ログイン共有
บทที่ 4
最新チャプター
จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา บทที่ 10
แสงสว่างในแววตาของไป๋มู่ฉิงค่อยๆ ดับมอดลง เธอมองลูกสาวที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่ข้างๆ แล้วสวมกอดไว้ด้วยความสงสารไป๋มู่ฉิงกอดลูกสาวไว้ อ้อนวอนผมอย่างต่ำต้อย“อาชวน ฉันรู้ว่าฉันผิดต่อนาย แล้วก็รู้ดีด้วยว่าฉันไม่คู่ควรจะได้รับการให้อภัยจากนาย”“แต่ยังไงซะเด็กก็ตาดำๆ ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ”“เห็นแก่เยว่เยว่ ขอโอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม ต่อไปฉันจะทำดีกับสองพ่อลูกให้มากขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า ฉันสาบานว่าจะไม่ทำร้ายนายอีกแล้ว!”ใบหน้าของกู้เยว่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เธอมองผมด้วยดวงตาที่พร่ามัว ปากก็เอาแต่ร้องเรียก “พ่อคะ” ไม่หยุดผมปรายตามองพวกเธออย่างเย็นชา หลังความเจ็บปวดแล่นผ่านหัวใจไปชั่ววูบ ผมก็ไม่ได้ใจอ่อนแต่อย่างใด“เด็กคนนี้ไม่เห็นฉันเป็นพ่อมาตั้งนานแล้ว ฉันจะไปรับเด็กนี่เป็นลูกทำไมอีกล่ะ?”“พวกเธอไปซะเถอะ”ผมปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่ปรานีหลังจากถูกปิดประตูใส่หน้าในครั้งแรก ไป๋มู่ฉิงก็ยังไม่ยอมแพ้เธอเทียวไล้เทียวขื่อมาที่บ้านผมแทบจะวันเว้นวันเธอยอมขับรถตั้ง 20 กิโลเมตรเพื่อไปซื้อเส้นหมี่ร้านที่ผมเคยชอบกินที่สุด ในวันพ่อ เธอก็พากู้เยว่เอาการ์ดอวยพรที่เขียนด้วยลายมือมามอบให้ผม
จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา บทที่ 9
ทางสถานีเห็นว่าผมมีเหตุผลความจำเป็นในการกระทำ แถมยังสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ ก็เลยไม่เอาผิดเรื่องที่ผมจัดฉากแกล้งตายหัวหน้าประดับเหรียญกล้าหาญลงบนหน้าอกผมด้วยตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาจากใจจริง“กู้ชวน พรุ่งนี้กลับมาทำงานที่แผนกสืบสวนคดีอาญาซะนะ”ผมชะงักงันไปครู่หนึ่ง จมูกเริ่มรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมา ก่อนที่ความรู้สึกนั้นจะลุกลามไปทั่วทั้งร่างผมควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นสะท้านไม่ได้เลยในที่สุดผมก็รอจนถึงวันนี้ผมวันทยหัตถ์ให้หัวหน้าอย่างเคร่งขรึม ตื่นเต้นดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า“กู้ชวน กลับเข้ารายงานตัวครับ!”ตกกลางคืน เพื่อนร่วมงานต่างร่วมกันจัดงานเลี้ยงฉลองความดีความชอบให้ผมอย่างยิ่งใหญ่บางคนชื่นชมในความกล้าหาญของผม บางคนปวดใจกับความยากลำบากที่ผมต้องเผชิญมาตลอดทาง และมีบางคนที่เอ่ยปากขอโทษสำหรับคำพูดถากถางเยาะเย้ยที่เคยทำกับผมตลอดหลายปีที่ผ่านมาความหวังดีเหล่านั้นทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นหัวใจส่วนคำขอโทษที่ล่าช้าพวกนั้น ผมก็เลือกที่จะไม่อภัยให้เช่นกันผมยังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน จะพกพาความกล้าหาญอันโดดเดี่ยวนี้ เดินหน้าทำสิ่งที่ผมคิดว่าสมควรทำต่อไปข่าวที่ว่าผมยังมีชีวิตอยู่ลอยไปเข
จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา บทที่ 8
ภาพเหตุการณ์แต่ละฉากตอนที่กู้ชวนแฝงตัวอยู่ในแก๊งอาชญากรถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนตอนที่เป็นสายลับ กู้ชวนถูกพวกคนร้ายสงสัยในตัวตน จึงถูกจับขังในคุกน้ำนานถึงสามวันสามคืนบาดแผลที่แช่อยู่ในน้ำเน่าเหม็นอักเสบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังถูกงูและหนูนับไม่ถ้วนรุมกัดแทะเขาไข้ขึ้นสูงจนสติสัมปชัญญะเลือนลาง แต่ก็ยังคงใช้กล้องจิ๋วที่ซ่อนอยู่กับตัวบันทึกภาพเอาไว้“ถ้าพวกคุณหาศพผมเจอ ก็จะต้องเจอหลักฐานชิ้นนี้บนตัวผมแน่ๆ”“ไม่ต้องเสียใจที่ผมตายหรอก ขอแค่ลากคอพวกคนร้ายมารับโทษตามกฎหมายได้ ความตายของผมก็คุ้มค่าแล้ว”ตอนที่กู้ชวนแอบถ่ายหลักฐานดันถูกพวกคนร้ายจับได้ พวกมันผลักกู้ชวนตกลงมาจากชั้นสี่ กระดูกสะบักของกู้ชวนแตกละเอียดไปทั้งแถบเขาตะเกียกตะกายคลานเข้าไปในพุ่มหญ้า พลางบันทึกคำสั่งเสียเอาไว้“ถ้าผมโชคดีรอดชีวิตไปได้ ผมจะเอาหลักฐานไปส่งมอบให้ทางหน่วยงานด้วยมือของผมเองให้ได้”“แต่ถ้าผมโชคร้ายต้องตายไปจริงๆ ก็ขอให้ทางหน่วยงานใช้หลักฐานที่ผมรวบรวมมานี้ เอาผิดพวกมันตามกฎหมายให้ได้นะครับ”วิดีโอแบบนี้ยังคงมีอีกมากมาย หลายต่อหลายคลิป……หลังจากคลิปวิดีโอถูกเปิดจนจบ ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็เงียบกริบทุ
จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา บทที่ 7
วางมือถือเสร็จ กู้เชินก็คิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องในงานเลี้ยงฉลองความดีความชอบ เขาถูกห้อมล้อมไปด้วยคนรักและครอบครัว ได้รับมอบเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งอันทรงเกียรติสูงสุด มันช่างเป็นความรุ่งโรจน์อะไรขนาดนี้ส่วนกู้ชวนน่ะเหรอ ก็เป็นแค่คนตายคนหนึ่งเท่านั้นแหละฉิงฉิงกับพ่อแม่จะเสียใจไปได้สักพัก แล้วจะเสียใจให้มันไปตลอดชีวิตเลยหรือไงเชื่อเถอะว่าไม่เกินหนึ่งเดือน ทุกคนก็จะโยนไอ้สารเลวนั่นทิ้งไว้เบื้องหลังแล้วตอนที่กู้ชวนยังมีชีวิตอยู่ยังสู้เขาไม่ได้เลย แล้วตายไปแล้วจะมีหน้ามาสู้เขาได้ยังไงการที่มันได้อุทิศเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งให้เขาก่อนตาย ก็ถือซะว่าไอ้สวะนั่นยังพอมีประโยชน์อยู่บ้างล่ะนะวินาทีที่ประตูห้องวีไอพีถูกผลักออก พนักงานเสิร์ฟก็เข็นเค้กฉลองก้อนโตเดินตรงเข้ามาหากู้เชินพวกหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานทยอยเดินเข้ามาในงาน บนใบหน้าของทุกคนล้วนประดับไปด้วยรอยยิ้มแสดงความยินดีตามมาด้วยพ่อกู้กับแม่กู้ที่จูงมือเยว่เยว่ และไป๋มู่ฉิงที่อุ้มกู้ซุ่ยลูกชายของเธอเข้ามา ครอบครัวเดินเข้ามาในห้องวีไอพีกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตามุมปากของกู้เชินยกยิ้มขึ้นอย่างได้ใจเขารู้อยู่แล้วว่า ฉิงฉิงกับพ่อ
จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา บทที่ 6
กู้เชินคิดว่า ไป๋มู่ฉิงจะต้องยอมอ่อนข้อและเอ่ยปากขอโทษอย่างอ่อนโยนเหมือนที่ผ่านมาแน่ๆแต่อ้อมกอดอันอบอุ่นที่จินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้นกลับกลายเป็นฝ่ามือของพ่อกู้และแม่กู้ที่ฟาดลงบนหน้าของกู้เชินก่อน“แกว่าใครเป็นอาชญากร! อาชวนเขาเป็นฮีโร่ที่ไขคดีใหญ่ๆ มานับไม่ถ้วน เขาคือความภาคภูมิใจของตระกูลกู้เรา เขาตายไปแล้วแกยังจะมาใส่ร้ายเขาอีกเหรอ!”ไป๋มู่ฉิงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เธอจ้องมองกู้เชินด้วยสายตาเย็นชา แววตาแฝงไปด้วยความเคียดแค้นอย่างลึกล้ำ“กู้เชิน เยว่เยว่พูดผิดตรงไหน! ถ้าไม่ใช่เพราะนายแย่งความดีความชอบของอาชวนไป แถมยังยัดเยียดข้อหาคนทรยศให้เขา เขาจะสิ้นหวังจนกระโดดตึกได้ยังไง นายต่างหากที่บีบอาชวนจนตาย!”กู้เชินกุมใบหน้าที่ถูกตบจนบวมเป่ง เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อโลกใบนี้มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆคนพวกนี้เมื่อตอนเช้ายังทำเหมือนกู้ชวนเป็นขยะที่ไร้ค่าอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้แสดงท่าทีรักใคร่ปานจะกลืนกินแบบนี้ล่ะหรือเป็นเพราะกู้ชวนตายไปแล้วงั้นเหรอกู้เชินคำรามออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ“ผมรู้ว่าน้องตายพวกคุณก็เสียใจ แต่พวกคุณจะมาโยนความผิดว่าผมเป็นคนทำให้มันตายไม่ได้น
จันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา บทที่ 5
ตอนที่ไป๋มู่ฉิงตามขึ้นมาถึงดาดฟ้า ท้ายที่สุดเธอก็ยังมาสายไปก้าวหนึ่งเธอพุ่งถลาตัวเข้าไป เอื้อมมือหวังจะคว้าจับร่างที่โอนเอนจวนเจียนจะร่วงหล่นนั้นไว้ แต่กลับคว้าไว้ได้เพียงความว่างเปล่าเธอได้แต่มองดูกู้ชวนหายวับไปต่อหน้าต่อตาไป๋มู่ฉิงฝืนประคองร่างเกาะลูกกรงระเบียงดาดฟ้า ก้มมองลงไปเบื้องล่าง พลางแผดเสียงร้องตะโกนอย่างน่าเวทนา“กู้ชวน!”น่าเสียดาย ที่จะไม่มีใครตอบรับเขาอีกต่อไปแล้วไป๋มู่ฉิงวิ่งกระหืดกระหอบลงมาจนถึงชั้นล่าง เป็นเวลาเดียวกับที่พ่อกู้และแม่กู้พาเยว่เยว่ตามมาถึงพอดีพวกเขาต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าโดยไม่ได้นัดหมายไป๋มู่ฉิงทรุดตัวคุกเข่าลงกับกองเลือดตรงหน้าอย่างพังทลาย เธอยื่นสองมือออกไปอย่างลนลาน หวังเพียงจะได้กอดกู้ชวนเป็นครั้งสุดท้าย ต่อให้จะเป็นแค่ศพก็ยอมแต่กู้ชวนกลับไม่เหลือแม้แต่ศพที่สมบูรณ์ไว้ให้เธอการร่วงหล่นจากความสูงนับร้อยเมตร ทำให้ร่างของเขาเหลือเพียงกองเลือดและเศษกระดูกไม่กี่ชิ้นพ่อกู้และแม่กู้เบิกตากว้างมองเศษซากความพินาศตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พวกท่านไม่อาจนำกองเลือดนี้ไปเชื่อมโยงกับกู้ชวนลูกชายของพวกท่านได้เลยลูกชายคนเล็กที่รู้คว
