ข้าน้อยเพียงอยากทำอาหาร เหตุใดท่านอ๋องจึงจ้องจะกินข้า のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"ไฟกระทะหมายเลขสามเร่งขึ้นอีก ซอสทรัฟเฟิลระวังอย่าให้งวดเกินไป โต๊ะวีไอพีวันนี้มีนักวิจารณ์จากมิชลินมานั่ง ห้ามพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว"เสียงตะโกนสั่งการเฉียบขาดดังลั่นห้องครัวที่ร้อนระอุราวกับสมรภูมิรบ กลิ่นหอมของเนยชั้นดี โรสแมรี่ และเนื้อวากิวลายหินอ่อนที่กำลังถูกเซียร์บนกระทะเหล็กหล่อลอยอบอวล หลิน เชฟหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ผู้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการอาหารด้วยตำแหน่งหัวหน้าพ่อครัวระดับมิชลินสตาร์สามดาว ยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาหลัก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจเวลานี้ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ สองมือที่จับตะหลิวและกระทะตวัดพลิกวัตถุดิบด้วยความเร็วและความแม่นยำระดับเทพเจ้าสามวัน สามวันเต็มๆ ที่เขาไม่ได้แตะเตียงนอน นอกจากการคุมร้านอาหารของตัวเองแล้ว เขายังต้องโหมถ่ายทำรายการแข่งขันทำอาหารรอบชิงชนะเลิศ ร่างกายของเขาทำงานหนักเกินขีดจำกัดมานานนับเดือน ทว่าแพสชันที่เดือดพล่านหน้าเตาไฟกลับสั่งให้เขากัดฟันสู้ตึกตัก... ตึกตัก... จู่ๆ เสียงหัวใจก็เต้นรัวเร็วผิดจังหวะจนสะท้อนก้องในหู ภาพกระทะทองเหลืองตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและหมุนคว้าง หลินพยายามกะพริบตาถี่ๆ สะบัดศีรษะไล่ความมึนงง ทว

"เอิ๊ก" เสียงเรอเบาๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง อาหลินลูบท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยของตนเองด้วยความฟินระดับสูงสุด กระเพาะอาหารที่เคยประท้วงอย่างบ้าคลั่งบัดนี้ได้รับการเติมเต็มด้วยบะหมี่น้ำใสระดับมิชลินสตาร์ ร่างกายที่เคยสั่นเทาเพราะขาดสารอาหารกลับมามีเรี่ยวแรงและสูบฉีดเลือดฝาดขึ้นบนพวงแก้ม"รอดตายแล้วเว้ยเรา" เด็กหนุ่มพึมพำอย่างมีความสุข แต่สัญชาตญาณความเจ้าระเบียบของหัวหน้าพ่อครัวก็ทำงานทันที เขาจะทิ้งร่องรอยอาชญากรรมไว้ให้ใครจับได้ไม่ได้เด็ดขาดอาหลินรีบจัดการล้างชามกระเบื้อง กระทะ และหม้อดินเผาจนสะอาดเอี่ยมอ่องไร้คราบมัน เช็ดหยดน้ำบนเขียงและโต๊ะจนแห้งสนิท จัดวางอุปกรณ์ทุกชิ้นกลับเข้าที่เดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในหม้อดินเผายังมีน้ำซุปกระดูกหมูชั้นเลิศและเส้นบะหมี่สดที่เขานวดเผื่อไว้เหลืออยู่อีกหยิบมือ จะให้เททิ้งก็เสียดายของระดับพรีเมียม อาหลินจึงตักบะหมี่และน้ำซุปที่เหลือใส่ชามกระเบื้องใบเล็กๆ นำไปซ่อนไว้ในมุมลึกสุดของตู้กับข้าวชั้นล่าง เอาชามใบใหญ่คว่ำทับไว้อีกชั้นอย่างแนบเนียน กะว่ารุ่งเช้าจะแอบมายกซดเป็นมื้อเช้าก่อนเริ่มงานผ่าฟืนเมื่อจัดการลบหลักฐานทุกอย่างเสร็จสิ้น อาห

ห้องเครื่องส่วนตัวของชินอ๋องหยางเฉินตั้งอยู่แยกออกมาจากเรือนพักหลักล้อมรอบด้วยสวนไผ่ที่ให้ความร่มรื่นและเงียบสงบ จ้าวเหว่ยหิ้วคอเสื้อของอาหลินที่เพิ่งถูกจับอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณจนสะอาดเอี่ยม โยนตุ้บลงกลางห้องเครื่องราวกับโยนกระสอบข้าวสาร"โอ๊ย! เบามือหน่อยสิพี่ชาย กระดูกกระเดี้ยวฉันยิ่งเปราะๆ อยู่" อาหลินบ่นอุบอิบพลางลูบก้นตัวเอง เขาสวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่จ้าวเหว่ยหามาให้เปลี่ยน แม้จะหลวมโคร่งไปหน่อยสำหรับเด็กวัยสิบแปดที่ผอมแห้ง แต่ก็ดูดีกว่าชุดเด็กผ่าฟืนขาดๆ เป็นร้อยเท่า ใบหน้าที่เคยเปรอะเปื้อนคราบเขม่าควัน บัดนี้เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตสุกใส และริมฝีปากบางสีระเรื่อที่เข้ากับโครงหน้าจิ้มลิ้มอย่างลงตัวจ้าวเหว่ยลอบมองความเปลี่ยนแปลงนั้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบดึงหน้ากลับมาขรึมตามเดิม "นี่คือห้องเครื่องส่วนตัวของท่านอ๋อง ตั้งแต่นี้ไปเจ้าต้องทำอาหารที่นี่ทุกมื้อ วัตถุดิบทุกอย่างเบิกได้จากคลังหลวงโดยตรง ห้ามใช้ของร่วมกับโรงครัวใหญ่เด็ดขาด"พอได้ยินคำว่าวัตถุดิบจากคลังหลวง อาหลินก็หูผึ่ง เขารีบผุดลุกขึ้นกวาดสายตามองไปรอบอาณาจักรใหม่ของตนเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้

แสงแดดอ่อนยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักลายวิจิตร ทาบทับลงบนเปลือกตาของร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม้บุกำมะหยี่นุ่ม อาหลินขยับตัวซุกเข้าหาผ้าห่มไหมผืนหนาด้วยความเกียจคร้าน กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องเรือนไม้จันทน์และกำยานที่จุดทิ้งไว้เมื่อคืนทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน จากเด็กผ่าฟืนซอมซ่อที่ต้องนอนขดตัวหนาวสั่นอยู่บนกองฟางเหม็นอับและตื่นมาพร้อมกับรอยช้ำตามร่างกาย เพียงชั่วข้ามคืนโชคชะตากลับพลิกผันให้เขาได้เลื่อนขั้นเป็นถึงพ่อครัวส่วนตัวของพญายมราชแห่งจวนอ๋อง แถมยังมีห้องพักส่วนตัวที่โอ่อ่ากว้างขวาง อยู่ห่างจากห้องเครื่องวีไอพีเพียงแค่เดินข้ามระเบียงทางเชื่อมเท่านั้นทว่าความสุขสบายก็รั้งตัวเขาไว้ได้ไม่นาน สัญชาตญาณของหัวหน้าพ่อครัวระดับมิชลินสตาร์ที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือดกลับปลุกให้เขาเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันทีที่ได้ยินเสียงนกร้อง เชฟที่ดีต้องตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเพื่อไปคัดสรรวัตถุดิบที่ดีที่สุด อาหลินรีบจัดการล้างหน้าบ้วนปากด้วยเกลือ สวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่จ้าวเหว่ยสั่งให้คนนำมาเตรียมไว้ให้ แม้เนื้อผ้าจะไม่ได้หรูหราเท่าของเจ้านาย แต่มันก็

บรรยากาศของตลาดตะวันออกแห่งเมืองหลวงแคว้นต้าฉู่คึกคักและเต็มไปด้วยสีสันตั้งแต่เช้าตรู่ พ่อค้าแม่ขายต่างส่งเสียงร้องเรียกแขกแข่งกันระเบ็งเซ็งแซ่ กลิ่นหอมของซาลาเปานึ่งใหม่ๆ ถังหูลู่เคลือบน้ำตาล และเครื่องเทศนานาชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางฝูงชนที่เดินเบียดเสียด ร่างโปร่งบางของอาหลินในชุดผ้าฝ้ายสีครามดูตื่นตาตื่นใจราวกับนกน้อยที่เพิ่งเคยโบยบินออกจากกรงเป็นครั้งแรกดวงตากลมโตสุกใสสอดส่ายมองซ้ายทีขวาที แวะแผงผักสดตรงนั้นที แผงขายเนื้อตรงนี้ที โดยมีบุรุษร่างสูงใหญ่หน้าตาถมึงทึงอย่างจ้าวเหว่ย เดินถือตะกร้าสานใบเขื่องตามหลังมาติดๆ สภาพขององครักษ์เงาอันดับหนึ่งแห่งจวนชินอ๋องบัดนี้ไม่ต่างอะไรกับเบ๊รับใช้แบกของ ทำเอาชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องลอบมองด้วยความประหลาดใจ"พี่จ้าวเหว่ย ดูนั่นสิ เห็ดหอมสดดอกเบ้อเริ่มเลย แถมยังมีพริกหอมเสฉวนสีแดงสดๆ ด้วย โอ๊ย สวรรค์ของเชฟชัดๆ"อาหลินร้องเสียงหลง ปรี่เข้าไปหน้าแผงขายเครื่องเทศ กอบกำพริกหอม (ฮวาเจียว) ขึ้นมาสูดดมด้วยความหลงใหล กลิ่นฉุนเตะจมูกที่ทำให้ลิ้นชาซ่าคือเสน่ห์ของวัตถุดิบชนิดนี้ เขาหันไปสั่งแม่ค้าเหมาพริกหอมและเครื่องเทศแปลกตามาเกือบครึ่งแผง จ