Todos los capítulos de จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา: Capítulo 1 - Capítulo 10

ท่ามกลางน้ำตาที่เอ่อล้น ทุกอย่างพร่ามัวไปหมด มีเพียงใบหน้าของลูกสาวเท่านั้นที่กลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆสามปีแล้ว เธอตัวสูงขึ้น หน้าตาก็เปลี่ยนไป ไม่ว่ายังไง การที่เยว่เยว่ยังมีชีวิตอยู่ก็คือเรื่องที่ทำให้ผมดีใจที่สุดแล้วผมพุ่งตัวเข้าไป ผลักทุกคนที่ขวางทางออก แล้วสวมกอดลูกสาวไว้แน่น“เยว่เยว่ พ่อพาหนูกลับนะลูก”ทว่าวินาทีต่อมา เยว่เยว่กลับกัดแขนผมอย่างแรง แล้วยังเตะเข้าที่ท้องผมเต็มรักไปอีกหนึ่งทีผมเจ็บจนต้องยอมปล่อยมือ เธอวิ่งจู๊ดไปหลบอยู่หลังพี่ชาย โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งแล้วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ผม“คุณไม่ใช่พ่อหนูตั้งนานแล้ว ลุงเชินต่างหากที่เป็นพ่อหนูตอนนี้!”“หนูไม่ไปกับคุณหรอก คุณดีแต่บังคับให้หนูเรียน!”“ลุงเชินไม่เห็นเหมือนคุณเลย ลุงเขาเล่นเกมเป็นเพื่อนหนู แถมยังให้กินขนมที่หนูชอบด้วย”“คุณไม่ได้รักหนูเลยสักนิด หนูไม่เอาพ่อแบบคุณหรอก!”ผมมองเยว่เยว่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หัวใจเหมือนถูกปลายมีดแหลมคว้านเนื้อออกไปชิ้นหนึ่งเยว่เยว่สุขภาพฟันไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก หมอบอกว่าต้องดูแลรักษาให้ดี และให้กินของหวานน้อยๆคนที่รักเธอจริงๆ จะยอมทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเธอ เพียงเพื่อแลกกับ

สายตาของมวลชนนั้นเฉียบแหลมเสมอร่องรอยหลักฐานที่ผมให้ไปนั้นสมบูรณ์กว่าของกู้เชินมาก ขั้นตอนการสืบคดีที่ผมอธิบายก็มีตรรกะชัดเจนกว่าพอมองกลับไปที่กู้เชิน ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกลูกคุณหนูที่ถูกประคบประหงมมาอย่างดี ไม่มีสง่าราศีของคนที่ผ่านความเป็นความตายในแก๊งอาชญากรเลยสักนิดผู้คนนับไม่ถ้วนส่งจดหมายร้องเรียนมาที่สถานีตำรวจ เรียกร้องให้ไล่กู้เชินออก และคืนเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งที่สมควรเป็นของผมกลับมาให้ผมในตอนที่ผมคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้อาศัยความดีความชอบนี้กลับไปที่แผนกสืบสวนคดีอาญา กู้เชินกลับเปิดไลฟ์สดขึ้นมาเขาหันหน้าเข้าหากล้อง บีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้“กู้ชวนเป็นน้องชายแท้ๆ ของผม ผมเห็นแก่ความเป็นพี่เป็นน้อง ตอนแรกก็เลยไม่อยากจะแฉเขา แต่เขากลับหน้าด้านคิดจะพลิกดำเป็นขาว แย่งชิงความดีความชอบของผมไป ผมเลยจำเป็นต้องเอาความจริงมาบอกทุกคนครับ!”“ผมแฝงตัวอยู่ในแก๊งอาชญากรมาสามปี ต้องเผชิญอันตรายสารพัดกว่าจะรวบรวมหลักฐานความผิดของพวกมันมาได้ แต่กู้ชวนน่ะสมรู้ร่วมคิดกับแก๊งอาชญากรมาตั้งนานแล้ว เป็นเขาที่ร่วมมือกับพวกมันขโมยร่องรอยหลักฐานที่สมบูรณ์แบบทั้งหมดของผมไป!”มือซ้ายของแม่โช

กู้เชินคิดว่า ไป๋มู่ฉิงจะต้องยอมอ่อนข้อและเอ่ยปากขอโทษอย่างอ่อนโยนเหมือนที่ผ่านมาแน่ๆแต่อ้อมกอดอันอบอุ่นที่จินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้นกลับกลายเป็นฝ่ามือของพ่อกู้และแม่กู้ที่ฟาดลงบนหน้าของกู้เชินก่อน“แกว่าใครเป็นอาชญากร! อาชวนเขาเป็นฮีโร่ที่ไขคดีใหญ่ๆ มานับไม่ถ้วน เขาคือความภาคภูมิใจของตระกูลกู้เรา เขาตายไปแล้วแกยังจะมาใส่ร้ายเขาอีกเหรอ!”ไป๋มู่ฉิงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เธอจ้องมองกู้เชินด้วยสายตาเย็นชา แววตาแฝงไปด้วยความเคียดแค้นอย่างลึกล้ำ“กู้เชิน เยว่เยว่พูดผิดตรงไหน! ถ้าไม่ใช่เพราะนายแย่งความดีความชอบของอาชวนไป แถมยังยัดเยียดข้อหาคนทรยศให้เขา เขาจะสิ้นหวังจนกระโดดตึกได้ยังไง นายต่างหากที่บีบอาชวนจนตาย!”กู้เชินกุมใบหน้าที่ถูกตบจนบวมเป่ง เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อโลกใบนี้มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆคนพวกนี้เมื่อตอนเช้ายังทำเหมือนกู้ชวนเป็นขยะที่ไร้ค่าอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้แสดงท่าทีรักใคร่ปานจะกลืนกินแบบนี้ล่ะหรือเป็นเพราะกู้ชวนตายไปแล้วงั้นเหรอกู้เชินคำรามออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ“ผมรู้ว่าน้องตายพวกคุณก็เสียใจ แต่พวกคุณจะมาโยนความผิดว่าผมเป็นคนทำให้มันตายไม่ได้น

ภาพเหตุการณ์แต่ละฉากตอนที่กู้ชวนแฝงตัวอยู่ในแก๊งอาชญากรถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนตอนที่เป็นสายลับ กู้ชวนถูกพวกคนร้ายสงสัยในตัวตน จึงถูกจับขังในคุกน้ำนานถึงสามวันสามคืนบาดแผลที่แช่อยู่ในน้ำเน่าเหม็นอักเสบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังถูกงูและหนูนับไม่ถ้วนรุมกัดแทะเขาไข้ขึ้นสูงจนสติสัมปชัญญะเลือนลาง แต่ก็ยังคงใช้กล้องจิ๋วที่ซ่อนอยู่กับตัวบันทึกภาพเอาไว้“ถ้าพวกคุณหาศพผมเจอ ก็จะต้องเจอหลักฐานชิ้นนี้บนตัวผมแน่ๆ”“ไม่ต้องเสียใจที่ผมตายหรอก ขอแค่ลากคอพวกคนร้ายมารับโทษตามกฎหมายได้ ความตายของผมก็คุ้มค่าแล้ว”ตอนที่กู้ชวนแอบถ่ายหลักฐานดันถูกพวกคนร้ายจับได้ พวกมันผลักกู้ชวนตกลงมาจากชั้นสี่ กระดูกสะบักของกู้ชวนแตกละเอียดไปทั้งแถบเขาตะเกียกตะกายคลานเข้าไปในพุ่มหญ้า พลางบันทึกคำสั่งเสียเอาไว้“ถ้าผมโชคดีรอดชีวิตไปได้ ผมจะเอาหลักฐานไปส่งมอบให้ทางหน่วยงานด้วยมือของผมเองให้ได้”“แต่ถ้าผมโชคร้ายต้องตายไปจริงๆ ก็ขอให้ทางหน่วยงานใช้หลักฐานที่ผมรวบรวมมานี้ เอาผิดพวกมันตามกฎหมายให้ได้นะครับ”วิดีโอแบบนี้ยังคงมีอีกมากมาย หลายต่อหลายคลิป……หลังจากคลิปวิดีโอถูกเปิดจนจบ ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็เงียบกริบทุ

แสงสว่างในแววตาของไป๋มู่ฉิงค่อยๆ ดับมอดลง เธอมองลูกสาวที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่ข้างๆ แล้วสวมกอดไว้ด้วยความสงสารไป๋มู่ฉิงกอดลูกสาวไว้ อ้อนวอนผมอย่างต่ำต้อย“อาชวน ฉันรู้ว่าฉันผิดต่อนาย แล้วก็รู้ดีด้วยว่าฉันไม่คู่ควรจะได้รับการให้อภัยจากนาย”“แต่ยังไงซะเด็กก็ตาดำๆ ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ”“เห็นแก่เยว่เยว่ ขอโอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม ต่อไปฉันจะทำดีกับสองพ่อลูกให้มากขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า ฉันสาบานว่าจะไม่ทำร้ายนายอีกแล้ว!”ใบหน้าของกู้เยว่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เธอมองผมด้วยดวงตาที่พร่ามัว ปากก็เอาแต่ร้องเรียก “พ่อคะ” ไม่หยุดผมปรายตามองพวกเธออย่างเย็นชา หลังความเจ็บปวดแล่นผ่านหัวใจไปชั่ววูบ ผมก็ไม่ได้ใจอ่อนแต่อย่างใด“เด็กคนนี้ไม่เห็นฉันเป็นพ่อมาตั้งนานแล้ว ฉันจะไปรับเด็กนี่เป็นลูกทำไมอีกล่ะ?”“พวกเธอไปซะเถอะ”ผมปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่ปรานีหลังจากถูกปิดประตูใส่หน้าในครั้งแรก ไป๋มู่ฉิงก็ยังไม่ยอมแพ้เธอเทียวไล้เทียวขื่อมาที่บ้านผมแทบจะวันเว้นวันเธอยอมขับรถตั้ง 20 กิโลเมตรเพื่อไปซื้อเส้นหมี่ร้านที่ผมเคยชอบกินที่สุด ในวันพ่อ เธอก็พากู้เยว่เอาการ์ดอวยพรที่เขียนด้วยลายมือมามอบให้ผม