Share

บทที่ 4

Author: เจี่ยวซี
กรรไกรในมือจึงหลุดร่วงลงพื้น

เจียงหนิงเสวียนก้าวถอยหลังอย่างโซเซ ซ่งเฉิงรีบเข้าไปประคองเธอไว้

เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้า

“เฮ่อเซียว นายเลิกรักฉันได้ไหม ปล่อยฉันไปเถอะ”

“ฉันจะให้นายเห็นกับตาว่า ฉันกับซ่งเฉิงมีความสุขกันแค่ไหน”

เธอจากไปโดยมีซ่งเฉิงคอยประคอง

ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ผมรู้สึกเหมือนถูกคำพูดประโยคนั้นของเจียงหนิงเสวียนดึงรั้งไว้

ราวกับกรรไกรเล่มนั้น ความเจ็บค่อยๆ ลึกลงไปทีละน้อย

ความสุขที่เจียงหนิงเสวียนพูดถึง ก็คือการทุ่มเงินกว่าห้าสิบล้านบาทเพื่อผลักดันซ่งเฉิงให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง

เธอติดสินบนนักข่าวและสื่อ จนข่าวที่เธอกับซ่งเฉิงมีความสุขกันแค่ไหนแพร่สะพัดไปทั่ว

ราวกับเอาของรักของหวงที่ตัวเองเก็บทะนุถนอมมาหลายปีออกมาให้ทุกคนได้เห็น

เธอจัดปาร์ตี้ที่บ้าน แล้วแนะนำคู่ค้าทางธุรกิจทั้งหมดให้ซ่งเฉิงรู้จัก

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เมื่อก่อนผมไม่อาจแม้แต่จะหวังได้

ท่ามกลางทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ผมยังคงเฝ้านับเวลาอย่างสงบ

วันนี้คือวันสุดท้ายที่แม่ยายให้ผมใช้ตัดสินใจ หลังจากวันนี้ไป ผมกับเจียงหนิงเสวียนคงไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต

“เฮ่อเซียว นายหน้าด้านจริงๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าปาร์ตี้ครั้งนี้จัดขึ้นเพื่ออาเฉิง ยังมีหน้ามาอยู่ที่นี่อีก”

เสียงของเจียงหนิงเสวียนดึงผมกลับมาจากภวังค์

เธอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดูแคลน ด้านหลังมีซ่งเฉิงกับเพื่อนซี้ของเธออีกหลายคนตามมา

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นทันที

“อาเสวียน รู้อยู่ว่าเขาเกาะติดไม่ยอมไป ก็ควรใจแข็งไล่เขาออกไปซะ”

“แล้วตอนนี้เขาถือว่าเป็นอะไรล่ะ มือที่สามเหรอ?”

“เมื่อก่อนตระกูลเฮ่อก็เคยเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ระดับต้นๆ ของแวดวงนี้ น่าเสียดายที่ดวงไม่ดี ตายกันหมด เหลือเฮ่อเซียวอยู่คนเดียว ก็ไม่แปลกที่เขาจะหวังเกาะอาเสวียนกิน”

คำพูดพวกนั้นฟังแล้วขัดหูเจียงหนิงเสวียนอยู่บ้าง เธอมองผมอย่างรังเกียจ ราวกับผมทำให้เธอขายหน้าจนถึงที่สุด

เจียงหนิงเสวียนสั่งให้คนโยนข้าวของทั้งหมดของผมออกมา

จากนั้นก็ประกาศต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผยว่า

“สามปีก่อน เฮ่อเซียวหน้าด้านถึงขั้นไม่เอาศักดิ์ศรี อ้อนวอนขออยู่กับฉัน เขาทำให้ฉันกับรักแรกต้องเลิกกัน ตอนนี้ยังคิดจะให้ฉันเอาลูกออกอีก”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเจียงหนิงเสวียนกับเฮ่อเซียวไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกแม้แต่น้อย ตระกูลเจียงกับตระกูลเฮ่อก็ตัดสัมพันธ์กันอย่างสิ้นเชิง!”

น้ำเสียงที่หนักแน่นทรงพลังนั้น ทำให้ความคิดของผมหยุดชะงักไปชั่วขณะ

ผมฝืนพยุงตัวพิงกำแพง มือที่อยู่ด้านหลังสั่นไม่หยุด

เมื่อเทียบกับเธอที่กำลังเจิดจรัสในตอนนี้ ผมก็ไม่คู่ควรกับเธอจริงๆ

เจียงหนิงเสวียนเห็นผมนิ่งเงียบ จึงจับมือซ่งเฉิงไว้ น้ำเสียงค่อยๆ อ่อนโยนลง

“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะจัดงานแต่งกับอาเฉิง เราจะไปจัดพิธีในประเทศต่างๆ ถึงยี่สิบสองประเทศ...”

“ฉันไม่ยอม!”

เจียงหนิงเสวียนยังพูดไม่ทันจบ เสียงของแม่ยายก็ดังแทรกขึ้นมา

แม่ยายปรากฏตัวด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทันทีที่เธอเข้ามา ทุกคนในงานต่างกลั้นหายใจ

ทุกคนรู้ดีว่าแม่ยายเป็นคนชอบวางอำนาจ อีกทั้งอำนาจตัดสินใจของตระกูลเจียงก็ยังอยู่ในมือเธอ

“แม่คะ ครั้งนี้ไม่ว่าแม่จะพูดอะไร หนูก็จะไม่ฟังอีกแล้ว หนูจะไม่ใช้ชีวิตร่วมกับเฮ่อเซียวต่อไป”

“สามปีที่ผ่านมา ทุกอย่างที่หนูมีถูกเขาทำลายจนหมด!”

ปกติเจียงหนิงเสวียนแทบไม่เคยปะทะกับแม่ตรงๆ แต่ตอนนี้เธอกลับยืนขวางอยู่หน้าซ่งเฉิง ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

แม่ยายถอนหายใจ

“วางใจเถอะ สัญญาระหว่างแกกับเฮ่อเซียวถูกยกเลิกแล้ว เฮ่อเซียวแพ้เดิมพันที่ทำไว้กับฉัน เขาจะไม่มาให้แกเห็นหน้าอีก”

“พอเขาไปแล้ว แกก็ต้องแต่งงานใหม่กับคุณชายน้อยของตระกูลโจว”

“ลูกเอ๋ย ถ้าสามปีที่ผ่านมานี้ไม่มีเฮ่อเซียว อนาคตของแกคงพังไปแล้วต่างหาก”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 9

    เมื่อแม่เจียงเห็นว่าผมมีท่าทีแน่วแน่ เธอก็ได้แต่กัดฟันรับปากว่าจะให้คนมารับเจียงหนิงเสวียนกลับไปพอผมกลับถึงห้องพักผู้ป่วย เจียงหนิงเสวียนเห็นผมเข้า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที“ฉันนึกว่านายไปแล้ว”ผมไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเธออย่างสงบนิ่งเธอสะอื้นอยู่“ตั้งแต่เล็กแม่เป็นคนเลี้ยงฉันมาคนเดียว ทั้งมาตรฐานและความคาดหวังสูงลิ่วพวกนั้นกดดันฉันจนแทบหายใจไม่ออก ที่ฉันคบใครสักคนก็เพียงเพราะอยากหลุดพ้นจากการควบคุมของท่าน”“ที่ฉันเกลียดนายก็เพราะนายเข้าข้างแม่ แล้วบีบบังคับให้ฉันแต่งงาน”เรื่องที่เธอพูด ผมรู้ดีทั้งหมดมาตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กแม่เจียงเข้มงวดกับเธอมากถ้าเต้นรำได้ไม่ดี ก็จะถูกลงโทษให้ยืนและห้ามกินข้าวถ้าสอบได้คะแนนไม่ดี ก็จะโดนทุบตีอย่างหนักทุกครั้งที่เจอเรื่องคับข้องใจ เธอจะมาหาผม แล้วซบอยู่ในอ้อมแขนผมพลางร้องไห้อย่างหนักครั้งหนึ่ง ผมเองก็เคยเป็นคนที่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ผมเลิกแขนเสื้อขึ้น บนแขนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนครั้งแรกที่เธอพาซ่งเฉิงกลับมาบ้าน แค่ผมเอ่ยปากต่อว่าเพียงประโยคเดียว ก็โดนเธอเอาน้ำร้อนทั้งการาดใส่จนเป็นแผลพุพองผิวหนังที่แขนหลุดอ

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 8

    “ไม่ ไม่ใช่แม่ฉัน...เป็นฉันเอง ฉันตามหานายมานานมากแล้ว”เธอสะอื้นจนพูดต่อไม่ออกตอนที่ผมยังคิดจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เจียงหนิงเสวียนกลับชักออกมาจากไหนก็ไม่รู้แล้วเอามีดกระหน่ำแทงท้องตัวเองอย่างบ้าคลั่งพริบตานั้น เลือดไหลนองเต็มพื้น ทำเอาผมยืนตะลึงอึ้งอยู่กับที่“เฮ่อเซียว ฉันผิดไปแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ฉันทรมานนาย ก็เพราะฉันเกลียดนายที่ทำลายอิสรภาพของฉัน แต่ตอนนี้ฉันขาดนายไม่ได้แล้ว”“กลับไปกับฉันได้ไหม?”ท่าทางคลุ้มคลั่งของเจียงหนิงเสวียนทำให้หัวใจผมเต้นเร็วขึ้นผมรีบเรียกรถพยาบาล แล้วพาเธอส่งโรงพยาบาลตลอดทางเธอยังเรียกชื่อผมไม่หยุดภายใต้การเลี้ยงดูของแม่เจียง เธอจึงมีนิสัยดื้อรั้นและยึดติดมาโดยตลอดแต่ผมนึกไม่ถึงเลยว่าเจียงหนิงเสวียนจะถึงขั้นทำร้ายตัวเองสุดท้ายลูกในท้องก็ไม่รอดหมอบอกว่าเธอทำร้ายตัวเองรุนแรงเกินไป ต่อไปจะตั้งครรภ์อีกก็ยากมากแต่เจียงหนิงเสวียนกลับยิ้มออกมา“ท้องไม่ได้ก็ช่าง แบบนี้ฉันก็ไม่ต้องแต่งกับคนพิการคนนั้นของตระกูลโจวแล้ว...”ผมฟังเธอพึมพำกับตัวเองแล้วได้แต่คิดว่า เจียงหนิงเสวียนเสียสติไปแล้วผมลุกขึ้นเตรียมโทรหาแม่เจียง ให้มารับเจียงหนิงเสวี

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 7

    ผมโยนโทรศัพท์ลงถังขยะ แล้วไม่หันกลับไปมองอีกแม้แต่ครั้งเดียว...หลังใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานานกว่าครึ่งปี ตอนที่ผมคิดว่าชีวิตคงดำเนินไปอย่างสงบแบบนี้ต่อไปแม่เจียงก็โทรข้ามประเทศมาน้ำเสียงของเธอฟังดูเร่งร้อนอยู่บ้าง“เฮ่อเซียว อาเสวียนน่ะ หล่อนอยากเจอเธอ...”ผมนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบปฏิเสธอย่างเด็ดขาด“คุณน้าเจียง เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับว่า คุณจะช่วยห้ามเธอไม่ให้มาหาผม”“ฉันเคยพูดแบบนั้นจริง แต่ไม่คิดว่าเธอจะเอาความปลอดภัยของตัวเองมาขู่ฉัน”“ฉันให้เงินซ่งเฉิงไปก้อนหนึ่ง เขาก็ทิ้งอาเสวียนทันที พออาเสวียนตามหาซ่งเฉิงไม่เจอแล้วมาคาดคั้นฉัน ฉันก็เล่าเรื่องเดิมพันระหว่างเราทั้งหมดให้เธอฟัง”“เธอเอาแต่ร้อนรนอยากเจอเธอให้ได้ ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...”แม่เจียงจนใจอย่างยิ่ง แต่เธอยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมผมต่อ“เฮ่อเซียว ตลอดสามปีมานี้ ฉันนับเธอเป็นลูกเขยของตัวเองมาตลอด พอตระกูลโจวรู้ว่าอาเสวียนหย่า พวกเขาก็มาหาถึงบ้าน”“พวกเขาไม่สนเลยว่าอาเสวียนจะเคยแต่งงานหรือเคยท้องมาก่อน แค่อยากหาคู่ให้ลูกชายคนเล็กที่เป็นอัมพาตของพวกเขา ฉันเองก็ปฏิเสธไม่ได้”“กิจการหลายส่วนขอ

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 6

    เจียงหนิงเสวียนดูร้อนรนอยู่บ้าง สายตาที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายสลับมองระหว่างผมกับแม่ยายไปมา“อาเสวียน ถ้าเขาอยากไปก็ปล่อยเขาไปเถอะ แกไม่ได้เกลียดเขามาตลอดเหรอ?”“วางใจเถอะ ผมไม่มีวันทิ้งคุณเด็ดขาด! และจะไม่ยอมให้คุณแต่งเข้าตระกูลโจวด้วย”พอเห็นเจียงหนิงเสวียนเป็นแบบนี้ ซ่งเฉิงก็รีบยกมือขึ้นสาบานแต่เจียงหนิงเสวียนไม่แม้แต่จะเหลือบมองซ่งเฉิง เธอยังคงจ้องผมตาเขม็ง ราวกับจะเจาะผมให้เป็นรู“อย่างน้อยเราก็รู้จักกันมากว่ายี่สิบปี ต่อให้ตัดความสัมพันธ์กัน นายก็ไม่จำเป็นต้องไป ถือว่าเป็นการชดเชยก็แล้วกัน ฉันจะซื้อบ้านให้นายสักหลัง...”คำพูดของเจียงหนิงเสวียนทำให้ผมรู้สึกขบขันผมยิ้มก่อนเอ่ยขึ้น“ไม่ต้องลำบากเธอหรอก”ท่าทีห่างเหินของผมทำให้เจียงหนิงเสวียนต้องกลืนคำพูดที่ยังพูดไม่จบกลับลงไปเธอเม้มริมฝีปากแน่น แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกรา“ถ้านายไป นายจะไม่ได้เจอฉันอีกเลยนะ! คนอย่างแม่ฉันพูดคำไหนคำนั้น นายจะไม่มีวันกลับมาได้อีก!”“ทางที่ดีนายอย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกัน นายไปก็ไม่ได้ทำให้ฉันเสียอะไรเลย ฉันยังมีซ่งเฉิง ฉันไม่มีวันแต่งเข้าตระกูลโจวหรอก”เธอพึมพำกับตัวเอง สุดท้ายราวกับโน้มน้าว

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 5

    “เดิมพันอะไร? เอกสารยกเลิกสัญญาอะไร? แม่คะ นี่แม่หมายความว่ายังไงกัน?”เจียงหนิงเสวียนเงยหน้าขึ้นพรวด มือที่จับซ่งเฉิงไว้ก็คลายออกตามไปด้วยราวกับยังไม่เข้าใจสิ่งที่แม่ยายพูด เธอจึงหันมามองผม“เฮ่อเซียว นายเดิมพันอะไรไว้กับแม่ฉัน?”ผมเบือนหน้าหนี ไม่ได้ตอบคำถามของเจียงหนิงเสวียนแม่ยายเข้ามาบังสายตาของเจียงหนิงเสวียนไว้ ก่อนมองเธอด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง“ฉันจัดการเรื่องแต่งงานให้แกไว้เรียบร้อยแล้ว แกต้องแต่งกับคุณชายน้อยของตระกูลโจว ถ้าเฮ่อเซียวไม่ขวางไว้ ป่านนี้แกคงแต่งเข้าตระกูลโจวไปนานแล้ว”“แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ฉันคุยกับตระกูลโจวไว้เรียบร้อยแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้แกก่อเรื่องต่อไปอีก!”ริมฝีปากของเจียงหนิงเสวียนสั่นเล็กน้อย ราวกับถูกข่าวนี้กระแทกเข้าเต็มๆ จนมึนงง“แม่คะ! แม่จะให้หนูแต่งกับคนไร้ประโยชน์ของตระกูลโจวคนนั้นจริงๆ เหรอ? หนูเป็นลูกแม่นะ ไม่ใช่สินค้าที่ตั้งราคาไว้!”เธอหันกลับมามองผมอีกครั้ง น้ำเสียงกลับสั่นเล็กน้อย“เฮ่อเซียว นายพูดอะไรหน่อยสิ...”เจียงหนิงเสวียนเติบโตมาใต้เงาของแม่ตั้งแต่เด็ก เธอเกลียดการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและโหยหาอิสรภาพเพราะอย่างน

  • โลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว   บทที่ 4

    กรรไกรในมือจึงหลุดร่วงลงพื้นเจียงหนิงเสวียนก้าวถอยหลังอย่างโซเซ ซ่งเฉิงรีบเข้าไปประคองเธอไว้เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้า“เฮ่อเซียว นายเลิกรักฉันได้ไหม ปล่อยฉันไปเถอะ”“ฉันจะให้นายเห็นกับตาว่า ฉันกับซ่งเฉิงมีความสุขกันแค่ไหน”เธอจากไปโดยมีซ่งเฉิงคอยประคองความเจ็บปวดทั้งหมดที่ผมรู้สึกเหมือนถูกคำพูดประโยคนั้นของเจียงหนิงเสวียนดึงรั้งไว้ราวกับกรรไกรเล่มนั้น ความเจ็บค่อยๆ ลึกลงไปทีละน้อยความสุขที่เจียงหนิงเสวียนพูดถึง ก็คือการทุ่มเงินกว่าห้าสิบล้านบาทเพื่อผลักดันซ่งเฉิงให้เป็นที่รู้จักในวงกว้างเธอติดสินบนนักข่าวและสื่อ จนข่าวที่เธอกับซ่งเฉิงมีความสุขกันแค่ไหนแพร่สะพัดไปทั่วราวกับเอาของรักของหวงที่ตัวเองเก็บทะนุถนอมมาหลายปีออกมาให้ทุกคนได้เห็นเธอจัดปาร์ตี้ที่บ้าน แล้วแนะนำคู่ค้าทางธุรกิจทั้งหมดให้ซ่งเฉิงรู้จักทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เมื่อก่อนผมไม่อาจแม้แต่จะหวังได้ท่ามกลางทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ผมยังคงเฝ้านับเวลาอย่างสงบวันนี้คือวันสุดท้ายที่แม่ยายให้ผมใช้ตัดสินใจ หลังจากวันนี้ไป ผมกับเจียงหนิงเสวียนคงไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต“เฮ่อเซียว นายหน้าด้านจริงๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status