Secret Love (รักลับ)

“เย้!! จบแล้วจะได้เข้ามหา'ลัยกับเขาแล้วสินะเรา”

“ใช่ ว่าแต่วันนี้ใครมารับแกเหรอเจ้าขา ป๊าแกหรือว่าพี่เควิน”

“ไม่มี ไม่ใช่เลยสักคนจ้าาาา”

“อ้าว! แล้วแกจะกลับยังไง”

“ขับรถกลับเองสิจ๊ะฉันไม่ใช่คุณหนูผู้บอบบางที่จะต้องมีราชรถมาเกยอย่างแกนะ”

“รถ...แกไปเอารถมาจากไหน”

“อย่ามาขี้สงสัยอะไรตอนนี้ไหนแกบอกว่าจะรีบออกไปรอพี่ชายสุดหล่อของแกไง”

“ตายจริง!! ลืมไปเลยงั้นฉันไปก่อนนะเจ้าขา คุณแม่ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้เมื่อไหร่จะโทรไปหาแล้วแกก็อย่าลืมไปอ้อนวอนป๊าแกด้วยเรื่องที่จะไปเรียนที่เดียวกับฉัน”

“โอเคเพื่อนรักรีบไปเลยจ้าเดี๋ยวพี่สุดหล่อแกมารอนานไม่รู้ด้วยนะ”

“ไปแล้วๆ ไว้เจอกันนะเจ้าขา”

สวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อเจ้าขาแล้วคนที่ฉันคุยด้วยเมื่อกี้ก็คือใบบัวเพื่อนสนิทเพื่อนรักคนเดียวของฉันคุณหนูบัวที่ชีวิตครอบครัวแสนจะเฟอร์เฟคต่างกับฉันที่ตอนนี้แทบจะไม่มีคำว่าครอบครัวอยู่ในความทรงจำตั้งแต่วันที่ม๊าทิ้งฉันไปอย่างไม่มีวันกลับมา 

พูดถึงเรื่องนี้ที่ไรก็พาลทำให้เศร้าค่ะแล้วก็ด้วยเหตุผลนี้ฉันถึงไม่มีใครมารับในวันที่ต้องออกจากรั้วโรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนประจำหญิงล้วนที่ ๆ ฉันเลือกเป็นที่พักพิงแทนบ้านที่อดีตเคยแสนจะอบอุ่นของฉัน

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“ค่าพี่มิว เจ้าขากำลังลงไปค่ะ”

พี่มิวค่ะลูกสาวของน้าจิราเลขาและผู้ช่วยคนสนิทของม๊าฉันที่เล่นกับฉันดูแลฉันมาตั้งแต่เด็กๆ น้าจิราแม่พี่มิวเสียพร้อมกับม๊าฉันในอุบัติเหตุครั้งนั้น

ในตอนนั้นพี่มิวน่าสงสารมากค่ะเพราะพี่มิวไม่เหลือใครเลยป๊าฉันให้เงินช่วยเหลือและเลี้ยงดูส่งเสียพี่มิวจนเกือบจะเรียนจบแต่ก็ดันมีเหตุที่ทำให้ป๊าต้องหยุดส่งเสียแล้วลอยแพพี่มิวเพราะผู้หญิงคนนั้นคนที่เข้ามาทำลายครอบครัวของฉัน แต่โชคยังดีค่ะที่พี่มิวเป็นคนสวยพี่มิวทำงานเป็นพริตตี้ทำงานทุกอย่างที่ใช้หน้าตารวมถึงงานอย่างว่าจนตอนนี้พี่มิวของฉันกลายเป็นมาดามเจ้าของโมเดลลิ่งไปแล้วแต่พี่มิวก็ไม่เคยทิ้งฉันค่ะทั้ง ๆ ที่ครอบครัวของฉันทำกับพี่มิวขนาดนั้น อย่างเช่นตอนนี้คนที่มารับฉันกลับบ้านก็ยังเป็นพี่มิว

“สวัสดีค่ะคนสวยของเจ้าขา”

ฉันยกมือไหว้สวัสดีพี่มิวในตอนที่เดินมาหาพี่เขาที่จอดรถรออยู่”

“ไงคะคนสวยของพี่เรียนจบม.ปลายแล้วนะคะโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว”

พี่มิวเดินมาสวมกอดฉันแล้วพูดกับฉันอย่างเอ็นดู การกระทำของพี่มิวทำให้ฉันอบอุ่นใจทุกครั้ง พี่มิวทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

“เป็นสาวแล้วขอไปทำงานกับพี่มิวได้ไหม”

“คุณหนู!! อย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ รู้ใช่ไหมว่างานของพี่มันเป็นยังไงพี่ไม่มีทางให้คุณหนูเข้าใกล้วงโคจรนี้เด็ดขาดรู้ใช่ไหมคะ”

“โอ๋ๆ เจ้าขาล้อเล่นทำไมต้องโมโหขนาดนี้คะคนสวย”

ฉันจับแก้มพี่มิวแล้วพูดออกไปเพราะตอนนี้คนสวยของฉันหน้าตาเอาเรื่องมากเลยค่ะ พี่มิวจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเวลาฉันล้อเล่นแบบนี้

“แล้วนี่แน่ใจเหรอคะว่าจะขับรถไปเซอร์ไพร์สคุณเควิน”

“ชัวร์ค่ะ พี่เควินต้องดีใจที่สุดที่เห็นเจ้าขา”

พี่เควินคนที่ฉันกับพี่มิวกำลังพูดถึงเป็นแฟนฉันเองค่ะถึงฉันจะอยู่โรงเรียนประจำแต่ฉันก็มีแฟนนะ พี่เควินเขาเป็นลูกชายของเพื่อนม๊าฉันเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ แล้วก็เริ่มคบกันตอนฉันอยู่ม.4ส่วนพี่เควินตอนนั้นอยู่ม.6 เรามักจะเจอและเดทกันเป็นประจำทุกวันหยุดตอนนี้พี่เควินเรียนมหาลัยปี2แล้วแต่เราสองคนยังไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งเกินเลยกันนะคะถึงแม้ว่าพี่เควินเขาจะพยายามทำแบบนั้นกับฉันมาตลอดก็ตามแต่ฉันก็หลบหลีกและปฏิเสธทุกครั้ง ฉันยังไม่พร้อมค่ะถึงแม้เรื่องแบบนี้มันจะเป็นเรื่องปกติของคนที่เป็นแฟนกันแต่ฉันก็ยังไม่พร้อมอยู่ดี

“ไม่ให้พี่ไปส่งแน่นะคะ”

“ค่าาา พี่มิวไม่ต้องห่วง”

“ไปหาคุณเควินเสร็จแล้วจะกลับบ้านหรือว่ากลับคอนโด”

“เจ้าขาว่าพี่มิวน่าจะรู้คำตอบข้อนี้ดี”

“คุณหนู! พี่มิวว่ากลับไปหาคุณป๊าที่บ้านก่อนดีไหม”

“ไม่ค่ะ!! ป๊าเขา..ลืมเจ้าขาไปแล้วมั้ง”

“คุณหนู”

“ไม่เอาน่าอย่าทำหน้าแบบนี้เจ้าขาโอเคงั้นไม่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้หรอก”

ฉันยิ้มกว้างแล้วบอกพี่มิวออกไปฟังถึงตอนนี้คงพอจะรู้แล้วใช่ไหมค่ะว่าชีวิตครอบครัวฉันมันเป็นยังไง

“ดูแลตัวเองดีๆนะคะ มีอะไรโทรหาพี่มิวทันทีเลยนะคะคุณหนู”

พี่มิวพูดด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงฉันจับใจก่อนที่จะยื่นกุญแจรถคันที่พี่มิวขับมาให้

“ขอบคุณค่ะแล้วเจ้าขาจะรีบเอารถไปคืนนะ”

“ไม่ต้องค่ะพี่ให้คุณหนูเอาไว้ใช้คุณป๊าอนุมัติรถคันใหม่ให้เมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน”

พูดจบพี่มิวก็ลูบหัวฉันเบาๆ แล้วเดินไปขึ้นรถอีกคันที่มาจอดรออยู่ ส่วนฉันก็เก็บกระเป๋าโยนขึ้นรถเก๋งคันงามของพี่มิวแล้วขับรถไปที่คอนโดพี่เควินทันที แต่ก่อนไปขอแวะซื้ออาหารร้านโปรดของฉันกับพี่เควินก่อนวันนี้เราจะดินเนอร์ฉลองฉันเรียนจบกันพี่เควินต้องดีใจแน่ๆ