All Chapters of ข้าน้อยเพียงอยากทำอาหาร เหตุใดท่านอ๋องจึงจ้องจะกินข้า: Chapter 11 - Chapter 15

นับตั้งแต่เหตุการณ์ หม้อไฟหยวนหยางสื่อรักผ่านพ้นไป กฎเกณฑ์ในเรือนเหมันต์ก็ถูกชินอ๋องหยางเฉินฉีกทิ้งและเขียนขึ้นใหม่อย่างหน้าตาเฉย จากเดิมที่เวลารับประทานอาหารจะต้องเป็นความลับและห้ามผู้ใดรบกวน บัดนี้กลับกลายเป็นว่า หากบนโต๊ะอาหารไม่มีร่างโปร่งบางของอาหลินมานั่งขยับตะเกียบอยู่ฝั่งตรงข้าม ท่านอ๋องผู้เอาแต่ใจก็จะไม่ยอมแตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียวการได้กินของอร่อยระดับมิชลินสตาร์ครบสามมื้อทุกวัน ส่งผลให้สุขภาพของชินอ๋องฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ใบหน้าที่เคยซูบตอบจนเห็นโหนกแก้มเริ่มมีเนื้อมีหนังและมีเลือดฝาด ริมฝีปากที่เคยแห้งผากกลับมามีสีสัน สันกรามคมกริบและแววตาดุดันทรงอำนาจที่ผสานกับความหล่อเหลาระดับเทพบุตร ทำเอาอาหลินที่ต้องนั่งกินข้าวด้วยทุกวันถึงกับเผลอมองจนข้าวแทบติดคออยู่บ่อยครั้ง บ้าเอ๊ย! คนอะไรมันจะเบ้าหน้าฟ้าประทานได้ขนาดนี้ทว่าความสุขสบายในเรือนเหมันต์กลับสวนทางกับความคุกรุ่นในโรงครัวใหญ่สายวันหนึ่ง อาหลินเดินฮัมเพลงเข้าไปในคลังเสบียงเพื่อเบิกวัตถุดิบสำหรับทำของว่างยามบ่าย ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็สังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติ พ่อครัวใหญ่หวังและป้าหลี่กำลังยืนกระซิบกระซาบกัน

เวลาผ่านพ้นไปหนึ่งเดือนเต็มหนึ่งเดือนที่จวนชินอ๋องราวกับได้รับการชุบชีวิตใหม่ บรรยากาศอึมครึมเย็นเยียบที่เคยปกคลุมเรือนเหมันต์บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเลิศรสที่ลอยฟุ้งออกมาวันละสามเวลา อาการโรคเบื่ออาหารขั้นรุนแรงของชินอ๋องหยางเฉินหายขาดเป็นปลิดทิ้งราวกับปาฏิหาริย์ ไม่เพียงแต่เสวยอาหารได้มากขึ้น แต่สุขภาพวรกายที่เคยซูบผอมจนเห็นกระดูกกลับมากำยำล่ำสัน อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นภายใต้ชุดคลุมผ้าไหม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยซีดเซียวบัดนี้หล่อเหลาทรงเสน่ห์จนเหล่านางกำนัลและบ่าวรับใช้หญิงในจวนพากันหน้าแดงทุกครั้งที่เดินผ่านและผู้ที่อยู่เบื้องหลังปาฏิหาริย์ครั้งนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก อาหลิน พ่อครัวส่วนตัวคนโปรดที่บัดนี้กลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในจวน ชนิดที่ว่าแม้แต่จ้าวเหว่ย องครักษ์เงาหน้าเหี้ยมยังต้องยอมหลีกทางให้เวลาที่เด็กหนุ่มเดินถือตะหลิวผ่านยามอู่ (11.00-13.00 น.) ภายในห้องเครื่องส่วนตัวอันโอ่อ่า อาหลินกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมมื้อเที่ยง วันนี้เขาตั้งใจจะทำเมนูที่เน้นพลังงานเพื่อชดเชยความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารของท่านอ๋องในช่วงเช้า"ข้าวผัดจักรพรรดิสีทอง แ

"นี่มันคุกที่สร้างด้วยทองคำชัดๆ" อาหลินบ่นอุบอิบขณะยืนท้าวเอวมองสำรวจห้องพักแห่งใหม่ของตนเองเรือนอุ่นอิงเหมันต์ ไม่ใช่แค่เรือนพักธรรมดา แต่มันคือเรือนหอ เอ้ย! เรือนรับรองระดับวีไอพีที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตบรรจงที่สุด พื้นปูด้วยไม้หอมขัดเงาวับ ผนังบุด้วยผ้าไหมสีงาช้าง เตียงนอนทำจากไม้สลักลายวิจิตรปูทับด้วยฟูกขนเป็ดหนานุ่มและผ้าห่มขนสัตว์ที่แค่มองก็รู้ว่าอุ่นจนเหงื่อแตก ที่มุมห้องยังมีเตาผิงหินอ่อนที่ถูกจุดไฟเตรียมไว้เรียบร้อย ทำให้บรรยากาศในห้องอบอุ่นกำลังดีแต่สิ่งที่ทำให้อดีตเชฟหนุ่มถึงกับเหงื่อตก ไม่ใช่ความหรูหราอลังการ ทว่ามันคือ ประตูบานเลื่อนที่อยู่ตรงผนังฝั่งซ้ายต่างหากประตูลับบานนั้นไม่ได้เชื่อมไปไหนไกล แต่มันเชื่อมตรงเข้าสู่ ห้องบรรทมส่วนพระองค์ของชินอ๋องหยางเฉิน ระยะห่างระหว่างเตียงนอนของเขากับเตียงของท่านอ๋องกั้นไว้ด้วยกำแพงไม้บางๆ และโถงทางเดินสั้นๆ เพียงแค่สิบก้าวเท่านั้น นี่มันเรียกย้ายมาอยู่ใกล้ หรือเรียกจับมาขังไว้ในอาณาเขตเตรียมเชือดกันแน่!"เฮ้อ... เอาเถอะ อย่างน้อยเตียงก็พรีเมียมกว่ากองฟางล่ะวะ" อาหลินถอนหายใจ ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนฟูกนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่