02

​02

​“Phew! Phew! Phew!!!”

​Natatawa ako sa sarili ko habang isa-isang pinipitik ang mga dumi sa marble kitchen table. Instead of sweeping it off, I liked playing with it. Nang isang canned beer na lang ang natira, excited ko 'yong pinitik sabay humiyaw, “Yeey! Mission acco—”

​Bigla na lang akong napapikit sa sobrang hapdi sa noo ko.

​“Aray ko, p*ta—?!” malutong kong mura nang may kung sinong biglang namitik sa noo ko!

​Nang kumonti ang sakit, saka ko idinilat ang dalawa kong mata para hanapin ang salarin.

​“What are you? A kindergartener?! Are you even allowed to do that?” sunod-sunod na sermon nito sa 'kin.

​What the hell?! Bakit siya naka-ganyan sa harapan ko?!

​He snapped his fingers in front of my face. “Are you even listening to me, Ms. Unknown Last Name?” pang-einsulto pa nito.

​Napapikit ako at napasampal sa sarili kong pisngi, saka napabulong, “Cazzo, Sarena! Get your shit together!”

​“What are you mumbling, huh? Hm?!”

​Naging reflex ko na yata ang mang-tulak, kaya hindi ko naman sinasadyang matulak siya nang bigla at napalakas pa. Pinalayo ko talaga ang agwat naming dalawa.

​“Damn! Are you in your right mind?” Tinuro nito ang hawak niyang mug saka galit na tiningnan ako. “I almost spilled my tea on me, woman!”

​“S...Sir! I'm sorry! H-hindi ko po kasi sinasadya iyon. Parang reflex ko na lang po mang-tulak kapag pakiramdam ko masyadong close ako sa 'di ko kilalang tao, at saka...” I bit my lip hard, saka inalis ang tingin sa kanya. “Can you please wear clothes first? Alalahanin niyo pong may kasama kayo sa bahay! I'm still a virgin, kaya please lang! 'Wag niyo pong hahayaang lagyan ng kalaswaan itong utak ko!”

​Saka ako mabilis na nag-walkout. I wanted to cry out loud from holding back my laughter nang makita ang reaksyon sa mukha niya. The sheer disbelief and all—superb at satisfying talaga! Shit! Sana pala may bitbit akong spy cam para sa mga ganitong moments may documentation ako! Sayang!

​After that incident, hindi ko na ulit siya nakita pa. Narinig ko na lang sa ibang staff na baka late na ring uuwi iyon dahil napaka-workaholic niya raw talaga. Minsan nga ay sa isang linggo, isang beses lang itong umuuwi. It's good news! Mabuti naman at mapapa-kaunti ang encounter naming dalawa! I'll have all the time to roam around and spy on him more!

​“Ikaw ba 'yong baguhan rito?” sambit nung babaeng may edad na. Nakasuot siya ng apron na katulad ng sa 'kin, kaya alam kong katulong din siya rito. Ang hindi ko lang matanggap is... bakit napaka-feeling nitong isang 'to?

​“O...Opo, bakit ho?”

​Napameywang ito, saka bagsakang inilagay sa harapan ko ang isang planggana ng labahin!

​“Oh, labhan mo. Tapos isampay mo na rin, saka maglinis ka na rin sa basement kasi maalikabok na roon. 'Wag mo na ring kakalimutang linisin 'yong guest room kasi baka may dalang guest si Sir, saka paki-luto na rin ng uulamin natin para sa pananghalian at sak—”

​“...Saka mag-shut up ka na rin,” dugtong ko bigla sa sasabihin niya sa 'kin. Hmp! Ano'ng akala niya sa 'kin, uto-uto? Hindi ko alam na buhay pa pala 'yong mga maid villains sa mga palabas?! I'm literally seeing one right in front of me! Asa namang papatalo ako!

​Binigyan ako nito ng naiinis na tingin saka ako binulyawan.

​“Aba? Sino ka sa tingin mo, huh?!” reklamo nito sa 'kin. Malakas ang boses niya kaya napapalingon na sa 'min 'yong ibang staff ng mansion.

​I don't f*cking care! Labanan na lang 'to ng kilay! Tsk!

​“I'm Sarena, and I'm young and beautiful. To translate it, in case 'di mo gets...” I flipped my hair, saka mas lalo itong tinarayan. “Kahit lamang ka sa height, talo ka naman sa ganda ko. Lusyang, matanda, at asim? Check! Kaya kung ako sa 'yo, mind your own f*cking business, bitch!”

​Sinipa ko 'yong isang planggana ng labahin sa harapan niya, kaya tumalbog iyon papunta sa kanya na ikinagulat nito at ikinanlaki ng mga mata niya.

​Marami pang minura 'yong babae sa 'kin pero wala na akong oras para makinig sa mga sasabihin niya. Saka hindi naman siya ang pinuntahan ko rito, kaya as if namang magpa-paalipusta na lang ako nang bigla! Kahit makipag-sabunutan ka pa sa 'kin, papalag ako sa 'yo!

---

“Sir, the FitStar are on the list again,” saka inabot nito ang isang rank top sales na naka display sa tab. Nangunguna na naman ulit ang kabilang panig.

​Nasa 0.5% lang naman ang pagitan nilang dalawa, but to him, it was already a hundred billion worth of loss. A total defeat to someone he knew.

​Wala sa sariling napamasahe si Caden sa pagitan ng kanyang noo habang nakatitig sa mga numero na parang daggers na tumatagos sa dibdib niya. Lumitaw ang matinding pagod at bigat sa kanyang mga mata, isang matagal nang pasanin na kailanman ay hindi niya maitapon. To be always someone's best at everything. That's just his bare minimum standard.

​Hinarap niya ulit ang secretary na may panghihinayang sa mukha. “I'll be away for a moment. Cancel all my meetings tonight... I need to meet someone.”

​Nagmamadali itong tumayo  saka isinuot ang coat kahit hindi pa pinapakinggan ang sagot ng secretary. Abala ito sa sariling paghahanda kaya hindi na umangal pa ang secretary nito kahit maraming naka linyang trabaho para sa amo nito. But instead she let him go

She nodded, sabay sabing ​“Okay po, Sir. Noted,” saka may mga dina-dial na mga numero. Canceling all the meetings and appointments Caden had.

​Sanay naman na siya sa ugali ng lalaki at alam naman na niya kung saan ang punta nito ngayon. Kung hindi siya nagkakamali, pupunta ito sa nag-iisang chairman na totoong may-ari ng kompanya—ang sarili nitong ama. The one and only person Caden trying to impress much.

​“You lost again, son.”

​Direktang bungad ng matanda kay Caden pagpasok na pagpasok pa lang niya. In his cold, strict voice, malalaman mo ring may edad na ito dahil malalim ang boses nito kung magsalita at limitado lang talaga itong makitang nakangiti.

​To his father, perfection was the only acceptable bare minimum. Caden had been doing all his best ever since he was a child, kasi iyon ang itinaas at itinatak sa kanya ng ama—ang palaging maging number one at hindi magpatalo kahit kanino man. Pero kahit kailan, tila hindi pa rin sapat ang best niya sa mata ng sariling ama. Cause in his father's eyes, his still the amateur who always needed training from him. Ni hindi nga sigurado si Caden kung kaya nitong ipagkatiwala ng bou ang kompanya sa kanya.

​“That wasn't considered a trophy. Sa sales market ng bag lang naman sila nag-top, Dad. The rest were all ours,” malamig na depensa nito, trying to keep his voice steady despite the familiar, hollow ache building up in his chest.

​Bumuga lang ng hangin ang ama nito. Halata namang kahit kaunting katiting na pagkukulang ay wala itong palalampasin. For him, they must always be at the very top, and no one should ever take that from them. Naging masyadong mapagmalaki at hindi nagpapatalo ang daddy ni Caden, kaya nang siya na ang humawak ng kompanya, sobra-sobrang pressure at suffocating expectations ang ibinigay nito sa kanya.

Cadens father grunted,​“That's why you always lose to Dhion! Kasi ganyan ka mag-isip!” singhal nito sa kanya, pointing a harsh finger at Caden. Halos hindi mag ama ang turingan nila kaya mas lalong mabigat ang atmosphere sa pagitan nilang dalawa.

​Harap-harapan pa, siyang ikinumpara sa pinsan nitong nasa kabilang panig—ang FitStar company CEO and owner. Ang nag-iisang kinikilalang kakompetensya ni Caden, at ang taong paboritong ipangsuwag sa kanya ng sarili niyang pamilya.

Dhion Ion Fit. His one and only cousin. Hindi sila close at pinanganak na nga siguro sila parehong mortal enemy. Kasi hindi talaga sila parehong magkasundo sa kahit na anong bagay. And he hated his name mentioned and compared to him. Kasi, sobrang layo lang ng agwat nila pareho in term's of company and fame.

​Patagong naikuyom ni Caden ang sariling mga kamao. At mas lumalim lang ang  sakit na matagal na niyang ibinabaon sa dibdib, at siyang dahan-dahang lumalason sa pagmamahal niya sa sariling ama.

​He swallowed the lump in his throat, keeping his face an emotionless mask, though his voice dipped into a sharp, brittle coldness.

​“It's already late, Dad,” he forced a smile, saka sumenyas sa sekretarya ng ama,“Please take your rest and try to stay healthy...” he's now smiling like a fool ng ginawang biro ang pagpaparinig sa Ama nito,“ wouldn't want you collapsing before you get to watch me win next month, right?”

He thought I'll ease the tension between them but he guess not.

​Dahil hindi man lang siya pinansin ng ama. Malamig nitong itinulak ang sariling wheelchair patalikod kay Caden, leaving him alone in the dimly lit, suffocating room.

​The utter dismay on his father's face..amidst the sea of good news and triumphs Caden had brought home, was heartwrenching. Para sa ama niya, mas matimbang pa ang isang maliit na talo kaysa sa libo-libong tagumpay na inialay niya rito. Para bang walang halaga ang lahat ng sakripisyo at puyat niya, kasi kayang iyon ng isang talo lamang.

​A heavy, painful silence settled around him. Caden stood frozen, staring at his father's back as the wheelchair slowly moved further away.

​“Why is it always so hard to please you, Dad?” wala sa sariling bulong nito sa sarili, his voice cracking just a tiny bit in the empty hallway.

​Nakatayo lang siya roon, mag-isa sa dilim, habang unti-unting siyang kinakain ng matinding pagod at kirot na walang sinuman sa mundo ang nakakakita kung paano siya halos lumuhod sa sariling ama.

---

​“Arghh! Kainis! Ba't ngayon pa?!” nagising ako sa kalabog ng tiyang ko'ng guto.

​Naiinis akong tumayo saka lumabas ng room. Kahit alam kong dis-oras na ng gabi, pinagpatuloy ko pa rin ang binabalak kong magnakaw nalang muna ng pagkain sa kitchen.

​I was barefoot. Sobrang lamig nga nung marble tiles, sending a sharp shiver straight up my spine. Pero wala ang lahat ng iyon sa gutom kong tiyan! Naging dire-diretso ang lakad ko sa kitchen at saka binuksan iyong installed refrigerator. Nagbabasakaling may pwede ma tyempohang kainin.

​“Beef steak, cake, and mochis? Saka canned beer and drinks? Honestly! Wala bang veggies rito na pwedeng makain? Sobrang mabibigat ang mga 'yan sa tiyan, e! Baka hindi pa ako makatulog nito!” reklamo ko, sa unang halay ng mga display sa loob ng ref.

​Tiningnan ko iyong ibang bahagi ng ref nang may nakakuha ng atensyon ko. Yes! Isang ngiti ang sumilay sa labi ko, saka dinampot kaagad iyon. “Ayos! May tinapay. Okay na 'tong isang slice ng bread, pang-tawid gutom lang naman.”

I happily pinched the slice of bread in between my lips, kasi kailangan ko 'yong dalawa kong kamay para isarado ang p***o ng refrigerator. Nang tuluyan nang masara, nagulat ako biglang may aninong tumambad sa harapan ko! my breath catching in my throat, saw a towering figure of man standing right in front of me!

​“Enjoying midnight snacks, you cute little mouse?”

​His voice sliced through the dark deep, dangerously velvet, and dripping with a dark, striking sarcasm that sent an electric pulse straight through my chest.

​Anong ginagawa nito rito?! Hindi ko siya napansin kanina, ah!

​“Hajsmdmfjd...” I tried talking, kaso hindi ata ako naintindihan ng loko kasi sa bangil sa bibig ko.

​Kumunot lang ang noo nito kasi hindi niya maintindihan ang sinasabi ko. Kasi nga! May tinapay pa ako sa bibig.

​Naiinis kong kinuha iyon sa bibig ko saka inulit ang sinabi. “Free lang naman iyong food, 'di ba?” sabay pakita ng isang piraso ng sliced bread. Isang pirasong tinapay lang naman kaya paubaya muna sakin.

Pumirma ang tingin nito sakin, at ​hindi man lang ako sinagot nito. Malamig lang ang tingin niya sa kamay kong nakahawak sa tinapay, descending into a heavy, intoxicating silence. His towering figure blocked out all the light, trapping me in his shadow. Pero  wala akong pake kung bad mood siya! mas mahalaga itong gutom kong tiyan kaya bahala siyang titigan akong ngumunguya nitong tinapay! Che!

​Walang pasabi akong kumagat sa tinapay, kaya sinundan ng madidilim niyang mata ang bawat kilos ng labi at kamay ko. I could smell the reeks of expensive alcohol mixed with his intoxicating, masculine scent, alam kong nakainom itong kaharap ko. But I couldn't care less, there was a raw, dangerous intensity in his gaze, like a man drowning in a storm he couldn't control.

Bat kaya ito naglalasing?

​Medyo madilim yung area kasi hindi ako nagbukas ng lights, making the suffocating heat between our bodies ten times more palpable.

​Narinig kong nagsalita ito sa malumanay, halos pabulong na boses, raw, breathless, and menacingly seductive. Kaya kaagad akong napatingin bigla sa sinabi niya.

​“I'm hungry, too. Feed me,” utos nito.

​Nagtataka akong napalingon sa refrigerator sa likod at sa hawak kong slice of bread. My heart hammered wildly against my ribs. Hindi naman siguro siya makikipag-share ng food sa 'kin, 'no? Kaya kukuha na lang ako ng bago!

Inosente akong tumango saka nagsabing, ​“Sige, teka lang. Kukuha lang ako ng bago—” pero iba ang ginawa niya instead!

​WHAT THE—?!

​“L–Let go—!” daing ko sa bawat mapusok, brutal, at nakalilitong halik niya sa 'kin!

​Dammit! He was devouring my f*cking lips like a starving man claiming what was rightfully his! His damn, dangerously skilled tongue was exploring every single inch inside my mouth, tasting the sweetness of the bread and leaving me entirely breathless!

​Naramdaman ko ang mas paglalim ng halik nito sa 'kin. Kasi mas hapit na hapit ang hawak ng malalaki at maiinit niyang kamay sa maliit kong bewang, pulling me so violently close that I could feel the thunderous pounding of his heart against mine. But before I completely lost my senses to this intoxicating madness, ako na mismo ang bumitaw at sumubok na humiwalay sa kanya.

​“C–Caden! Ano sa tingin mo ang ginaga—”

​He was drunk! That look in his dark, stormy eyes... parang nainis pa ito sa pag-angal ko. Who the hell does he think he is?! Huh!

Hindi pa ako nakaka angal ay, naging mapusok na naman ito sakin.

​With a low growl, he pulled me back, gripping my waist with iron strength saka marahang tinulak patalikod hanggang sa maramdaman ko ang malapad at malamig na ibabaw sa likuran ko. The cold vibration of the refrigerator behind me clashed sinfully with the burning fire of his body pressed against mine!

​Sinundan ko ang tingin nito sa 'kin and my blood ran hot—nakatitig pala siya sa bukas na butones sa dibdib ko! P*ta! Kailan pa ito nabuksan, huh? Really?! At nag-enjoy pa talaga siyang tingnan ang cleavage ko with that dark, possessive gaze! Aahhhh, pervert!

​Inis kong itinulak ang matigas niyang dibdib para sana makawala sa pagkakaipit niya sa 'kin, kaso hindi iyon umubra! He pinned one of his long legs directly in between mine, forcing my thighs apart. Wala sa isip akong napaliyad sa ginawa niya as an electric shock shot straight through my lower belly!

​He captured my chin in his warm palm, tilting my head up so I had no choice but to drown in his dark, smoldering eyes.

​“Isang minuto,” he almost whispered, his throttle-deep, raspy voice vibrating against my lips. I could smell how minty his breath was, mixed with the rich bitter tang of liquor.

​Kumunot ang noo ko, at saka napakuyom ng kamao nang mas naramdaman ang tuhod nitong nakatusok at nakadiin sa pagitan ng legs ko. Damn it! Is he intentionally torturing me?!

​“What do you mean one min—”

​Hindi pa ako nakakatapos magsalita ay muli niyang sinakop ang bibig ko ng isang mas mapusok, mas malalim, at mas nakakatusong  halik!

​His one hand was tightly holding my small face, tilting it to deepen the angle, while his other hand wandered wickedly down the curve of my back, tracing my waist and pressing me mercilessly against his hard frame. The firing hot sensation of his palm sent sparks of explosive heat deep inside me. He was such a f*cking damn good kisser! I admit it! My knees went completely weak, and I almost completely lost myself as I clung to his shoulders for my dear life.

​I felt my whole face burning like fire kasi ramdam ko ang matinding init doon. Ang wala sa ritmong kalabog ng dibdib ko at ang nakakalunod na titig niya sa 'kin nang marahan siyang humiwalay, leaving our breaths mingling in the dark. I forcefully bit my lower lip sa hiya at gigil. T*ngina! Muntik na akong bumigay sa kanya! Shit! Shit! Shit!

​“1 minute done,” he rasped out softly, his eyes heavy and dark as they lingered on my swollen, kissproof lips.

​Naiinis at nanginginig kong tinititigan siya sa mukha habang siya naman itong kanina pa titig na titig sa labi ko na parang gusto niya ulit itong tuksuhin.

​“You can't just kiss any woman!!!” bulyaw ko sa kanya, trying to reclaim my dignity. Saka ko siya sinapak sa dibdib sana, kaso mabilis niyang hinuli ang kamay ko sa palapulsuan, pinning it softly.

​“You're not just any woman, Reina,” he scoffed coldly, his eyes darkening into shield-like ice to cover the raw, aching desperation underneath. “You're my maid. And I can do whatever I want with you.”

​Malamig nitong sabi sa 'kin saka marahas na binitawan ang palad ko.

​Parang wala lang itong nilagpasan ako at umalis, leaving a trail of heavy sexual tension behind me. Ako naman itong naiwang nanginginig, punong-puno ng galit at nagwawalang emosyon tinititigan siyang naglalakad palayo na para bang wala siyang ginawang kasalanan sa 'kin.

F*CK YOU!!!

​“Perverted jerk! Fcking asshole! I'm not fcking marrying you over my dead body!” mura ko sa sarili habang hinahawakan ang nag-iinit kong labi.

​I instinctively took a fierce mental note in my brain: ‘I'm fcking not marrying a jerk pervert! He doesn't respect women. .  .and their boundaries!’