จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา

ตอนนั้นเองมือถือก็ดังขึ้น เป็นสายจากเสี่ยวจางที่สำนักงานทนายความของไป๋มู่ฉิง

ผมกดเปิดลำโพง

“พี่ชวน ผมได้เบาะแสใหม่ของฆาตกรมาแล้วครับ อีกสิบวัน ฆาตกรจะไปทำการซื้อขายกันที่สนามมวยใต้ดินในพม่าเหนือ!”

“แต่มันอันตรายมากจริงๆ นะพี่ชวน พี่ห้ามไปเด็ดขาดเลยนะเว้ย!”

หลังวางสาย ผมกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในงาน น้ำตาพลันร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

ผมค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ถลกขากางเกงกับแขนเสื้อที่หลวมโพรกขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวที่กระจายอยู่เต็มตัว

รอยประทับตราที่ข้อเท้าจนเนื้อหลุดลุ่ยเลือดสาด เป็นรอยที่ผมถูกพวกไอ้โม่งใช้เหล็กร้อนๆ นาบ ตอนที่ตามสืบเรื่องฆาตกรบนเรือ

เบาะแสสายนี้ ซ่งเฉินเพื่อนรักที่สุดของผมเป็นคนให้มา

ตอนที่มันติดหนี้พนันก้อนโตเพราะหาเงินไปเป็นค่าสินสอด ก็เป็นผมที่ช่วยใช้หนี้ให้ แถมยังฝากฝังงานการดีๆ ให้มันทำ

รอยเฆี่ยนจนเขียวช้ำเป็นจ้ำใหญ่บนแผ่นหลัง เป็นรอยที่ผมโดนพวกแก๊งอาชญากรจับตัวไปซ้อมทรมานอยู่ข้ามวันข้ามคืน ตอนที่ตามสืบเรื่องฆาตกรในบ่อนชายแดน

เบาะแสสายนี้ เพื่อนสนิทของไป๋มู่ฉิงเป็นคนให้มา

ตอนที่แม่ของเธอเป็นมะเร็ง ผมเคยควักเงินให้เธอไปสี่แสนบาท เธอเลยเอาแต่พร่ำบอกว่าติดค้างผมไว้เยอะมาก

รอยมีดแทงลึกที่ท้องน้อย เป็นรอยที่ผมโดนอาชญากรคนหนึ่งใช้มีดปลายปืนแทงเข้าให้ ตอนที่ตามสืบไปถึงโรงฆ่าสัตว์ร้างแห่งหนึ่ง

แผลนั้นลึกมาก โชคดีที่ผมหาขี้เถ้ามาห้ามเลือดไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นก็คงตายโหงอยู่ที่นั่นไปแล้ว

เบาะแสสายนี้ เสี่ยวหลี่ เด็กนักเรียนยากจนที่ผมส่งเสียเงินให้เรียนมาตลอดสิบสองปีเป็นคนให้มา

แล้วดูตอนนี้สิ พวกเขาทุกคนต่างก็ยืนหัวโด่อยู่ที่นี่กันถ้วนหน้า!

ผมอยากจะถามเหลือเกินว่า ในเมื่อพวกเขารู้อยู่เต็มอกว่าทั้งไป๋มู่ฉิงและพี่ชายไม่ได้ตาย รู้อยู่แก่ใจว่าฆาตกรนั่นมันไม่มีจริง

แล้วทำไมถึงยังป้อนเบาะแสพวกนี้ที่เกือบจะเอาชีวิตผมไปทิ้งให้ผมอีก!

พอเห็นรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ซ้อนทับกันบนตัวผม ในแววตาของพวกเขาไม่ได้มีความรู้สึกผิดอย่างที่ผมคิดไว้เลยสักนิด กลับกลายเป็นความเรียบเฉยเหมือนเรื่องปกติซะอย่างนั้น

หลังจากเงียบไปชั่วอึดใจ ไป๋มู่ฉิงก็แหวกฝูงชน ค่อยๆ เดินเข้ามาหาผม

เธอลูบไล้ไปตามรอยแผลเป็นบนตัวผมเบาๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

“อาชวน นายมันเป็นคนฉลาดแกมโกงมาแต่ไหนแต่ไร ถ้าพวกเราไม่ใช้เบาะแสปลอมๆ พวกนี้มาเบี่ยงเบนความสนใจนาย มีหวังนายคงจับได้ตั้งนานแล้วล่ะว่าฉันกับอาเชินยังไม่ได้ตาย”

“พวกอาชญากรพวกนั้นก็เป็นแค่นักแสดงมืออาชีพที่เราจ้างมาเท่านั้นแหละ พวกเขารู้ลิมิตดีว่าต้องลงมือแค่ไหน ไม่ทำให้นายถึงตายจริงๆ หรอก”

ซ่งเฉินดึงตัวผมออกห่างจากไป๋มู่ฉิงด้วยท่าทีรำคาญใจ

“อาชญากรพวกนั้นก็แค่นักแสดงเว้ย แผลที่แกโดนมันก็แค่ถลอกปอกเปิกภายนอก มันจะไปเจ็บอะไรนักหนาวะ!”

“ตอนนี้ฉิงฉิงเป็นเมียพี่เชินแล้วเว้ย กว่าพวกเขาจะหนีพ้นจากแกมาอยู่ด้วยกันได้มันไม่ง่ายเลยนะ แกช่วยรู้จักขอบเขตหน่อยได้ไหมวะ!”

เลือดในกายของผมราวกับถูกแช่แข็งไปหมด

เสียงวิ้งๆ ดังสนั่นอื้ออึงอยู่ในหัว ผมยกมือขึ้นกุมหน้าอก บอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดหรือคลื่นไส้มากกว่ากัน

ที่แท้ ไม่ใช่แค่ความตายของไป๋มู่ฉิงกับพี่ชายที่เป็นการจัดฉาก

แม้แต่เบาะแสแต่ละสายที่ผมเอาชีวิตไปเสี่ยงตายสืบมาก็ล้วนเป็นของปลอม

อาชญากรพวกนั้น ล้วนเป็นนักแสดงที่พวกเขารวมหัวกันจ้างมา

รอยแผลเป็นที่ผมหลงคิดไปเองว่าเป็นเหรียญกล้าหาญ กลับกลายเป็นแค่เรื่องตลกฉากหนึ่งเท่านั้น

ในสายตาของพวกเขา ขอแค่พี่ชายมีความสุข ต่อให้ผมจะต้องเจ็บปวดเจียนตายแล้วมันจะสลักสำคัญอะไร?