Lahat ng Kabanata ng นางร้ายเช่นข้าไม่หวนกลับชะตาเดิม: Kabanata 1 - Kabanata 10

“อย่างไรบิดานางก็ตายไปแล้ว มีประโยชน์อันใดจะเอานางไว้ให้รกหูรกตากัน” เสียงคนพูดคุยหารือมาร่วมชั่วโมงทำร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงนอนนิ่งๆฟังและจับใจความได้คร่าวๆ“ถึงกระนั้นก็เถอะสัญญาการแต่งงานก็ยังอยู่ สู้เราแต่งนางออกไปแล้วฮุบบ้านนี้เป็นสมบัติไม่ดีกว่าหรือ” “นั่นสิ บ้านหลังนี้ขายน่าจะได้หลายตำลึงทีเดียว ขายแล้วนำมาแบ่งกันแจกจ่ายน่าจะดีไม่น้อย” “ข้าเห็นด้วยแม้ในบันทึกจะไม่มีส่วนให้พวกเราแต่เราคือพี่น้องสกุลเซี่ยนางจะกล้ามีปากเสียงเชียวหรือ”“พวกเจ้าพูดแต่จะให้นางแต่งงานหารู้ไม่คนสกุลเยว่ไปปราถนาแต่งนางเข้าตระกูล ว่ากันว่านางมีดวงกินผัว”เซี่ยอันหนิงที่ไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ในร่างนี้ได้ยังไง ทำเพียงนอนหลับนิ่งๆมาสามวันแล้วเพื่อเก็บข้อมูล และจากที่ฟังการถกเถียงกันทุกวันที่มาเยี่ยมนาง ได้ความว่าร่างเดิมที่นางมาอาศัยอยู่นี้ ใช้ชื่อแซ่เดียวกับนางคือ เซี่ยอันหนิง เป็นบุตรสาวเศรษฐีขายอัญมณี ที่ญาติกำลังตามหาจุดเก็บอัญมณีที่ซ่อนไว้อยู่ แต่กลับไม่พบสักที เนื่องจากการร่องเรือขายสินค้าถูกพายุถล่ม บิดาหายสาบสูญ สมบัติที่มีในบ้านถูกญาติๆปอกลอกจนหมดตัว เหลือเพียงบ้านหลังใหญ่ ที่รอเวลาให้นางแต่งงานออกเ

สตรีสองนางที่เป็นเจ้านายและลูกน้องมาหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้าศาลไทฟง ศาลาร้องทุกข์ของชาวบ้าน ทั้งสองคนหันกลับมาสบตากันก่อนที่นางจะตัดสินใจ“ตรงนี้แหละ!!” นางกวาดตามองดูผู้คนผ่านไปมาอย่างหมายมาดก่อนจะคุกเข่าลงและ “ฮึก เรียนใต้เท้าอวี๋ ข้ามีเรื่องมากมายที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก ฮืออ ใครก็ได้ช่วยเป็นพยานให้ข้าที ชีวิตของข้านั้นสาหัสนัก มารดาสิ้นใจไปแล้ว บิดายังหายสาปสูญ ญาติพี่น้องเอาเปรียบ ฮือๆๆ ท่านย่าข้าคิดผลักไสข้าออกจากจวน ข้าจะทำอย่างไรดี” สตรีที่รูปโฉมงดงามใครบ้างในเมืองนี้ที่ไม่รู้จักนาง แม่นางน้อยเซี่ย บุตรสาวพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุด ทั้งยังขายอัญมณีให้ราชวงศ์มาเนิ่นนาน ชื่อเสียงที่ดีของนางทำผู้คนต่างหยุดดูพร้อมทั้งสงสารนางกันถ้วนหน้าแม้ต้นสายปลายเหตุเป็นที่มาอย่างไรก็ยังไม่มีใครรู้“โถว่คุณหนูของถิงถิง ชีวิตช่างอาภัพนัก ตั้งใจจะไปร้องเรียนที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน กลับถูกดูแคลนว่านางขาดสติ คุณหนูของบ่าว” สาวใช้รับบทต่อ นั่งลงเคียงข้างพร้อมตระโกนก้อง“ฮือๆ ข้าคงไร้บุญวาสนา บิดาหายตัวเช่นนี้ ข้าเป็นเหมือนคนหัวเดียวกระเทียมลีบ แม้แต่จดหมายสั่งเสียของบิดา ข้ายังไม่มีสิทธิ์ได้ดู ฮึก หากวันนี้ศาล

ทั้งนายและบ่าวถูกนำมาที่ห้องสอบสวน ใต้เท้าอวี๋ไม่ได้ลงมาสอบสวนด้วยตนเอง แต่เขาส่งคนของเขามาฟังคำร้องเรียนของนาง“ข้าขอกระดาษและหมึกได้หรือไม่เจ้าคะ” นางร้องขอเบาๆ พร้อมผมเพ้าที่ยุ่งเหยิงและหน้าตาที่บวมช้ำทำคนในศาลร้องทุกข์เห็นใจไม่น้อย“แม่นางน้อยเซี่ย ทำแผลก่อนดีหรือไม่“ สตรีนางนึงถูกส่งมาทำแผลให้นางเอ่ยถาม”ขอบคุณท่านน้า แต่ข้าช้ากว่านี้ไม่ได้เจ้าค่ะ หลักบานบางอย่างจะโดนคนพวกนั้นจัดการ“ นางเขียนทุกอย่างลงในกระดาษทีละข้อ ขอร้องให้ทุกคนไปตามหาหลักฐานตามที่นางบอก ก่อนจะคิดอะไรขึ้นได้”พี่ชายข้ารู้ว่าตอนนี้ใต้เท้ามีงานมากมายแต่ว่า…ข้าจะวางใจกว่านี้หากได้มอบหลักฐานให้เขาโดยตรง ลุงเขยและเหล่าญาติของท่านย่าข้า อยู่ในสถานะที่ทำลายทุกคนที่ขวางทางได้ทุกเมื่อ…ขอร้องเถอะเจ้าค่ะ“ นางไม่ใช่คนโง่ หลังคำนวนดีแล้วว่าจะใช้วิธีไหนเสียเปรียบให้น้อยที่สุด นางเลือกใช้วิธีอ่อนน้อมและเรียกคะแนนสงสารแทน”แม่นางรอเพียงครู่“ ซุนกวงสั่งให้คนไปรายงานอวี๋ลี่หัว ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม ขวดน้ำชาและน้ำแกงถูกยกมาวางตรงหน้า”ข้ามั่นใจว่าในนี้มีพิษ แต่อาจจะไม่แรงถึงขั้นหยุดหายใจ แต่ว่ายามข้าหยุดกิน อาการป่วยข้าหายเป็น

เซี่ยอันหนิงค่อนข้างงงงวย นางไม่รู้จักผู้มาเยือน อีกทั้งสาวใช้ก็ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ตรงหน้ามาดีหรือไม่ แต่นางก็ทำความเคารพอย่างน้อบน้อม“อันหนิงคารวะท่านป้า” นางย่อตัวลงพร้อมเชื้อเชิญผู้อาวุโสกว่าเข้ามาในเรือน“แม่นางเซี่ยคงจะตกใจไม่น้อยที่ข้ามาเยี่ยมเยียนโดยปกติ ตอนที่ข้าเคยมาที่จวนหลังนี้ครั้งล่าสุดเจ้าเองยังเล็กนัก ข้าอวี๋เพ่ยฮัว มารดาของลี่หัว” เมื่อคนตรงหน้าแนะนำตัวว่าเป็นใคร นางถึงกับตกใจทันที โดยไม่คิดว่าสตรีที่มีอำนาจไม่น้อยมีเหตุอันใดจึงต้องพบนาง เพราะมารดาของใต้เท้าอวี๋ผู้นี้คือน้องสาวของฮองเฮา!!“เป็นเพราะข้าไม่ได้ออกไปพบผู้คนมาเป็นเวลานาน จึงไม่ค่อยรู้จักใครนัก ต้องขออภัยท่านป้า” นางรินน้ำชาที่สาวใช้พึ่งต้มก่อนออกไปให้สตรีตรงหน้าอย่างเกรงใจ“ข้าเองก็มาที่นี่ฉุกละหุกไป ไม่ทันได้สอบถามว่าเจ้าสะดวกใจคุยหรือไม่” นางพยักหน้า การที่ผูกมิตรไว้ย่อมดี เพราะเรื่องคดีความนั้ยังต้องอาศัยใต้เท้าอวี๋“อันหนิงปีนี้เจ้ากี่หนาวแล้ว” นางทำท่านึก หากอยู่ในโลกเดิมตอนนี้นางอายุ25ปีพอดี แต่หากอยู่ในโลกนี้นางอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น“ปีนี้ข้าอายุสิบเจ็ดหนาวแล้วเจ้าค่ะ” อวี๋ฮูหยินยิ้มอย่างพ

“แล้ว…คุณหนูปฏิเสธหรือเจ้าคะ” ไม่นานสาวใช้นางก็กลับมาพร้อมอาหารและเครื่องปรุงหลายอย่าง รีบสำรวจเนื้อตัวเจ้านายสาวเมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีจึงวางใจ ก่อนที่นางจะเล่าทุกอย่างให้ฟังรวมถึงเรื่องใต้เท้าอวี๋“ข้าแบ่งรับแบ่งสู้ ถิงถิง ใต้เท้าอวี๋เป็นใคร แล้วข้าเป็นใคร ข้าไม่เหลือผู้ใหญ่ในบ้านให้ชี้แนะ เจ้าเห็นหรือไม่” นางหยิบหมั่นโถวขึ้นมากัดกินอย่างกลัดกลุ้ม“แต่ว่า การที่ท่านแต่งงานเข้าสกุลใหญ่จะทำให้คุณหนูรอดพ้นจากคนพวกนั้นนะเจ้าคะ” นางพยักหน้าเห็นด้วย“วันนี้คนคุ้มกันหนาแน่น นางยังเลือกเวลาตอนเปลี่ยนเวรเข้ามาหาเรื่องถึงในเรือน คราวหน้าหากนางพาคนอื่นมารุมทำร้ายท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ” ใบหน้างุ้มงอของถิงถิงแสดงออกให้เห็นว่า อย่างไรต้องมีครั้งต่อไปแน่นอน“ก็ถูกของเจ้า แต่การจะพิชิตใจให้เขามาแต่งงานกับข้าเป็นเรื่องที่ยากนัก คนเย็นชาเช่นนั้นเจ้าคิดว่าเขาจะเปิดโอกาสให้ข้าหรือ” ไม่ใช่นางไม่คิด แต่เอาตัวเองให้รอดจากคนบ้านใหญ่นางก็เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว“ต้องมีสักทางเจ้าค่ะ”ทางฝั่งคนที่ถูกท่านย่าและมารดาเรียกมากินข้าวที่จวน กำลังกวาดตาดูอาหารมากมายตรงหน้าพร้อมฟังคำตัดพ้อของฮูหยินใหญ่สกุลอวี๋ด้วยท่าทางนิ