Todos los capítulos de Secret Love (รักลับ): Capítulo 31 - Capítulo 40

//หลายวันผ่านไป///มหาลัย"สารเลวที่สุด!!""เบาๆใบบัวแกจะเสียงดังทำไมโต๊ะข้างๆเขาหันมามองกันใหญ่แล้ว"ฉันรีบห้ามใบบัวทันทีค่ะที่พอมันได้ฟังเรื่องที่ฉันเลิกกับพี่เควินแล้วให้มันฟังแล้วมันก็โมโหแล้วด่าพี่เควินออกมาเสียงดังขนาดนี้ตอนนี้ฉันกับใบบัวกำลังนั่งเม้าท์มอยกันที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะค่ะพวกเราเปิดเทอมกันได้เกือบอาทิตย์แล้วแต่ที่ฉันพึ่งมาเล่าให้ใบบัวมันฟังตอนนี้เพราะโดนมันคาดคั้นถามตอนแรกฉันว่าจะไม่เล่าให้ใครฟังแค่ให้รู้ว่าเลิกกันก็พอ"แกโอเคใช่ไหมเจ้าขา""โอเคดิ! เรื่องมันผ่านมาหลายเดือนแล้วแกฉันลืมไปหมดแล้ว"ฉันตอบใบบัวออกไปเพราะตอนนี้หน้ามันดูสลดมากค่ะตอนที่ถามฉันเรื่องพี่เควินฉันลืมมันไปตั้งนานแล้วค่ะแต่ตอนนี้เรื่องที่มันฝังอยู่ในใจฉันที่ยังไม่ลืมสักทีก็คือเรื่องไอ้บ้านั้นฉันก็ไม่อยากจะจำหรอกนะคะแต่มันก็ไม่ยอมจางหายไปสักที"ขอโทษนะเจ้าขาที่ฉันไม่ได้อยู่กับแกตอนที่แกมีเรื่องทุกข์ใจ""แกจะดราม่าทำไมฉันไม่เป็นไรฉันดีใจกับแกด้วยนะใบบัวที่แกพิชิตใจป๊ะป๋าแกได้สำเร็จน่ะเห็นแก่แดดแอบรักเขามาตั้งแต่อนุบาล""กำลังซึ้งเลยมาเจอคำว่าแก่แดดของแกฉันไปไม่เป็นเลยนะเจ้าขา"ใบบัวพูดพร้อมกับทำหน้างอนๆ

วันต่อมา“ทาซะไอ้สัสอยู่ดีๆ เสือกอยากแดกบะหมี่แล้วทำอีท่าไหนให้น้ำร้อนลวกวะ”ท่าไหนล่ะแค่กูยืนจับมือจับแขนเฉยๆนี่แหละไอ้ห่า ผมไม่ได้ตอบไอ้คิงออกไปหรอกครับแค่พูดออกมาคนเดียวในใจก่อนหน้านี้ผมบอกมันว่าเมื่อคืนผมหิวเลยลงไปต้มบะหมี่แดกสงสัยใช่ไหมครับว่าผมโดนจ้าขาสาดน้ำร้อนใส่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วทำไมไอ้คิงมันพึ่งเอายามาโยนให้ผมตอนเช้าก็ไอ้ห่าคิงไอ้เพื่อนทรพีเมื่อคืนพอมันขึ้นมาแล้วแม่งหลับไงปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นผมจะให้มันขับรถไปส่งซื้อยามาทาแต่มันก็หลับเป็นตายผมก็เลยเอาน้ำแข็งมาประคบแทนแล้วนอนแม่งไปแบบนี้ทั้งคืนตื่นมาผมก็เลยใช้มันให้ไปหายามาทาให้แม่งดีนะที่ผมเบี่ยงตัวออกมาได้ทันน้ำร้อนเลยกระเด็นมาโดนไม่เยอะแต่หน้าท้องผมก็แดงเถือกน่าดูเลยว่ะคิดแล้วผมแม่งเคืองยัยเด็กหัวร้อนนั้นชิบหายอย่าให้พลาดนะจะจับเสยให้กรี๊ดลั่นเลย“แม่งแสบชิบหายดีไม่โดนไข่กู”ผมทายาไปแล้วก็บ่นไปเรื่อยแหละครับมันหงุดหงิด“ไม่ใช่ว่าลงไปทำลุ่มล่ามกับใครแล้วโดนเขาเอาน้ำร้อนสาดไล่นะไอ้สัส”“ลุ่มล่ามเหี้ยอะไรกูบอกว่าไปต้มบะหมี่ก็ไปต้มบะหมี่ดิวะมึงจะมาจับผิดกูทำห่าอะไร เอาเวลาจับผิดกูไปเรียกไอ้ห่าโซนออกจากถ้ำเหอะป่านนี้ไม่รู้มุ

“โอ้ย!!เจ้าขาเจ็บนะ”“เจ็บก็ดีจะได้เลิกพยศแล้วไปคุยกับพี่ดีๆ”เขาพูดแล้วก็ลากตัวฉันให้เดินตามเขาไปฉันก็พยายามขืนตัวสุดฤทธิ์ค่ะแต่แรงฉันจะไปสู้แรงควายของเขาได้ยังไงฉันไม่ได้พยศอะไรนะคะฉันไม่อยากคุยไม่อยากจะเสวนาจบก็คือจบฉันจบเรื่องของฉันกับเขาทุกอย่างตั้งแต่วันนั้นวันที่ฉันพลาดไปรู้สึกกับเขาปึก ปึก“ปล่อย...เจ้าขาไม่ไปไหนกับพี่ทั้งนั้น”ฉันใช้มืออีกข้างที่เหลือทุบตีไปที่แขนเขาแรงๆแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านค่ะแถมยังหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาหงุดหงิด"อยากตีก็ตีไปเจ้าขาตีให้ตายพี่ก็ไม่ปล่อยวันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"เขาพูดแล้วลากฉันมาจนถึงลิฟท์แล้วเขาก็กดปิดลิฟท์ตอนนี้ในลิฟท์มีแค่ฉันกับเขาเท่านั้นค่ะ"พี่จะพาเจ้าขาไปไหน""ทำไม กลัวเหรอ"เขาพูดแล้วยื่นหน้ามาใกล้ฉันใกล้มากค่ะใกล้จนปลายจมูกของเขากับฉันมันชนกันแล้วเขาก็กำลังจะเอาปากเขามาแตะกับปากฉันจ๊วบ!!!"อื้ออ!!"ปึกๆๆๆๆฉันเม้มปากเน้นไม่ยอมให้เขาสอดลิ้นเขามาแล้วก็ทุบที่อกเขาไปหลายครั้งให้เขายอมผละจูบออกจากฉัน"ทำไม...กลัวเคลิ้มเหรอที่รัก"เขายิ้มแบบเจ้าเล่ห์แล้วพูดประโยคนี้ออกมา"เคลิ้มบ้าเคลิ้มบออะไรล่ะ รังเกียจ ไอ้คนทุเรศ""ไม่สะเทือน

"พี่โอโซนจะกลับแล้วเหรอคะ""ครับ! แล้วนี่ยังไงเจ้าขาทำไมเราถึงมาทำงานที่นี่"ว่าแล้วเชียวว่าฉันจะต้องโดนถามคำถามนี้"เจ้าขามีเรื่องนิดหน่อยค่ะเลยต้องหางานทำแต่พี่โอโซนอย่าพึ่งบอกบัวมันนะคะเจ้าขายังไม่มีคำตอบดีๆให้มันฟังพร้อมเมื่อไหร่เจ้าขาจะบอกมันเอง"ฉันรีบตอบพี่โอโซนกลับไปก่อนที่จะไม่ลืมกำชับเขาไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใบบัวฉันไม่อยากให้บัวมันเป็นห่วงน่ะคะและก็ไม่มีคำตอบดีๆให้มันตอนนี้ด้วย"จะปิดได้นานเหรอเจ้าขาหนูบัวจุ้นจ้านขนาดนั้นพี่ว่าปิดไม่ได้นาน""ฮ่าๆๆเจ้าขาก็ว่างั้น"ฉันขำออกมาทันทีที่พี่โอโซนพูดแบบนี้ก็จริงแหละค่ะใบบัวมันเป็นสาวน้อยผู้แสนจุ้นจ้านที่อยากรู้ทุกเรื่องของคนรอบข้างเธอทั้งหมดบนโลกใบนี้เรื่องจับผิดและขี้สงสัยใบบัวมันก็ไม่แพ้ชาติใดในโลก"แต่ว่าตอนนี้พี่โอโซนรีบกลับเถอะค่ะเพราะยัยบัวมันรอง้อพี่โอโซนอยู่""ง้อ!!""ค่ะ..ง้อ!! เมื่อหัวค่ำยัยบัวโทรมาร้องห่มร้องให้กับเจ้าขาเพราะทำพี่โกรธเจ้าขาเลยแนะนำวิธีง้อให้แต่ไม่รู้ว่ายัยคุณหนูบัวจะกล้าทำรึเปล่า""วิธีอะไร"พี่โอโซนขมวดคิ้วมองหน้าฉันแล้วถามออกมาอย่างสงสัยฉันก็อดขำไม่ได้ที่จะบอกพี่เขาว่าวิธีที่ฉันแนะนำใบบัวมันคืออะไร"ก็.

"พี่กัส...ที่พี่พูดว่าไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เจ้าขามีให้พี่มันเหลือแค่ไหนเจ้าขาตอบพี่ตรงนี้เลยว่ามัน....ไม่เหลือแล้ว"จุกครับ...มันจุกจนผมพูดไม่ออกได้แต่นั่งกุมมือเจ้าขาที่ผมแก้มัดให้แล้วและมองหน้าเจ้าขานิ่งๆแล้วตอนนี้สายตาของผมที่มองหน้าเจ้าขาอยู่มันก็เริ่มสั่นขอบตาแม่งร้อนผ่าวจุ๊บ!!“เรา...เริ่มกันใหม่ไม่ได้เหรอความรู้สึก”ผมก้มลงจูบไปที่มือเจ้าขาที่ผมกุมไว้ก่อนที่จะฟุบหน้าลงที่มือบางๆของน้องมันแล้วก็พูดประโยคนี้ออกมาถึงผมพอจะเดาออกว่าคำตอบของเจ้าขาคืออะไรแต่ผมก็อยากลองพูดมันออกไป“เจ้าขา...ไม่รู้สึกอะไรกับพี่อีกแล้วและก็ไม่มีทางที่จะรู้สึกแบบนั้นกับพี่ได้อีกพี่กัส”คำตอบของเจ้าขาที่พูดออกมามันฟังแล้วเจ็บปวดมากครับตอนนี้ยิ่งได้เห็นสายตาของเจ้าขาตอนที่พูดมันสื่อให้ผมเห็นว่าตลอดเวลาที่เธอพยายามลืมผมพยายามไม่รู้สึกกับผมเธอเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันตอนนี้มันจะมีอะไรให้ผมทำได้มากกว่านี้อีกวะนอกจากขอโอกาสที่มันแทบจะไม่มี“ตอนนั้นที่พี่ปฏิเสธไม่ยอมรับความรักของน้องๆคงเจ็บปวดไม่ต่างจากพี่ตอนนี้ใช่ไหมเจ้าขาตอนนี้พี่เจ็บที่ถูกน้องปฏิเสธเจ็บที่น้องไม่รู้สึกอะไรกับพี่ในตอนที่พี่พึ่งจะรู้ตัวว่าพี่แม่