Lahat ng Kabanata ng The Billionaires Pretty Little Pawn: Kabanata 1 - Kabanata 8

​03​Pinaka-unang ginawa ko sa umaga ay maligo, mag-ayos, at magpaganda. Oo! Talagang nag-ayos ako ng sarili kasi may taong kailangan kong puntahan at gustong awayin.​Pupungay-pungay itong bumangon sa kama kasunod ang pagkunot ng noo sabay pahilot sa sentido. Iyon ang nagbigay sa akin ng hudyat para batiin ang lalaking kagigising lang sa hangover. Shit! Parang ang sarap sabunutan!​“Good morning!” bati ko na kaagad nagpagulat sa lalaki. Wala itong suot na saplot sa ibabaw na bahagi at wala rin akong planong malaman kung pati pang-ibaba ay wala itong suot!​Kunot-noo lang ako nitong tiningnan at parang nagtataka ito habang nakatitig sa akin. Hindi ko iyon pinansin at naglakad na may ngiti sa labi palapit sa kanya. Inilagay ko 'yong tray sa bedside table at kinuha 'yong mug na may inihanda kong tea.​“Here's your hangover tea, Sir!” Abot ko nung mug sa kanya. Hindi pa rin ito makapaniwala sa akin, pero mabuti na lang at tinanggap 'yong bigay kong tea.​“Thanks. You may leave,” tanging

05Flashbulbs exploded like blinding strobes against the night sky as a fleet of sleek, multi-million-dollar hypercars pulled up to the grand entrance of the FitStar gala, where crystal chandeliers cast a golden halo over the crimson-carpeted steps. Wealth, power, and high couture collided in a breathtaking spectacle of velvet ropes, glittering jewels, and whispered corporate secrets. Every high-society figure, industry tycoon, and silver-screen icon stepped out under the ravenous gazes of paparazzi, each vying to own the spotlight in the year's most extravagant gathering of elite powerhouses. In this playground of titans, every entrance was a grand statement, and every smile masked a high-stakes deal waiting to happen.“Please be good with our guests in meeting them later, Rylle,” paalala sa 'kin ni Dad. Masyado siyang nag-aalala sa wala, as if namang manggugulo ako sa ganito ka-importanteng gabi.“Be at ease, Dad. I'm not a slow-witted woman just how your two sons are,” malamig at

07“Wait!” tawag ko sa kanya. Unti-unti siyang sumasama sa liwanag at walang balak tumigil sa paglakad palayo sa 'kin. “Hintay! Hintayin mo ako, Mommy!!!”Humagulgol ako na parang batang habol nang habol sa kanyang likuran, pero hindi niya man lang ako nilingon. Kahit alam kong malabong mangyaring maabutan ko siya, sinusubukan ko pa ring humabol at nagbabakasakaling maabot ang dulo ng kanyang damit. Pero sa tuwing sinusubukan kong maglakad pahakbang palapit sa kanya, parang lalong dumodoble ang layo niya sa 'kin.“Mommy! Bakit ba lagi ka na lang lumalayo sa 'kin?!” naiiyak kong sabi. “Hanggang kailan mo planong takasan ako? Huh?!!” sigaw ko sa kanya.Nakatayo lang siya malayo sa 'kin at nanatiling nakatalikod. Kahit ganyan siya, sigurado akong siya 'yon. “Hanggang kailan mo planong layasan ako at tuluyan na lang kalimutan!!!”“Sarena...” isang malambing boses iyon na parang nanggagaling sa ilalim pa. Nakagat ko ang sarili kong labi habang sinusubukang pigilan ang pag-iyak. “You don'