Todos los capítulos de Secret Love (รักลับ): Capítulo 41 - Capítulo 50

“พี่กัส!!”“เสียงดังอะไรพี่แค่เช็คดูว่าเราจะพอได้จริงๆเหรอ”ฉันสะดุ้งแล้วเรียกเขาเสียงดังเพราะตอนนี้ไอ้พี่เวกัสมันลูบไปที่ตรงนั้นของฉันถึงจะลูบด้านนอกกางเกงในแต่ฉันก็รู้สึกอยู่ดี“อ๊ะ...พี่กัส!”ฉันร้องออกมาอีกครั้งเมื่อพี่เวกัสสอดมือเข้าไปใต้กางเกงในของฉันแล้วใช้นิ้วสะกิดไปที่เม็ดนั้นของฉันๆพยายามหนีบขาไว้แล้วนะคะแต่พี่เวกัสเขาเอาขาของเขามาดันแยกขาฉันออกจากกันแล้วเขาก็สะกิดรัวๆมาที่เม็ดนั้นของฉันจนฉันขนลุกไปทั้งตัวแล้วค่ะ“เสียวใช่ไหม”“ไม่!!”พอฉันตอบแบบนี้เขาก็ยิ้มให้ฉันแต่มันเป็นยิ้มที่โคตรจะกวนตีนเลยนะคะแล้วฉันก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งในตอนที่พี่เวกัสสอดนิ้วเข้ามาในร่องแล้วเกี่ยวเบาๆข้างในนั้นฉันเอามือฉันไปจับที่มือของเขาแล้วบีบเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาขยับแต่พี่เวกัสกลับเกร็งมือแล้วเกี่ยวแรงขึ้น“เยิ้มขนาดนี้พี่ว่าเราไม่ไหวแล้วละเจ้าขา”พี่เวกัสพูดออกมาแล้วมองหน้าฉันก่อนที่จะประกบปากจูบฉันอีกครั้งตอนนี้เขาทั้งจูบทั้งทั้งแยงนิ้วใส่ร่องฉันจนเกิดเสียงดังน่าอายออกมาสวกๆ สวกๆ แจะๆ แจะๆ“พะ...พี่กัสพอแล้ว”“พอไม่ได้พี่แข็งจะตายอยู่แล้วเจ้าขาถ้าพอเราได้ค้างกันทั้งคู่แน่”พี่เวกัสพูดออกมาแล้วจะก

“ใส่ๆไปเถอะของเมียพี่เอง”“เมียคนที่เจ็ดแสนล้านเหรอเจ้าขาไม่ใส่หรอก"“เมียคนแรกแล้วก็เมียคนเดียวของพี่ก็เรานั่นแหละเจ้าขาพี่ให้วศินมันไปจัดการมาให้ของใหม่ทั้งหมดซักรีดให้เรียบร้อยแล้วบนโต๊ะหน้ากระจกก็มีถุงเครื่องสำอางวางอยู่พี่ไม่รู้ว่าน้องใช้อะไรบ้างก็เลยสั่งให้วศินซื้อมาทั้งหมดนั่นแหละ”งงๆ ยืนงงอ้าปากค้างไปเลยครับเจ้าขาหลังจากที่ได้ยินผมพูดประโยคนี้ออกมาคงนึกไม่ถึงละสิว่าผมจะทำแบบนี้ให้“จะยืนงงอีกนานไหมครับถ้าไม่ไปเปลี่ยนก็มานั่งกินข้าวทั้งชุดคลุมนั่นแหละถอดง่ายดีเหมือนกัน”ตึก ตึก ปัง!!“หึ!!”กลัวถูกจับถอดง่ายๆ ถึงได้รีบเดินกระทืบเท้าแบบไม่พอใจเข้าห้องไปแบบนั้น“กระเป๋าเจ้าขาอยู่ไหน”พอแต่งตัวเสร็จก็เดินปึงปังมาถามหากระเป๋าเลยครับผมรู้อยู่แล้วว่าคนพยศอย่างเจ้าขาไม่มีทางที่ตื่นมาแล้วจะยอมให้ผมนั่งง้อง่ายๆ ผมก็เลยกระเป๋าน้องมันไปซ่อนไว้แล้วรอบคอบไหมละครับ“ใส่พอดีไหมคะชุด”“เจ้าขาถามว่ากระเป๋าอยู่ไหน”“มานั่งทานข้าวกันค่ะพี่เตรียมไว้ให้ของโปรดคนดีทั้งนั้นเลยครับ”“พี่เวกัส”“เรียกทำไมคะกลัวจำชื่อผัวตัวเองไม่ได้เหรอ”ผมรู้ครับว่าการที่ผมต่อปากต่อคำกับน้องแบบนี้มันจะทำให้น้องโกรธแต่

“ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เล่าให้พี่ฟังว่าเราต้องเจออะไรมาบ้างเจ้าขา”ผมพูดกับเจ้าขาออกมาในตอนที่เรากำลังขับรถกลับคอนโดหลังจากที่เจ้าขากับผมเจอกับแม่เลี้ยงของเจ้าขากับลูกสาวของเขาตอนนี้ผมรู้เรื่องทุกอย่างแล้วครับน้องเล่าให้ฟังทั้งหมดยิ่งได้ฟังผมยิ่งรักและอยากดูแลเจ้าขามากขึ้นครับผู้หญิงตัวเล็กๆอายุแค่สิบเก้าปีต้องผ่านเรื่องแย่ๆมาขนาดนี้มันไม่ใช่ง่ายๆเลย“ช่างมันเถอะเจ้าขาไม่ได้สนใจสองแม่ลูกนั้นอยู่แล้วก็เห่าหอนแบบนี้เป็นปกติ”“แต่เมื่อกี้เขาบอกจะไปฟ้องป๊าเรา”ผมพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วงเจ้าขาถ้าพ่อน้องรู้เรื่องของเจ้าขากับผมจากปากของสองแม่ลูกนั้นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่“อยากฟ้องก็ฟ้องไปยังไงป๊าก็ไม่ได้สนใจเจ้าขาอยู่แล้วป๊าเขาไม่สนใจหรอก”เจ้าขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตอนนี้น้องมันเจ็บปวดและน้อยใจพ่อตัวเองแค่ไหนผมก็ได้แต่เอื้อมมืออีกข้างไปบีบมือน้องมันไว้ตอนนี้อยากจอดรถแล้วดึงน้องมันมากอดแน่นๆมากกว่าครับ“ไปหาท่านกันไหมพี่พาไปแล้วพี่ก็จะไปบอกท่านว่าพี่จะรับผิดชอบเจ้าขาทุกอย่างไม่ทำให้ท่านอับอายขายหน้าแน่นอน”ผมบีบมือเจ้าขาแน่นเพื่อส่งผ่านกำลังใจให้น้องแล้วพูดสิ่งที่ผม

“แล้วมึงเป็นอะไรไอ้เจกการที่กูคบกับเจ้าขาดูมึงจะเป็นเดือดเป็นร้อนเหลือเกินนะมึงคิดไรกับเมียกูป่ะเนี้ย”“คิด!!”“ไอ้เหี้ยเจ”ขึ้นเลยสิครับกูไอ้เหี้ยเจแม่งตอบแบบนี้มันคงได้ตายก่อนอายุสามสิบไอ้เวร“ใจเย็นๆเฮียผมไม่ได้คิดกับน้องเจ้าขาแบบนั้นที่ผมคิดน่ะคือผมเสียดายอนาคตน้องเจ้าขาที่ไม่น่าได้คนเจ้าชู้แบบอันลิมิตแบบเฮียเป็นผัว”ป๊อก!!“อันลิมิตพ่อมึงสิเดี๋ยวโดน”ปากคอมันน่าโดนตีนแทนน้ำแข็งก้อนที่ผมโยนไปอัดหัวมันมากกว่าครับไอ้ห่าเจ“พอแล้วเลิกกัดกันได้แล้วไอ้เจมึงก็อย่าไปกวนตีนกัสมันมากเดี๋ยวนี้กัสมันเลิกเจ้าชู้ได้แล้วมั้ง...ใช่ไหม”“ถูกต้องที่สุดเลยมิวตอนนี้กัสเป็นคนดีแล้วกลัวเมียไม่รัก ใช่ไหมคะคนดี”ผมพูดกับมิวก่อนที่จะยกมือไปรั้งเอวเจ้าขามากอดไว้ข้างตัวอย่างแนบชิดก่อนที่จะพูดกับน้องมันออกไป“เออ! แล้วเมื่อกี้คุยกับณิชาแล้วเป็นไงบ้างกัสน้องมันเข้าใจไหม”“ทุกอย่างโอเคกัสจบทุกอย่างกับณิชาแล้วน้องมันเข้าใจดีกัสไม่ต้องอธิบายอะไรมากน้องมันก็เข้าใจแค่กัสบอกว่ากัสอยากมีเจ้าขาแค่คนเดียวและไม่อยากทำให้เจ้าขาเสียใจกับอดีตของกัส”ผมพูดกับมิวแต่แขนผมก็โอบกอดเจ้าขาไว้ตลอดเวลาเพื่อให้น้องมั่นใจว่าต่อจากน

มหาวิทยาลัย“ยิ้มอะไรของพี่นักหนาเนี้ยโดนเจ้าขาถีบตกเตียงเมื่อคืนเข้าขั้นสมองเลอะเลือนนั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้แล้วเหรอ”ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถกับพี่เวกัสค่ะเขาขับรถมาส่งฉันที่มหาลัยแต่ไม่รู้เขาเป็นอะไรฉันเห็นนั่งอมยิ้มนั่งยิ้มแบบนี้ตั้งแต่ที่ขับรถออกมาจากคอนโดแล้วสงสัยจะเป็นเอฟเฟคจากที่โดนฉันถีบตกเตียงเมื่อคืน“คนมีความสุขก็ต้องยิ้มดิจะให้นั่งร้องไห้รึไง”“มีความสุข...มีความสุขอะไรของพี่”หมับ!!จุ๊บ!!“ก็มีความสุขที่ได้ขับรถมาส่งเมียเรียนครั้งแรกน่ะสิพี่อ่ะแอบอิจฉาไอ้โซนมาตลอดเลยนะที่เห็นมันมาส่งน้องใบบัวเรียน”พี่กัสมันจับมือฉันขึ้นไปจูบเบาๆแล้วพูดประโยคนี้ออกมาแววตาตอนที่พูดเป็นประกายมากค่ะ นี่เขาดีใจและมีความสุขกับการได้ขับรถมาส่งฉันที่มหาลัยขนาดนี้เลยเหรอ“เวอร์!! ปล่อยได้แล้ว”ฉันพูดกับเขาออกมาอย่างเอือมๆไม่รู้ช่วงนี้เป็นอะไรมากรึเปล่าเขาถึงได้บ้าบอๆ พูดจาแปลกๆ แบบนี้“ไม่อยากปล่อยเลย”“แต่เจ้าขาต้องไปเรียน”“ก็พี่อยากอยู่ด้วยอยากอยู่กับเมียตลอดเวลา”แล้วนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเลเวลที่ฉันได้สัมผัสจากพี่เวกัสชอบทำตัวเป็นเนื้องอกติดฉันแจ“อย่ามาปัญญาอ่อนพี่กัสปล่อยเจ้าขาลงแล้วพี่ก็ไปทำงานได