Semua Bab LUCIANO | ปรนเปรอรักคุณชายสารเลว: Bab 101 - Bab 110

"ถ้าเกิดยาคุมที่กินมันเอาไม่อยู่... ค่อยคิดตอนนั้นก็ได้" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยชิดทรวงอกขณะที่เขายังคงไม่ลดละการรุกราน เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอลงไปกองที่ปลายเตียง"ทำไมถึง..เห็นแก่ตัวแบบนี้" เฌอร์ชีวาตัดพ้อเสียงสั่นพลางหอบหายใจรัว"หึ..ใคร ๆ ก็ต้องเลือกความสุขตัวเองก่อนอยู่แล้ว รึเปล่า?""อ๊า... ลู

"รีบเข้าไปคุยกับพ่อเขาก่อนเถอะ เขานั่งรอลูกมาตั้งแต่เช้าแล้ว" คุณหญิงบอกกับลูเซียโน่ด้วยใบหน้าที่เครียด ๆ ลูเซียโน่ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาปรายตามองเฌอร์ชีวาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ของคุณพ่อด้วยท่าทางเครียด ๆ ไม่ต่างกันเมื่อแผ่นหลังของลูกชายลับตาไป

เฌอร์ชีวาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกละอายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอพยักหน้ารับส่ง ๆ พลางลูบแขนตัวเองผ่านเนื้อผ้าเบา ๆ ความรู้สึกชาจากยาเริ่มจางหายไปทิ้งไว้เพียงความตึงรัดที่ย้ำเตือนถึงหน้าที่เธอต้องทำหลังจากนี้ เธอไม่รู้เลยว่ารถตู้เริ่มเคลื่อนตัวออกมาไกลเท่าไหร่... รู้อีกทีก็คือเมื่อรถตู้เคลื่อนมาจอดที่หน้าหอพั

"ฉันมีเรียนต่อภาคค่ำ..ยังไงขอตัวก่อนนะ"เพอร์เช่พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถของเขาและขับออกไปทันทีหลังจากที่คุยกับเธอจนจบ"สองคนนี้..แปลก ๆ เหมือนกันนะ" เฌอร์ชีวาแอบนึกสงสัยในความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทของเธอกับเพื่อนสนิทของลูเซียโน่ แต่ก็ไม่กล้าจะถามซีไมเนอร์ไปตรง ๆ เพราะคนอย่างซีถ้าจะเล่าคงเล่าไ

จังหวะจูบที่เคยหนักหน่วงในช่วงแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นเนิบนาบแต่ทว่าเรียกร้องอย่างเอาแต่ใจ เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอและดูดดึงจนเฌอร์ชีวาต้องเผยอริมฝีปากออกเพื่อรับมวลอากาศที่ขาดหาย เสียงจูบที่เปียกชื้นและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันดังก้องท่ามกลางความเงียบสงัดสมองของเฌอร์ชีวาขาวโพลนไปหมด เธอกลายเป็นฝ่า