่กับคนอื่นเป็นเรื่องโชคดี เขาก็พูดได้ไม่เต็มปาก

[นันเอ๊ย พี่สงสารแกนะเว้ย...แต่พี่เคยบอกแล้วไงว่าแกกับวินมันไปกันไม่รอดหรอก แกไม่ฟังพี่เองอ่ะ]

อนันต์ตากระตุกหน่อย ๆ คำพูดของพี่เกือบทำให้เขาละสายตาจากถนนชั่วคราวเลยทีเดียว ดีนะที่นึกได้ว่าแม่สอนไว้ว่าห้ามประมาทตอนขับรถ อนันต์หรือตามชื่อเล่นที่ใคร ๆ เรียกกันว่านันถอนหายใจเฮือก พี่สิตาบอกว่าเตือนแล้วมันก็จริงนั่นล่ะ แต่ไอ้เหตุผลที่พี่สาวใช้เตือนมันน่าเชื่อถือที่ไหนล่ะ!

น้องเพิ่งโดนนอกใจหมาด ๆ ยังจะลากไปเรื่องความเชื่องมงายได้อีก พี่ตานะพี่ตา

“ก็ถ้าตอนนั้นพี่ตาบอกว่าพี่วินเขามีท่าทางเจ้าชู้ดูไม่น่าไว้ใจ แทนที่จะบอกว่าไม่ควรคบเพราะเอาวันเดือนปีเกิดไปให้หมอดูแล้วชะตาไม่ต้องกัน ป่านนี้นันก็คงเชื่อพี่ตาไปแล้วไหม”

ก่อนหน้านั้นก็เคยบ่นให้เขาหมั่นทำบุญบ่อย ๆ เพราะหมอดูทักว่าเขาเนื้อหอมกับคนตาย ดูก็รู้ว่าหมอดูนั่นตั้งใจหลอกให้ซื้อคอร์สสะเดาะเคราะห์ราคาแพง ตั้งแต่เกิดมาจนวันนี้นันไม่เคยเห็นผีเลยสักครั้งด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าพี่สาวจะเชื่อหมอดูอะไรนักหนา...

[แล้วตอนนี้แกเชื่อรึยังล่ะ พี่ก็บอกอยู่ว่าหมอดูคนนี้แม่นมาก นี่ไม่กี่วันก่อนพี่ไปดูดวงอาจารย์ยังบอกเลยว่าเดี๋ยวแกจะโดนนอกใจเร็ว ๆ นี้แน่ ตรงไหมล่ะ!]

นันพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ส่ายหน้าเอือม ๆ พร้อมถอนหายใจอย่างแรงใส่พี่สาว ไม่สิ ต้องบอกว่าพยายามไม่กดวางสายวิดีโอคอลกับอีกฝ่ายมากกว่า แต่ไหนแต่ไรมานันก็เป็นน้องชายตัวน้อยของพี่สาว เพราะอายุห่างกันสามปี และตอนที่นันเริ่มจำความได้ แม่ที่ยุ่งกับการหาเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพังก็มอบหน้าที่ดูแลเขาให้พี่สิตา

ถึงตอนมัธยมจะห่าง ๆ กันหน่อยเพราะเจ้าตัวต้องเตรียมสอบแล้วก็เรียนต่อในเมือง ทว่าพอนันตามมาเรียนต่อด้วยอีกคน ความสนิทเหมือนตอนเด็ก ๆ ก็กลับมาอีกครั้ง...พูดแล้วนี่ก็เป็นที่มาของความประนีประนอมที่นันมีให้พี่สาวเสมอ แม้ว่าจะเป็นเรื่องงมงายที่ตัวเองไม่เชื่อ ขอเพียงไม่วุ่นวายเกินไปนันก็ยอมทำตามพี่สาวว่าตลอด

[เนี่ยละน้า คนมันศีลไม่เสมอกัน...]

ยังไม่จบอีก นันเบะปากหนักกว่าเก่า แววตาตัดพ้อเหลือบมองหน้าจอมือถือที่เสียบไว้ใกล้พวงมาลัยรถ

“พี่ตา นันเสียใจอยู่นะ”

ต้องให้นันเสียงอ่อนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อน สิตาถึงได้ใจอ่อนยวบ ยอมเปลี่ยนเรื่องใช้น้ำเสียงเป็นห่วงกับเจ้าตัวเสียที

[แล้วนี่แกจับได้ก็รีบเก็บของออกมาจากคอนโดมันเลยหรือ มืด ๆ ค่ำ ๆ แบบนี้แกไม่มานอนบ้านพี่วะนัน]

นันส่ายหน้ายิ้ม ๆ เขาจะไปรบกวนพี่สาวไม่ได้หรอก ตอนนี้พี่สาวอาศัยอยู่บ้านสามี และในบ้านใช่จะอยู่กันสองคน แม่ของพี่เขยก็อยู่ด้วย ซึ่งก็ตามที่อีกฝ่ายบอกว่าตอนนี้มันมืดแล้ว เขาไปรบกวนกะทันหันทางนั้นไม่ต้องลำบากเตรียมที่นอนให้แบบฉุกละหุกหรือ

ความสัมพันธ์ของนันกับครอบครัวของพี่เขยก็ดีนั่นล่ะ แต่เพราะดีถึงได้เกรงใจไม่อยากไปรบกวนตอนมืด ๆ แบบนี้

...อีกอย่างพูดถึงที่พัก นันก็มีตัวเลือกอยู่ในใจตั้งแต่ตอนสตาร์ตรถแล้ว ก่อนหน้านี้เคยซื้อบ้านไว้หลังหนึ่ง กะว่าจะใช้เป็นเรือนหออยู่กับแฟนหนุ่ม ถึงไม่มีคนอยู่ด้วยแล้วแต่โชคดีที่เชื่อแม่ และกู้ซื้อบ้านเป็นชื่อตัวเองเอาไว้

“นันก็มีบ้านเป็นของตัวเอง ถึงจะยังต่อเติมครัวไม่เสร็จดีแต่มันก็เข้าอยู่ได้แล้วละครับ เจ้าของเดิมเขาทำไว้ดีอยู่แล้ว”

[บ้าน...]

สิตาเงียบไปพักหนึ่ง และความเงียบของเธอก็ทำให้นันเผลอเผยแววเลิ่กลั่กทางสายตา ไม่มีอะไรจะมีพิรุธไปมากกว่านี้อีกแล้ว ซึ่งทันทีที่สิตาจับได้ สีหน้าของหญิงสาวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากงุนงงเป็นตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว

[ไอ้นั๊น! อย่าบอกนะว่าเป็นบ้านหลังที่พี่คิด แกคงไม่ได้เลือกบ้านหลังนั้นใช่ไหม!]

บ้านหลังนั้นแหละค่าพี่ตา

นันยิ้มแห้งเป็นคำตอบ ทำให้พี่สาวถึงกับยกมือขึ้นมาตีหน้าผากตัวเอง ทั้งยังทำท่าเหมือนจะเป็นลมอีกต่างหาก

“ทำไมอ่อพี่ นันว่าบ้านมันก็ดีนะ ถูก ทำเลดี วนรถเข้าออกสะดวกแถมมีที่จอดรถด้วย”

[เออ มันดีจริงพี่ไม่เถียง แต่วันที่ไปดูบ้านด้วยกันครั้งแรก ขนาดพี่เชนแกเป็นคนไม่มีเซนส์ยังขนลุกเลยนะ แกอย่าลืมสิว่าตัวเองเนื้อหอมกับผะ ผะ...]

“ก็พี่ตาชอบเอาเรื่องผี ๆ สาง ๆ ไปเป่าหูพี่เขยไง บ้านมือสองตอนยังไม่มีคนเข้าไปอยู่มันก็ดูวังเวงเหมือนกันหมดแหละพี่ตา” นันชิงตัดบทจากเรื่องเดิม ๆ ด้วยสีหน้าเอือมระอา

[ทั้งซอยมีบ้านสี่หลัง มันวังเวงกันทุกหลังก็ไม่ใช่ป่ะวะ]

“คิดมากน่าพี่ เราไปดูบ้านกันตอนกลางวัน เพื่อนบ้านเขาก็คงออกไปทำมาหากินกันมันก็เลยดูเงียบ ๆ ไงครับ แต่ที่จริงละแวกบ้านเงียบ ๆ นันก็ชอบนะ”

ตามประสาคนที่เพิ่งมีบ้านหลังแรกจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง นันเรียนจบด้านการทำขนมโดยเฉพาะ จบแล้วก็ลงทุนเปิดร้านเบเกอรี่ของตัวเองทันที ฟังผ่าน ๆ ทุกอย่างก็ดูราบรื่นดี แต่ความจริงก็เกือบล้มละลายมาแล้ว กว่าจะใช้หนี้หมดและเริ่มสะสมเงินได้มากพอจะขอกู้ซื้อบ้าน ความลำบากที่ผ่านมาทำให้นันภูมิใจกับบ้านใหม่ของตัวเองสุด ๆ

...ที่สำคัญมันยังเป็นบ้านราคาถูกที่สภาพดี ถูกใจนันทุกอย่างอย่างกับชะตาลิขิต บ้านสองชั้น หนึ่งห้องนอน สองห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นปลอดโปร่ง ส่วนครัวก็กว้างขวาง มีสวนหน้าบ้านกับสวนหลังบ้านเล็ก ๆ ดูร่มรื่น ถึงจะใช้กำแพงร่วมกับบ้านข้าง ๆ แต่ก็มีพื้นที่สำหรับจอดรถให้เป็นการทดแทน

ที่ว่ามานี้เขาได้มาในราคาถูกเหมือนได้เปล่า จากบรรดาบ้านที่ดูมาทั้งหมด บ้านที่ตอบโจทย์กันขนาดนี้จะหาที่อื่นในราคานี้ไม่มีอีกแล้ว!

ลงทุนตกแต่งครัวไปตั้งมากจนมันกลายเป็นครัวในอุดมคติ ดีไม่ดีนันอาจจะสนุกกับการอบขนมเองที่บ้านจนลืมเรื่องอกหักไปเลยก็ได้...อ้อ ส่วนเรื่องที่พี่สาวกลัว ที่จริงนันก็ถามนายหน้าขายบ้านไว้เหมือนกัน

ถึงกับสาบานให้ฟ้าผ่าตายว่า ‘ในบ้านไม่มีผี’ เพราะงั้นก็คงจะจริงแหละ!

[...ก็ได้ ๆ พี่ไม่เซ้าซี้แกแล้วก็ได้ ย้ายเข้าบ้านใหม่ก็อย่าลืมบอกเจ้าที่เจ้าทางด้วยล่ะ เรื่องพิธีไหว้เจ้าที่เดี๋ยวพี่จะส่งให้ทางข้อความนะ]

ตบท้ายยาว ๆ อีกว่าไหน ๆ ก็ย้ายไปในซอยที่เดินทางไปวัดได้สะดวก ทางที่ดีก็ทำบุญให้บ่อยขึ้นด้วย นันพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวเปลือก คอยฟังเรื่องบุญบาปทั้งหลายจนพี่สาวสบายใจ ไอ้เขาก็นึกว่าจบเรื่องนี้พี่จะวางสายแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นมาปรามไว้ก่อน

[เรื่องสุดท้ายแล้ว...เพิ่งอกหักมาก็พักใจซะนะ อย่าเพิ่งกลับไปแรดเหมือนเมื่อก่อน ถือว่าพี่ขอ]

“...”

นันอมยิ้มแล้วก็ตัดสายโดยไม่สัญญาอะไร

ก่อนคบกับแฟนเก่านันเป็นสายเที่ยว กับกลุ่มเพื่อนนี่แทบจะออกท่องราตรีไม่เว้นวัน ทว่าพอเห็นว่าคนที่ปลื้มเป็นหนุ่มเภสัชเรียบร้อย ๆ นันก็เลยชุบตัวเปลี่ยนเป็นหนุ่มสายหวาน เรียบร้อยดังผ้าที่พับไว้...ทั้งแม่ทั้งพี่สาวเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ของเขา ทั้งคู่ถึงกับบอกเลยว่าเหมือนผีออก

จากกลับบ้านตอนพระออกบิณฑบาต กลายเป็นคนที่ตื่นแต่เช้ามืดมาทำกับข้าวใส่บาตรพระในวันเกิดแฟนได้เลยนะ จะว่าไปเพราะทำตัวเรียบร้อยขึ้น พี่สาวถึงได้เลิกเซ้าซี้ให้เลิกกับแฟนอยู่ช่วงหนึ่งไงล่ะ...

เอาเถอะ มองในแง่ดีก็คือบุญที่สะสมมาทำให้คนไม่ดีออกไปจากชีวิตได้ไม่ใช่หรือ แต่แหม ถ้าต่อไปจะมีคนดี ๆ เข้ามาในชีวิตแทนก็คงจะดีสินะ~

คิดอะไรเพลิน ๆ แป๊บเดียวก็ขับรถมาถึงที่หมาย ในซอยนี้ขับเข้ามาลึก ๆ จะเจอบ้านสี่หลัง เมื่อก่อนมีคนอยู่สองหลัง ร้างสองหลัง แต่ตอนนี้มีเขามาอยู่ ในอนาคตเดี๋ยวบ้านฝั่งตรงข้ามที่ยังว่างก็น่าจะมีคนมาซื้อเองนั่นล่ะ

มองโลกในแง่ดีแล้วนันก็ลงจากรถไปเปิดประตูรั้วเพื่อเตรียมนำรถเข้าไปจอดในบ้าน พอดีกับตอนที่กำลังใช้แรงสู้กับความฟืดของประตูรั้ว ดวงตาสีน้ำตาอ่อนพลันเหลือบไปเห็นแสงไฟจากบ้านข้าง ๆ หันไปดูก็เป็นเพื่อนข้างบ้านกำลังวาดขาคร่อมคาวาซากิสีดำแดง ดูเหมือนกำลังจะออกไปเที่ยวข้างนอก

อีกฝ่ายดูอย่างไรก็เป็นผู้ชายตัวสูง สรีระจัดว่าสมส่วนค่อนไปทางหุ่นนักกีฬา น่าเสียดายที่ปิดหน้ามิดชิดด้วยหมวกกันน็อกนันจึงไม่เห็นใบหน้า...อย่างไรก็ตามเพื่อแสดงถึงความเป็นมิตร มนุษย์สดใสอย่างนันจึงยกมือไหว้ทักทายอีกฝ่ายไปก่อน

“...”

แต่ว่า...ทางนั้นไม่หือไม่อือ นันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนบ้านได้เหลือบตามามองตนเองหรือไม่ อีกฝ่ายก็แค่บิดคันเร่งแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปทั้ง ๆ อย่างนั้น

ทางด้านหลังถ้าจำไม่ผิด ออกไปจะเป็นย่านที่มีผับเยอะ ๆ ใช่ไหมนะ แหม เจอเพื่อนบ้านสายเที่ยวเหมือนกันเสียด้วย ถ้าถอดหมวกกันน็อกออกมาแล้วไม่ได้เป็นคุณลุงแก่ ๆ ได้ซ้อนท้ายคาวาซากิไปดื่มด้วยกันก็ไม่เลวน้า~

คิดในใจอย่างไม่จริงจังแล้วก็อมยิ้มกับตัวเอง แต่แล้วในตอนที่จะหันมาสนใจเรื่องของตัวเองต่อ ทางทิศที่เพื่อนข้างบ้านบึ่งมอเตอร์ไซค์ไปก็มีเสียง...

บรู๊ววววว!

“...หมาหอนรับแบบนี้สงสัยจะหล่อจริง ๆ แหละ”