All Chapters of Secret Love (รักลับ): Chapter 21 - Chapter 30

พอออกมาฉันก็เจอกับเขาคนที่ฉันคิดว่าคงกลับไปแล้วเขาพึ่งเปิดประตูเข้าห้องมาค่ะในมือถือถุงพะรุงพะรังมาด้วยแต่ที่ฉันแปลกใจคือเขายืนนิ่งๆแล้วมองมาที่ฉันแบบไม่กระพริบตาเลยเป็นอะไรของเขา"มีอะไรรึเปล่าพี่ลืมของเหรอ"ฉันตัดสินใจเป็นฝ่ายถามเขาขึ้นมาก่อนเพราะตอนนี้เขานิ่งมากค่ะนิ่งแล้วมองค้างมาที่ฉัน"ปะ...เปล่าไม่ได้ลืม""เจ้าขาก็นึกว่าพี่กลับไปแล้ว""พี่..ลงไปซื้อโจ๊กกับยามาให้เจ้าขาน่ะ"ห่ะ!!หูฉันไม่ได้ฝาดใช่ไหมคะที่ได้ยินแบบนี้เขาเนี้ยนะลงไปซื้อโจ๊กแล้วก็ยามาให้ฉันแล้วซื้อยาอะไรฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อยแล้วไอ้สายตาที่มองค้างมาที่ฉันตอนนี้ก็เหมือนกันเขามองนานจนฉันเริ่มไม่มั่นใจ"เป็นอะไรทำไมมองเจ้าขาแบบนี้เจ้าขาแต่งตัวไม่เรียบร้อยเหรอ""น่ารัก...เรียบร้อยแล้วก็น่ารักมากด้วย"ตึก ตึก ตึกเป็นบ้าอะไรของเขาอยู่ๆมาพูดอะไรแบบนี้แถมมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีกแล้วหัวใจบ้านี่จะเต้นแรงทำไมกันนะบ้าจริงเลยเจ้าขา"เออ! ยังไม่แปดโมงมากินโจ๊กแล้วกินยาก่อนสิ""เจ้าขาไม่ได้ป่วยทำไมต้องกินยา"กินโจ๊กฉันพอเข้าใจแต่ยานี่ฉันไม่เข้าใจจริงๆค่ะว่าทำไมต้องให้ฉันกินฉันก็ถามเข้าออกไปด้วยความไม่เข้าใจ"เมื่อคืนพี่จัดเราหนักไ

เวลา 20.00 น."พี่กัสตื่นได้แล้วสองทุ่มแล้วนะ""อือ!!พี่เพลียขอนอนต่ออีกหน่อย"ฉันนอนทำหน้าปลงๆกับคนที่นอนกอดฉันอยู่ตอนนี้ก็จะอะไรล่ะคะก็ตอนที่เขาบอกจะอุ้มฉันมาป้อนไส้กรอกบ้าบอนั้นบนเตียงสุดท้ายฉันกับเขาก็มานอนหลับเป็นตายลากยาวตั้งแต่ตอนบ่ายมาถึงตอนนี้"ไหนบอกมาเอารถเพราะมีธุระต้องใช้ตอนบ่ายไงนี่ก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้วนะ"ฉันพยายามยกแขนเข้าออกแล้วก็พูดปลุกเขาไปด้วยแต่ยิ่งพยายามยกแขนเขาออกเท่าไหร่อีพี่กัสก็กอดฉันแน่นขึ้นแถมยังเอาหน้ามาซุกที่ซอกคอฉันอีก"ตอนแรกก็ว่าจะมาเอารถอย่างเดียวแต่เพราะเราอ่ะมาใส่ชุดนักเรียนอ่อยพี่จนพี่อดใจไม่ไหวเลยเอาเราแทนสุดท้ายพี่ก็ต้องมานอนเพลียแบบนี้เสียผู้เสียคนหมดแล้วพี่อ่ะเพราะเราเลย""อย่ามาโทษเจ้าขานะพี่นั้นแหละเล่นอะไรก็ไม่รู้ป้อนไส้กรอกบ้าบอ"ดูเอาเถอะค่ะยังมีหน้ามาพูดว่าฉันอีกตัวเองแท้ๆที่หื่นนี่เขากะจะจัดฉันจนมันคุ้มเงินที่เขาเสียไปเลยรึไง"แล้วอร่อยไหมละไส้กรอกพี่เห็นดูดเอาดูเอา"เพลี้ย!!"พี่กัส!! วันหลังเจ้าขาไม่ทำแล้ว"ฉันฟาดฝ่ามือใส่แขนเขาทันทีที่เขาพูดแบบนั้นออกมาฉันอุตส่าห์ไม่คิดถึงภาพน่าเกลียดที่ฉัน เฮ้อ อย่าให้พูดเลยค่ะก็กินไส้กรอกเขาอย่างที่

“พูดอะไรของพี่ไม่อายเขารึไง”เจ้าขาแว๊ดใส่ผมทันทีที่ผมพูดแบบนั้นเพราะตอนนี้พี่เจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงยืนยิ้มเขินๆใส่ผมกับเจ้าขาอยู่ผมน่ะไม่อายเพราะมันเรื่องจริงเวลานอนกับเจ้าขาผมอยากเปลือยเปล่าทั้งคืนครับ“อยากได้อะไรอีกไหมซื้อแต่ของพี่เรายังไม่ได้อะไรเลย”“ไม่ดีกว่ากลับเหอะเจ้าขาขี้เกียจเดินแล้ว”แบบนี้ก็ได้เหรอวะชวนผมมาเดินเล่นเลือกชุดนอนให้ผมแล้วชวนกลับโดยที่ตัวเองไม่ซื้ออะไรสักอย่าง ผมไม่รู้นะครับว่าวันนี้ผมยิ้มออกมากับความเป็นตัวของเองของเจ้าขากี่ครั้งยิ่งอยู่ด้วยยิ่งสบายใจครับเราเหมือนเพื่อนเหมือนพี่น้องกันมากกว่าที่จะเป็นแค่คู่ขาหรือคู่นอนเวลาต่อมาบนเตียง“เปิดเทอมเมื่อไหร่เจ้าขา”ผมถามเจ้าขาออกมาตอนนี้เรานอนกอดกันอยู่บนเตียงครับหลังจากที่พากันไปเดินเล่นมาก็อาบน้ำแล้วเข้านอนคืนนี้ผมไม่ทำอะไรน้องมันแล้วครับกลัวน้องมันไม่ไหวทั้งๆที่ในใจผมจะอยากมากก็ตามก็เลยต้องมานอนกอดนอนหอมคลอเคลียแล้วคุยกันบนเตียงแบบนี้“สิ้นเดือนหน้าค่ะ”“หยุดเรียนเกือบสองเดือนเลยสิ”“อือ!”“อยากไปไหนรึเปล่าวันหยุดเสาร์อาทิตย์พี่จะได้พาไป”ผมถามออกมากลัวน้องมันเบื่อครับกว่ามหาลัยจะเปิดก็เกือบสองเดือนก็เลยช

"พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่าเจ้าขา""รู้สิ! เจ้าขารู้ตัวดีว่าพูดอะไรออกมาเพราะพี่ทำให้เจ้าขารู้สึกแบบนั้นพี่ทำให้เจ้าขารู้สึกว่าเจ้าขา...พิเศษกว่าคนอื่น""ใครที่โดนพี่เอาแล้วติดใจก็จะได้อยู่ในสถานะนี้เหมือนกันนั่นแหละไม่มีใครพิเศษกว่ากัน"เย็นชามากค่ะสายตาพี่กัสตอนนี้มันดูเย็นชามากเขาไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนี้และคำพูดนี้ของเขามันทำให้ฉันจุกจนพูดไม่ออกเขากำลังไม่พอใจฉันใช่ไหมค่ะที่ฉันทำตัวเริ่มล้ำเส้นเขาแบบนี้"แต่ตลอดเวลาพี่ทำให้เจ้าขารู้สึกพี่กัส พี่ทำให้เจ้าขารู้สึกว่าพี่ก็รู้สึกดีๆกับเจ้าขาพี่ให้ความสำคัญกับเจ้าขามากกว่าคนนั้น""เรารู้ได้ยังไงเจ้าขาเราไม่ได้เห็นตอนที่พี่อยู่กับอีกคน อย่ารู้สึกกับพี่เจ้าขาถ้าเรารู้สึกแสดงว่าเรากำลังทำผิดกฎที่เราตกลงกันไว้""เจ้าขา...รู้สึกไปแล้วพี่กัสเจ้าขาแหกกฎข้อนั้นของพี่แล้ว"ฉันพูดประโยคนี้ออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมกับหยดน้ำตาที่มันไหลออกมาเขาก็นิ่งไปนะคะที่เห็นฉันเป็นแบบนี้แต่นิ่งได้ไม่นานสายตาของเขาก็มองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่ามันว่างจนฉันใจหาย"เช็ดน้ำตาซะเจ้าขาพี่จะลืมว่าเมื่อกี้เราพูดอะไรออกมา""พี่กัส...พี่มีเจ้าขาคนเดียวไม่ได้เหรอ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป“คุณนาราเป็นไงบ้างครับบอส”“โอเคแล้วไอ้กันต์แม่งคงรู้ตัวคราวนี้ว่ามันรักนารามากแค่ไหน”งงกันใช่ไหมละครับว่าเรื่องที่ผมพูดกับวศินคือเรื่องอะไรก็เมื่อหลายวันก่อนที่ผมกับณิชาไปญี่ปุ่นผมดันไปเจอนาราเพื่อนของผมที่เป็นเมียไอ้กันต์ซึ่งก็เป็นเพื่อนผมเหมือนกันประสบเหตุไฟไหม้โรงแรมที่พักที่ญี่ปุ่นผมก็เลยไปช่วยนาราเอาไว้เพราะไอ้เหี้ยกันต์แม่งทิ้งเมียตัวเองแล้วรีบกลับไปหาเมียพี่ชายมันน่ะสิครับดีที่นารารอดมาได้ไอ้ห่ากันต์แม่งก็เลยรู้ตัวว่าตัวมันแม่งรักเมียมันฉิบหายแต่เสือกโง่ไม่รู้ตัว ทริปญี่ปุ่นของผมกับณิชาก็เลยล่มเพราะผมต้องจัดการพานารามารักษาตัวต่อที่ไทยเอาเป็นว่าถ้าอยากรู้เรื่องราวของไอ้กันต์ก็ไปย้อนดูสตอรี่ (เรื่องคนนอกหัวใจ) ของมันเอานะครับตอนนี้เรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับก็เกือบอาทิตย์ที่ผมยุ่งๆเรื่องของเพื่อนผมวันนี้ก็เลยพึ่งมาทำงานได้แล้วกะว่าจะเข้าไปคุยกับเจ้าขาที่คอนโดเพราะตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับเธอเลยครับไม่รู้ป่านนี้จะเป็นไงบ้างจัดการความรู้สึกตัวเองได้แล้วมั้งผมว่า“ถ้าคุณนาราไม่เจ็บตัวแบบนี้คุณกันต์ก็คงจะยังไม่รู้ตัวใช่ไหมครับ”วศินพูดประโยคนี้ออกมามั