Share

บทที่ 3

Author: เจี่ยวซี
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้ว่า ที่แท้แล้วในใจเธอ ผมเลวร้ายถึงขนาดนั้น

วันรุ่งขึ้น แฟนของเจียงหนิงเสวียนก็เลิกกับเธอ ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เธอโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผม

แล้วฝืนใจเข้าพิธีแต่งงานกับผมจนจบทุกขั้นตอน

ตอนนั้นแม่ยายก็บอกกับผมว่า

“เฮ่อเซียว ถึงเราจะตกลงกันไว้แล้ว แต่เธอกับอาเสวียนจดทะเบียนสมรสกันไม่ได้”

“อาเสวียนพูดถูก ตอนนี้เธอไม่คู่ควรกับหล่อนแล้วจริงๆ”

หลังพ่อแม่เสีย ผมไม่มีทั้งอำนาจและอิทธิพล ย่อมเทียบตระกูลเจียงที่กำลังรุ่งเรืองไม่ได้

คิดมาถึงตรงนี้ ผมก็ถอนหายใจยาว

บางทีการตัดสินใจของผมอาจผิดมาตั้งแต่แรก

หลังจากวันนั้น เจียงหนิงเสวียนไม่แม้แต่จะกลับบ้าน

ซ่งเฉิงยังจงใจส่งข้อความมายั่วประสาทผมเป็นระยะ

[คุณเฮ่อครับ ผมเพิ่งเป็นพ่อครั้งแรก มีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจ เลยอยากขอคำแนะนำจากคุณหน่อย]

[คุณอายุมากกว่าผมพอสมควร เรื่องลูก คุณน่าจะมีประสบการณ์มากกว่าผมมั้งครับ?]

ข้อความทำนองนี้ทำให้ผมเริ่มรำคาญ

ผมแต่งงานกับเจียงหนิงเสวียนมาสามปี เธอไม่ยอมให้ผมแตะตัวแม้แต่นิดเดียว ต่อให้นอนเตียงเดียวกัน ก็ต้องมีแผ่นไม้กั้นตรงกลางเตียง

แค่เผลอแตะตัวเธอ เธอก็รังเกียจจนแทบอาเจียน เวลาอาบน้ำก็ราวกับอยากลบร่องรอยที่ผมแตะต้องออกจากตัวให้หมด

เสียงสั่นของโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดทำให้ผมทนไม่ไหว ผมหยิบมือถือขึ้นมาโทรกลับไป

“มีโทรศัพท์ไม่รู้จักใช้ค้นข้อมูล เอาไว้ตั้งโชว์หรือไง? เจียงหนิงเสวียนไม่ได้บอกนายเหรอว่าเราไม่เคยมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันเลย?”

“หรือว่านายส่งข้อความพวกนี้มาแค่อยากอวด ถ้าอย่างนั้นก็เลือกผิดคนแล้ว ตอนนี้ฉันกับเจียงหนิงเสวียนไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก ฉันจะอวยพรให้พวกนายจากใจจริง...”

เสียงที่ดังมาจากปลายสายไม่ใช่ซ่งเฉิง แต่เป็นเสียงหัวเราะเยาะของเจียงหนิงเสวียน

“เฮ่อเซียว นายคิดว่าฉันจะยังเชื่อคำโกหกของนายอีกเหรอ? ฉันเพิ่งออกไป นายก็เรียกแม่ฉันมาหนุนหลังทันที”

“ฉันดีใจจริงๆ ที่ทำให้ขานายหัก ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่านายจะทำอะไรซ่งเฉิงบ้าง”

พูดจบ เธอก็ตัดสายทันที

ผมฟังเสียงสัญญาณตัดสาย มือที่กำโทรศัพท์อยู่ยิ่งกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะคลายออกอย่างหมดแรง

ตอนที่ตกลงเดิมพันกับแม่ยายเมื่อสามปีก่อน ผมน่าจะนึกได้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าตัวเองจะแพ้

เพียงแต่ไม่คิดว่าจะแพ้ยับเยินถึงขนาดนี้

เดิมทีผมตั้งใจจะรอให้ถึงเวลาที่ต้องจากไปอย่างเงียบๆ

แต่วันรุ่งขึ้น เจียงหนิงเสวียนกับซ่งเฉิงก็รีบร้อนกลับบ้านมา

เจียงหนิงเสวียนตาแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดฝอย เสื้อผ้าก็ยุ่งเหยิง ดูเหมือนเพิ่งทะเลาะกับใครมา

ดวงตาทั้งคู่ของเธอแดงจัด แววตาที่มองผมเต็มไปด้วยความแค้น ราวกับอยากเอาชีวิตผม

ก่อนผมจะทันได้ตั้งตัว ซ่งเฉิงที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ทรุดฮวบลงคุกเข่าตรงหน้าผม

“คุณเฮ่อครับ ผมรู้ว่าคุณไม่พอใจผม ถ้าข้อความก่อนหน้านี้ทำให้คุณขุ่นเคืองใจ ผมก็ยอมรับผิด”

“แต่คุณจะยุยงให้คุณน้าเจียงบอกอาเสวียนให้เอาเด็กออกไม่ได้นะ! เด็กคนนี้เป็นลูกที่ผมกับอาเสวียนเฝ้ารอมานานกว่าจะมีได้”

ผมมึนงงไปหมด พลางอ้าปากหมายจะอธิบาย

วินาทีถัดมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นที่แก้ม

เจียงหนิงเสวียนตบหน้าผมหลายครั้ง ฝ่ามือของเธอแดงก่ำ พอปล่อยลงข้างตัวก็ยังสั่นไม่หยุด

เธอคว้ากรรไกรบนโต๊ะขึ้นมาชี้ใส่ผม แล้วตะโกนลั่นอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

“เฮ่อเซียว ฉันขยะแขยงนายจริงๆ!”

“สามปีก่อนนายไม่สนใจเลยว่าฉันเต็มใจหรือเปล่า บังคับให้ฉันแต่งงานกับนาย ตอนนี้ยังคิดจะให้ฉันเอาลูกออกอีกเหรอ? นายไปเป่าหูอะไรแม่ฉันกันแน่!”

ผมยกมือแตะแก้มที่แดงก่ำ ริมฝีปากขยับแผ่วเบา

“ฉันไม่ได้...”

แต่เจียงหนิงเสวียนไม่ยอมฟังคำอธิบายของผมเลย เธอเหมือนขาดสติและทำร้ายผมด้วยกรรไกรจนไหล่บาดเจ็บ

เลือดจากบาดแผลเปื้อนมือของเธอและเสื้อผ้าของผม

ดูเหมือนเธอจะไม่คิดว่าผมจะยืนนิ่งอยู่กับที่ รอจนกว่าเธอจะได้สติกลับมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 9

    เมื่อแม่เจียงเห็นว่าผมมีท่าทีแน่วแน่ เธอก็ได้แต่กัดฟันรับปากว่าจะให้คนมารับเจียงหนิงเสวียนกลับไปพอผมกลับถึงห้องพักผู้ป่วย เจียงหนิงเสวียนเห็นผมเข้า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที“ฉันนึกว่านายไปแล้ว”ผมไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเธออย่างสงบนิ่งเธอสะอื้นอยู่“ตั้งแต่เล็กแม่เป็นคนเลี้ยงฉันมาคนเดียว ทั้งมาตรฐานและความคาดหวังสูงลิ่วพวกนั้นกดดันฉันจนแทบหายใจไม่ออก ที่ฉันคบใครสักคนก็เพียงเพราะอยากหลุดพ้นจากการควบคุมของท่าน”“ที่ฉันเกลียดนายก็เพราะนายเข้าข้างแม่ แล้วบีบบังคับให้ฉันแต่งงาน”เรื่องที่เธอพูด ผมรู้ดีทั้งหมดมาตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กแม่เจียงเข้มงวดกับเธอมากถ้าเต้นรำได้ไม่ดี ก็จะถูกลงโทษให้ยืนและห้ามกินข้าวถ้าสอบได้คะแนนไม่ดี ก็จะโดนทุบตีอย่างหนักทุกครั้งที่เจอเรื่องคับข้องใจ เธอจะมาหาผม แล้วซบอยู่ในอ้อมแขนผมพลางร้องไห้อย่างหนักครั้งหนึ่ง ผมเองก็เคยเป็นคนที่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ผมเลิกแขนเสื้อขึ้น บนแขนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนครั้งแรกที่เธอพาซ่งเฉิงกลับมาบ้าน แค่ผมเอ่ยปากต่อว่าเพียงประโยคเดียว ก็โดนเธอเอาน้ำร้อนทั้งการาดใส่จนเป็นแผลพุพองผิวหนังที่แขนหลุดอ

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 8

    “ไม่ ไม่ใช่แม่ฉัน...เป็นฉันเอง ฉันตามหานายมานานมากแล้ว”เธอสะอื้นจนพูดต่อไม่ออกตอนที่ผมยังคิดจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เจียงหนิงเสวียนกลับชักออกมาจากไหนก็ไม่รู้แล้วเอามีดกระหน่ำแทงท้องตัวเองอย่างบ้าคลั่งพริบตานั้น เลือดไหลนองเต็มพื้น ทำเอาผมยืนตะลึงอึ้งอยู่กับที่“เฮ่อเซียว ฉันผิดไปแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ฉันทรมานนาย ก็เพราะฉันเกลียดนายที่ทำลายอิสรภาพของฉัน แต่ตอนนี้ฉันขาดนายไม่ได้แล้ว”“กลับไปกับฉันได้ไหม?”ท่าทางคลุ้มคลั่งของเจียงหนิงเสวียนทำให้หัวใจผมเต้นเร็วขึ้นผมรีบเรียกรถพยาบาล แล้วพาเธอส่งโรงพยาบาลตลอดทางเธอยังเรียกชื่อผมไม่หยุดภายใต้การเลี้ยงดูของแม่เจียง เธอจึงมีนิสัยดื้อรั้นและยึดติดมาโดยตลอดแต่ผมนึกไม่ถึงเลยว่าเจียงหนิงเสวียนจะถึงขั้นทำร้ายตัวเองสุดท้ายลูกในท้องก็ไม่รอดหมอบอกว่าเธอทำร้ายตัวเองรุนแรงเกินไป ต่อไปจะตั้งครรภ์อีกก็ยากมากแต่เจียงหนิงเสวียนกลับยิ้มออกมา“ท้องไม่ได้ก็ช่าง แบบนี้ฉันก็ไม่ต้องแต่งกับคนพิการคนนั้นของตระกูลโจวแล้ว...”ผมฟังเธอพึมพำกับตัวเองแล้วได้แต่คิดว่า เจียงหนิงเสวียนเสียสติไปแล้วผมลุกขึ้นเตรียมโทรหาแม่เจียง ให้มารับเจียงหนิงเสวี

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 7

    ผมโยนโทรศัพท์ลงถังขยะ แล้วไม่หันกลับไปมองอีกแม้แต่ครั้งเดียว...หลังใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานานกว่าครึ่งปี ตอนที่ผมคิดว่าชีวิตคงดำเนินไปอย่างสงบแบบนี้ต่อไปแม่เจียงก็โทรข้ามประเทศมาน้ำเสียงของเธอฟังดูเร่งร้อนอยู่บ้าง“เฮ่อเซียว อาเสวียนน่ะ หล่อนอยากเจอเธอ...”ผมนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบปฏิเสธอย่างเด็ดขาด“คุณน้าเจียง เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับว่า คุณจะช่วยห้ามเธอไม่ให้มาหาผม”“ฉันเคยพูดแบบนั้นจริง แต่ไม่คิดว่าเธอจะเอาความปลอดภัยของตัวเองมาขู่ฉัน”“ฉันให้เงินซ่งเฉิงไปก้อนหนึ่ง เขาก็ทิ้งอาเสวียนทันที พออาเสวียนตามหาซ่งเฉิงไม่เจอแล้วมาคาดคั้นฉัน ฉันก็เล่าเรื่องเดิมพันระหว่างเราทั้งหมดให้เธอฟัง”“เธอเอาแต่ร้อนรนอยากเจอเธอให้ได้ ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...”แม่เจียงจนใจอย่างยิ่ง แต่เธอยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมผมต่อ“เฮ่อเซียว ตลอดสามปีมานี้ ฉันนับเธอเป็นลูกเขยของตัวเองมาตลอด พอตระกูลโจวรู้ว่าอาเสวียนหย่า พวกเขาก็มาหาถึงบ้าน”“พวกเขาไม่สนเลยว่าอาเสวียนจะเคยแต่งงานหรือเคยท้องมาก่อน แค่อยากหาคู่ให้ลูกชายคนเล็กที่เป็นอัมพาตของพวกเขา ฉันเองก็ปฏิเสธไม่ได้”“กิจการหลายส่วนขอ

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 6

    เจียงหนิงเสวียนดูร้อนรนอยู่บ้าง สายตาที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายสลับมองระหว่างผมกับแม่ยายไปมา“อาเสวียน ถ้าเขาอยากไปก็ปล่อยเขาไปเถอะ แกไม่ได้เกลียดเขามาตลอดเหรอ?”“วางใจเถอะ ผมไม่มีวันทิ้งคุณเด็ดขาด! และจะไม่ยอมให้คุณแต่งเข้าตระกูลโจวด้วย”พอเห็นเจียงหนิงเสวียนเป็นแบบนี้ ซ่งเฉิงก็รีบยกมือขึ้นสาบานแต่เจียงหนิงเสวียนไม่แม้แต่จะเหลือบมองซ่งเฉิง เธอยังคงจ้องผมตาเขม็ง ราวกับจะเจาะผมให้เป็นรู“อย่างน้อยเราก็รู้จักกันมากว่ายี่สิบปี ต่อให้ตัดความสัมพันธ์กัน นายก็ไม่จำเป็นต้องไป ถือว่าเป็นการชดเชยก็แล้วกัน ฉันจะซื้อบ้านให้นายสักหลัง...”คำพูดของเจียงหนิงเสวียนทำให้ผมรู้สึกขบขันผมยิ้มก่อนเอ่ยขึ้น“ไม่ต้องลำบากเธอหรอก”ท่าทีห่างเหินของผมทำให้เจียงหนิงเสวียนต้องกลืนคำพูดที่ยังพูดไม่จบกลับลงไปเธอเม้มริมฝีปากแน่น แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกรา“ถ้านายไป นายจะไม่ได้เจอฉันอีกเลยนะ! คนอย่างแม่ฉันพูดคำไหนคำนั้น นายจะไม่มีวันกลับมาได้อีก!”“ทางที่ดีนายอย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกัน นายไปก็ไม่ได้ทำให้ฉันเสียอะไรเลย ฉันยังมีซ่งเฉิง ฉันไม่มีวันแต่งเข้าตระกูลโจวหรอก”เธอพึมพำกับตัวเอง สุดท้ายราวกับโน้มน้าว

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 5

    “เดิมพันอะไร? เอกสารยกเลิกสัญญาอะไร? แม่คะ นี่แม่หมายความว่ายังไงกัน?”เจียงหนิงเสวียนเงยหน้าขึ้นพรวด มือที่จับซ่งเฉิงไว้ก็คลายออกตามไปด้วยราวกับยังไม่เข้าใจสิ่งที่แม่ยายพูด เธอจึงหันมามองผม“เฮ่อเซียว นายเดิมพันอะไรไว้กับแม่ฉัน?”ผมเบือนหน้าหนี ไม่ได้ตอบคำถามของเจียงหนิงเสวียนแม่ยายเข้ามาบังสายตาของเจียงหนิงเสวียนไว้ ก่อนมองเธอด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง“ฉันจัดการเรื่องแต่งงานให้แกไว้เรียบร้อยแล้ว แกต้องแต่งกับคุณชายน้อยของตระกูลโจว ถ้าเฮ่อเซียวไม่ขวางไว้ ป่านนี้แกคงแต่งเข้าตระกูลโจวไปนานแล้ว”“แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ฉันคุยกับตระกูลโจวไว้เรียบร้อยแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้แกก่อเรื่องต่อไปอีก!”ริมฝีปากของเจียงหนิงเสวียนสั่นเล็กน้อย ราวกับถูกข่าวนี้กระแทกเข้าเต็มๆ จนมึนงง“แม่คะ! แม่จะให้หนูแต่งกับคนไร้ประโยชน์ของตระกูลโจวคนนั้นจริงๆ เหรอ? หนูเป็นลูกแม่นะ ไม่ใช่สินค้าที่ตั้งราคาไว้!”เธอหันกลับมามองผมอีกครั้ง น้ำเสียงกลับสั่นเล็กน้อย“เฮ่อเซียว นายพูดอะไรหน่อยสิ...”เจียงหนิงเสวียนเติบโตมาใต้เงาของแม่ตั้งแต่เด็ก เธอเกลียดการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและโหยหาอิสรภาพเพราะอย่างน

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 4

    กรรไกรในมือจึงหลุดร่วงลงพื้นเจียงหนิงเสวียนก้าวถอยหลังอย่างโซเซ ซ่งเฉิงรีบเข้าไปประคองเธอไว้เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้า“เฮ่อเซียว นายเลิกรักฉันได้ไหม ปล่อยฉันไปเถอะ”“ฉันจะให้นายเห็นกับตาว่า ฉันกับซ่งเฉิงมีความสุขกันแค่ไหน”เธอจากไปโดยมีซ่งเฉิงคอยประคองความเจ็บปวดทั้งหมดที่ผมรู้สึกเหมือนถูกคำพูดประโยคนั้นของเจียงหนิงเสวียนดึงรั้งไว้ราวกับกรรไกรเล่มนั้น ความเจ็บค่อยๆ ลึกลงไปทีละน้อยความสุขที่เจียงหนิงเสวียนพูดถึง ก็คือการทุ่มเงินกว่าห้าสิบล้านบาทเพื่อผลักดันซ่งเฉิงให้เป็นที่รู้จักในวงกว้างเธอติดสินบนนักข่าวและสื่อ จนข่าวที่เธอกับซ่งเฉิงมีความสุขกันแค่ไหนแพร่สะพัดไปทั่วราวกับเอาของรักของหวงที่ตัวเองเก็บทะนุถนอมมาหลายปีออกมาให้ทุกคนได้เห็นเธอจัดปาร์ตี้ที่บ้าน แล้วแนะนำคู่ค้าทางธุรกิจทั้งหมดให้ซ่งเฉิงรู้จักทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เมื่อก่อนผมไม่อาจแม้แต่จะหวังได้ท่ามกลางทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ผมยังคงเฝ้านับเวลาอย่างสงบวันนี้คือวันสุดท้ายที่แม่ยายให้ผมใช้ตัดสินใจ หลังจากวันนี้ไป ผมกับเจียงหนิงเสวียนคงไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต“เฮ่อเซียว นายหน้าด้านจริงๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status