All Chapters of นางร้ายเช่นข้าไม่หวนกลับชะตาเดิม: Chapter 21 - Chapter 27

ถิงถิงยกมือขึ้นมาบีบมือคุณหนูของนาง“เวลาแรมเดือนมานี้ข้าไม่ได้ปกป้องดูแลคุณหนูจากคนพวกนี้ ต้องขอบคุณพี่เหวินฟ่างที่ยินดีดูแลคุณหนูของข้า” เซี่ยอันหนิงยกยิ้ม“ขอแค่เจ้าหายดี ไม่มีเรื่องใดต้องกังวล เจ้าไม่ได้เป็นเพียงพี่เลี้ยงข้า แต่เจ้าคืนคนในครอบครัวของข้า ถิงถิง รอให้ท่านหมอบอกอาการเจ้าว่าพร้อมใช้ชีวิตเมื่อไหร่ ข้าจะมารับเจ้ากลับบ้านด้วยตัวเอง” นางมองสาวใช้ที่ตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบไม่แบ่งชนชั้น ถิงถิงเป็นเพื่อน เป็นที่ปรึกษาคนแรกของนางในโลกนี้ เพราะเป็นเช่นนั้น นางจึงอยากดูแลถิงถิงและไม่ต้องการให้ทำงานใดอีกแล้ว“นายท่านรออยู่ข้างในขอรับ” ซุนกวงรีบรายงานนายหญิงทันทีที่นางเดินทางกลับมาที่จวนอวี๋ ใบหน้างามฉายแววสงสัย ไม่ใช่ว่าเวลานี้เขาต้องเข้าวังไปรายงานคำพิพากษาวันนี้หรือ ร่างบางเดินเข้ามาในเรือนเล็กที่นางเอาไว้ใช้เป็นเรือนหอ ก่อนจะแปลกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นั่งพิงฝ่ามือพร้อมหลับตาลงคล้ายคนเหนื่อยอ่อนนางผ่อนฝีเท้าแผ่วเบาทั้งยังโบกมือให้ทุกคนออกไป ไม่อยากให้รบกวนการพักผ่อนของสามีนาง มือเล็กเอื้อมมาประคองศีษะของลี่หัวก่อนจับมาพิงที่ไหล่ของนางแทน“กลับมาแล้วหรือ” แม้ตาจะยังหลับ แต่เขายัง

เหมือนคนที่คุยกันถูกคอมาเจอกัน ตอนนี้นางได้รับรู้อะไรหลายๆอย่างจนกระทั่งเหวินฟ่างส่งสัญญานออกมา นางจึงขอตัวกลับ และแจ้งว่าอีกไม่นานจะเปิดหน้าร้านให้สาวๆเข้าไปเลือกชมได้ตามสบาย หรือหากไม่สะดวกนางสามารถนำมาให้ขายแบบเดิมได้ ซึ่งทุกคนยินดี และอยากผูกสัมพันธ์กับนาง การค้าขายที่ราบรื่นส่งผลให้นางเริ่มมองหาหน้าร้าน และได้ความอนุเคราะห์จากฮูหยินอวี๋มารดาของสามีนาง ที่เปิดตลาดให้เช่าอยู่หลายตรอก นางจึงได้ห้องแถวทำเลดีมา “วันนี้ซือหานจะมาถึงใช่หรือไม่” นางที่กำลังออกแบบเครื่องแต่งกายของบุรุษและสตรีถามเหวินฟ่างทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ เพราะมั่นใจว่าคนข้างกายของนางไม่มีใครอื่นนอกจากเหวินฟ่าง“มาถึงแล้วเจ้าค่ะ อยู่ที่จวนเซี่ย” บัดนี้จวนเซี่ยใกล้เสร็จแล้ว และนางแบ่งห้องพักให้บ่าวรับใช้สองคนที่เป็นคนดั้งเดิมคือซือหานและถิงถิง“เช่นนั้นไปรับถิงถิงกันเถอะ” นางเตรียมเก็บของแต่ใครบางคนที่มาใหม่ทำนางน้ำตาซึม“คารวะคุณหนู” น่าตาสดใสของสาวใช้ข้างกายและการแต่งตัวที่ดีขึ้นทำนางอดจะดีใจไม่ได้จริงๆ“เหตุใดจึงไม่รอข้าไปรับ” สาวใช้จัดการเตรียมเครื่องหอมที่ทำเอาไว้ใส่ถุงโดยไม่ต้องมีใครบอก“ตอนนี้คุณ

“ไม่นะ ถิงถิง อย่าทิ้งข้าไว้แบบนี้ ลืมตาตื่นมาข้ามีเพียงเจ้าคอยดูแล…อย่าทิ้งข้า ฮึก อย่าทิ้งข้าไป ฮือ~“ ลมหายใจสุดท้ายของบ่าวรับใช้แสนซื่อสัตย์ทำนางร้องไห้แทบขาดใจ ร่างกายทั้งร่างเครียดขึงจนอวี๋ลี่หัวรีบเข้ามาปลอบโยน“อันหนิง ถิงถิงไปสบายแล้ว” เสียงร้องไห้ของนางบาดหัวใจเขาจนเจ็บปวดไปหมด เหวินฟ่างกำดาบในมือแน่น ทั้งๆที่พึ่งได้ใช้ชีวิตปกติแท้ๆเชียว เหคุใดคนพวกนั้นจึงไม่ยอมเลิกลา“ฮึก~ ชีวิตหลังรอดตายข้ามีเพียงนาง” ใครบ้างในที่นี้ที่เห็นเซี่ยอันหนิงร้องไห้แล้วไม่ร้องตาม แม้แต่บุรุษอกสามสอกยังเบือนหน้าหนี ความเจ็บปวดที่นางมีมันบ่งบอกถึงว่าชีวิตนี้นางสูญสิ้นไปหมดแล้วดวงตาแดงก่ำกวาดมองดูคนงานที่บาดเจ็บร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ข้าวของที่พังเละไม่มีชิ้นดีด้วยใจขึงโกรธ ”ซือหานเป็นช่างหล่ออัญมณีอันดับหนึ่ง เขาเสียมือไป จะ…ใช้ชีวิตเช่นไรหรือเจ้าคะ“ อย่าว่าแต่ซือหานเลยบางคนถึงกับโดนกรีดเอ็นข้อมือด้วยซ้ำ”คุณหนู ข้าอดทนได้ขอรับ คุณหนูอย่าได้ยอมแพ้ ทำเครื่องประดับต่อไป“ นางหลับตาลงด้วยความขมขื่น”ส่งคนออกไปตามหากลุ่มโจร ประกาศออกไปให้ทั่วเมืองหลวง ประนามคนชั่วช้าที่กล้าปล้นสายแร่ทองคำ ทำให้เซี่ยอันหน

จบคำพูดของนาง นางสั่งให้คนมาไล่สองแม่ลูกนั้นออกไปทันที แต่คนไม่รู้สำนึก อย่างไรก็คิดไม่ได้อยู่วันยันค่ำ“เจ้าต้องไม่ตายดี!! เจ้าเนรคุณคนที่เลี้ยงดูเจ้าได้อย่างไร!!”“ข้าเป็นถึงมารดาขอพ่อเจ้าอย่างไรสมบัติบุตรชายข้า มันควรจะเป็นของข้าทั้งหมด!! เจ้าข้าเอ้ยย มาดูคนเนรคุณผู้นี้เร็วเข้า!!” นางกอดอกยืนมองคนสองคนที่พากันตะโกนด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในจวน ไม่สนใจใยดีใดๆทั้งสิ้น!!“หากไม่ติดว่าสามีข้าเป็นผู้พิพากษา นางสองคนคงไม่ได้มาร้องแหกปากเช่นนี้แน่!!” นางไม่อยากเอาความเดือดร้อนมาใส่สามี จึงยอมเลิกลา ตั้งแต่คุณหนูใหญ่เซี่ยต้องโทษประหาร คนบ้านใหญ่ไร้ที่พักพิง มีเพียงเงินช่วยเหลือจากงบหลวงเดือนละ10ตำลึง พร้อมปลูกเพิงเล็กๆให้อยู่เท่านั้น ชีวิตทั้งสองคนจะดีหรือไม่ขึ้นอยู่กับบุตรชายของอาหญิงนางแล้ว ว่าเขาจะกลับมาจากการค้าเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีให้คนบ้านใหญ่หรือจะเมินเฉยให้สมกับที่บ้านใหญ่ส่งแม่เขาไปตาย นั่นสุดแต่บุญแต่กรรม!!“ให้คนเตรียมอาหาร ข้าจะไปที่สุสานท่านพ่อท่านแม่และถิงถิง” เพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก นางเตรียมชุดที่เรียบร้อย แม้ยังไม่เจอร่างของบิดาแต่นางทำป้ายดวงวิญญาณให้