All Chapters of โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว: Chapter 1 - Chapter 9

เจียงหนิงเสวียนโยนสมุดทะเบียนสมรสปกแดงสองเล่มลงตรงหน้าผม“ฉันกับซ่งเฉิงจดทะเบียนสมรสกันที่ต่างประเทศแล้ว เหลือแค่ยังไม่ได้จัดงานแต่ง นายตามตอแยฉันมาสามปีก็น่าจะพอได้แล้วมั้ง?”ภาพถ่ายพื้นหลังสีแดงนั้นบาดตาผมจนรู้สึกเจ็บแปลบเจียงหนิงเสวียนกับผมมีเพียงงานแต่ง แต่เราไม่เคยจดทะเบียนสมรสกันเลยพอเห็นผมนิ่งอึ้ง เธอก็กระตุกมุมปากเล็กน้อย ท่าทางราวกับชัยชนะอยู่ในกำมือ“ฉันให้ซ่งเฉิงย้ายเข้ามาอยู่แล้ว พูดตรงๆ เลยนะ ที่ฉันจดทะเบียนกับเขาก็เพราะฉันท้องลูกของเขา”“ถ้านายยังรู้จักอายอยู่บ้าง ก็ไปพูดต่อหน้าแม่ฉันให้ชัดเจน ถ้ายังตามตอแยฉันไม่เลิก ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้ขาอีกข้างของนายหักเหมือนกัน”ระหว่างพูดคำขู่ สายตาของเจียงหนิงเสวียนก็กวาดผ่านขาขวาของผมขาที่หักไม่ได้รับการรักษาเลยตลอดเจ็ดวัน จากตอนแรกที่เจ็บปวดรุนแรง ตอนนี้กลับชาไปหมดแล้ว“ตกลง”ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่าเห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าผมจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา“ฉันจะย้ายไปอยู่ห้องพักแขก ยังไงเขาก็เป็นพ่อแท้ๆ ของเด็ก ให้เขาอยู่ห้องนอนใหญ่จะได้ดูแลเธอสะดวก”คำพูดพวกนี้ ผมพ

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้ว่า ที่แท้แล้วในใจเธอ ผมเลวร้ายถึงขนาดนั้นวันรุ่งขึ้น แฟนของเจียงหนิงเสวียนก็เลิกกับเธอ ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยเธอโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผมแล้วฝืนใจเข้าพิธีแต่งงานกับผมจนจบทุกขั้นตอนตอนนั้นแม่ยายก็บอกกับผมว่า“เฮ่อเซียว ถึงเราจะตกลงกันไว้แล้ว แต่เธอกับอาเสวียนจดทะเบียนสมรสกันไม่ได้”“อาเสวียนพูดถูก ตอนนี้เธอไม่คู่ควรกับหล่อนแล้วจริงๆ”หลังพ่อแม่เสีย ผมไม่มีทั้งอำนาจและอิทธิพล ย่อมเทียบตระกูลเจียงที่กำลังรุ่งเรืองไม่ได้คิดมาถึงตรงนี้ ผมก็ถอนหายใจยาวบางทีการตัดสินใจของผมอาจผิดมาตั้งแต่แรกหลังจากวันนั้น เจียงหนิงเสวียนไม่แม้แต่จะกลับบ้านซ่งเฉิงยังจงใจส่งข้อความมายั่วประสาทผมเป็นระยะ[คุณเฮ่อครับ ผมเพิ่งเป็นพ่อครั้งแรก มีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจ เลยอยากขอคำแนะนำจากคุณหน่อย][คุณอายุมากกว่าผมพอสมควร เรื่องลูก คุณน่าจะมีประสบการณ์มากกว่าผมมั้งครับ?]ข้อความทำนองนี้ทำให้ผมเริ่มรำคาญผมแต่งงานกับเจียงหนิงเสวียนมาสามปี เธอไม่ยอมให้ผมแตะตัวแม้แต่นิดเดียว ต่อให้นอนเตียงเดียวกัน ก็ต้องมีแผ่นไม้กั้นตรงกลางเตียงแค่เผลอแตะตัวเธอ เธอก็รังเกียจจนแทบอา

“เดิมพันอะไร? เอกสารยกเลิกสัญญาอะไร? แม่คะ นี่แม่หมายความว่ายังไงกัน?”เจียงหนิงเสวียนเงยหน้าขึ้นพรวด มือที่จับซ่งเฉิงไว้ก็คลายออกตามไปด้วยราวกับยังไม่เข้าใจสิ่งที่แม่ยายพูด เธอจึงหันมามองผม“เฮ่อเซียว นายเดิมพันอะไรไว้กับแม่ฉัน?”ผมเบือนหน้าหนี ไม่ได้ตอบคำถามของเจียงหนิงเสวียนแม่ยายเข้ามาบังสายตาของเจียงหนิงเสวียนไว้ ก่อนมองเธอด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง“ฉันจัดการเรื่องแต่งงานให้แกไว้เรียบร้อยแล้ว แกต้องแต่งกับคุณชายน้อยของตระกูลโจว ถ้าเฮ่อเซียวไม่ขวางไว้ ป่านนี้แกคงแต่งเข้าตระกูลโจวไปนานแล้ว”“แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ฉันคุยกับตระกูลโจวไว้เรียบร้อยแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้แกก่อเรื่องต่อไปอีก!”ริมฝีปากของเจียงหนิงเสวียนสั่นเล็กน้อย ราวกับถูกข่าวนี้กระแทกเข้าเต็มๆ จนมึนงง“แม่คะ! แม่จะให้หนูแต่งกับคนไร้ประโยชน์ของตระกูลโจวคนนั้นจริงๆ เหรอ? หนูเป็นลูกแม่นะ ไม่ใช่สินค้าที่ตั้งราคาไว้!”เธอหันกลับมามองผมอีกครั้ง น้ำเสียงกลับสั่นเล็กน้อย“เฮ่อเซียว นายพูดอะไรหน่อยสิ...”เจียงหนิงเสวียนเติบโตมาใต้เงาของแม่ตั้งแต่เด็ก เธอเกลียดการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและโหยหาอิสรภาพเพราะอย่างน

ผมโยนโทรศัพท์ลงถังขยะ แล้วไม่หันกลับไปมองอีกแม้แต่ครั้งเดียว...หลังใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานานกว่าครึ่งปี ตอนที่ผมคิดว่าชีวิตคงดำเนินไปอย่างสงบแบบนี้ต่อไปแม่เจียงก็โทรข้ามประเทศมาน้ำเสียงของเธอฟังดูเร่งร้อนอยู่บ้าง“เฮ่อเซียว อาเสวียนน่ะ หล่อนอยากเจอเธอ...”ผมนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบปฏิเสธอย่างเด็ดขาด“คุณน้าเจียง เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับว่า คุณจะช่วยห้ามเธอไม่ให้มาหาผม”“ฉันเคยพูดแบบนั้นจริง แต่ไม่คิดว่าเธอจะเอาความปลอดภัยของตัวเองมาขู่ฉัน”“ฉันให้เงินซ่งเฉิงไปก้อนหนึ่ง เขาก็ทิ้งอาเสวียนทันที พออาเสวียนตามหาซ่งเฉิงไม่เจอแล้วมาคาดคั้นฉัน ฉันก็เล่าเรื่องเดิมพันระหว่างเราทั้งหมดให้เธอฟัง”“เธอเอาแต่ร้อนรนอยากเจอเธอให้ได้ ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...”แม่เจียงจนใจอย่างยิ่ง แต่เธอยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมผมต่อ“เฮ่อเซียว ตลอดสามปีมานี้ ฉันนับเธอเป็นลูกเขยของตัวเองมาตลอด พอตระกูลโจวรู้ว่าอาเสวียนหย่า พวกเขาก็มาหาถึงบ้าน”“พวกเขาไม่สนเลยว่าอาเสวียนจะเคยแต่งงานหรือเคยท้องมาก่อน แค่อยากหาคู่ให้ลูกชายคนเล็กที่เป็นอัมพาตของพวกเขา ฉันเองก็ปฏิเสธไม่ได้”“กิจการหลายส่วนขอ

เมื่อแม่เจียงเห็นว่าผมมีท่าทีแน่วแน่ เธอก็ได้แต่กัดฟันรับปากว่าจะให้คนมารับเจียงหนิงเสวียนกลับไปพอผมกลับถึงห้องพักผู้ป่วย เจียงหนิงเสวียนเห็นผมเข้า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที“ฉันนึกว่านายไปแล้ว”ผมไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเธออย่างสงบนิ่งเธอสะอื้นอยู่“ตั้งแต่เล็กแม่เป็นคนเลี้ยงฉันมาคนเดียว ทั้งมาตรฐานและความคาดหวังสูงลิ่วพวกนั้นกดดันฉันจนแทบหายใจไม่ออก ที่ฉันคบใครสักคนก็เพียงเพราะอยากหลุดพ้นจากการควบคุมของท่าน”“ที่ฉันเกลียดนายก็เพราะนายเข้าข้างแม่ แล้วบีบบังคับให้ฉันแต่งงาน”เรื่องที่เธอพูด ผมรู้ดีทั้งหมดมาตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กแม่เจียงเข้มงวดกับเธอมากถ้าเต้นรำได้ไม่ดี ก็จะถูกลงโทษให้ยืนและห้ามกินข้าวถ้าสอบได้คะแนนไม่ดี ก็จะโดนทุบตีอย่างหนักทุกครั้งที่เจอเรื่องคับข้องใจ เธอจะมาหาผม แล้วซบอยู่ในอ้อมแขนผมพลางร้องไห้อย่างหนักครั้งหนึ่ง ผมเองก็เคยเป็นคนที่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ผมเลิกแขนเสื้อขึ้น บนแขนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนครั้งแรกที่เธอพาซ่งเฉิงกลับมาบ้าน แค่ผมเอ่ยปากต่อว่าเพียงประโยคเดียว ก็โดนเธอเอาน้ำร้อนทั้งการาดใส่จนเป็นแผลพุพองผิวหนังที่แขนหลุดอ