All Chapters of คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว: Chapter 1 - Chapter 10

จูบที่หลินชิงเป็นฝ่ายริเริ่มจูบนี้ เหมือนหนามที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของฉัน ทั้งที่ตอนแรกเธอเคยสาบานต่อฟ้าต่อดินและรับรองกับฉันแล้วแท้ ๆจะพยายามเว้นระยะห่างกับโจวจ้านไว้ต่อหน้าฉัน เธอก็พยายามอยู่ห่างจากโจวจ้านเท่าที่จะทำได้แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เธอกลับสามารถสนิทสนมกับโจวจ้านได้อย่างเป็นธรรมชาติและกล้าแสดงออกเช่นนี้แล้ว "ฉันรู้ว่าคุณเอ็นดูฉัน""เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้บ้านที่ข้างนอกก็ไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น"โจวจ้านเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าแล้ว และพูดขึ้นทันทีว่า"เมื่อไม่กี่วันก่อนผมขอให้เพื่อนช่วยดูบ้านไปสองหลัง""อยู่ใกล้เรา และที่ทำงานของเธอด้วย"หลินชิงจึงได้แต่ตอบตกลง"งั้นรอนั่วนั่วกลับมาฉันค่อยบอกเธอละกัน"ฉันน้ำตาคลอเบ้า ต้องฝืนกลั้นน้ำตาไว้แล้วหันมองไปรอบ ๆ กวาดตามองห้องแต่งงานที่ฉันลงมือจัดแต่งขึ้นมาด้วยตัวเองทีละน้อยอย่างละเอียดถี่ถ้วน หลังจากโจวจ้านสูญเสียความทรงจำไป บทบาทของฉันในบ้านก็เปลี่ยนจากเจ้าของบ้านมาเป็นแขกข้าวของทั้งหมดของฉันถูกย้ายเข้าไปอยู่ในห้องนอนเล็กห้องนั้นเพียงแค่เวลาครึ่งปี หลินชิงได้ลบเลือนร่องรอยการใช้ชีวิตที่ฉันเคยทิ้งไว้จ

หัวใจฉันรู้สึกเหมือนถูกคนใช้มีดแทงอย่างแรงจนเป็นหลุมใหญ่ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำเข้ามาข้างในฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้น กลัวเขาจะเห็นน้ำตาของฉันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบที่สุด"คุณคิดมากไปแล้ว""หลินชิงเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เธอท้องฉันมีแต่จะดีใจจะแย่แล้ว""ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะทำร้ายเธอ?" สายตาของโจวจ้านจ้องมองฉันอยู่ครู่หนึ่งอาจกำลังตรวจสอบว่าฉันรู้เรื่องที่เขาฟื้นความจำแล้วหรือยังผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ที่ผมหมายถึงคือ พวกคุณสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน ดังนั้นปกติต้องลำบากคุณช่วยดูแลเธอหน่อยแล้ว"ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อไม่นาน หลินชิงก็ใช้ข้ออ้างกินไอศกรีมเรียกฉันจากห้องครัวไปที่ห้องนั่งเล่นเธอลังเลที่จะพูด น้ำตาคลอเบ้าฉันถามเธอด้วยสีหน้าที่สงบว่า“เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?”เธอทำหน้ารู้สึกผิด ร้องไห้ออกมาต่อหน้าฉัน“ครั้งนั้นฉันกับโจวจ้านต่างก็ดื่มจนเมากันทั้งคู่ ภายหลังฉันก็กินยาคุมกำเนิดไปแล้วแท้ๆ”“อาจเป็นเพราะซื้อยาคุมกำเนิดปลอมที่หมดอายุมา เลยทำให้ฉันท้องจนได้”เรื่องนี้ เธอไม่เคยพูดให้ฉันฟังเลยแม้แต่นิดฉันเหมือนคนโง่คนหนึ่งคิดว่าโจวจ้านยังเ

ขณะที่กำลังจะบล็อกไลน์ของหลินชิงทิ้งเหมือนกันจู่ๆ เธอก็ส่งข้อความมาหาฉัน"แหวนที่โพสต์ในไลน์นั้นโจวจ้านบังคับให้ฉันใส่เอง""แต่ฉันสัญญากับเธอว่า รอโจวจ้านฟื้นคืนความทรงจำแล้ว ฉันจะรีบหายไปในทันทีเลย""และจะไม่ปรากฏตัวมารบกวนชีวิตพวกเธออีก""ฉันขอแค่เธอปล่อยเด็กไป เขาเป็นผู้บริสุทธิ์"ฉันชะงักไปความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว และความสูญเสียก็ไม่อาจกอบกู้กลับคืนมาได้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าตอนนี้เธอมาพูดสิ่งเหล่านี้กับฉันมันมีความหมายอะไรถ้าเธอไม่ยื่นมือ แหวนก็คงไม่วิ่งไปอยู่บนนิ้วเธอหรอกถ้าเธอใส่กางเกงดีๆ ก็ไม่มีทางที่เด็กจะวิ่งเข้าไปในท้องของเธอได้เองโดยไม่มีเหตุผล "เรื่องของพวกคุณทั้งสองไม่เกี่ยวกับฉัน""ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป""ต่างคนต่างลบกันเถอะ""โจวจ้านจะได้ไม่ส่งข้อความมาต่อว่าฉันรังแกเธออีก"หลังจากส่งข้อความส่งออกไปแล้ว ไม่รอเธอตอบกลับมาฉันก็ลบช่องทางติดต่อของเธอทิ้งไปทันทีฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกตั้งใจทำการส่งต่องานครั้งสุดท้ายกับเพื่อนร่วมงานใหม่ ตอนกินข้าวเย็น จู่ๆ แม่ฉันก็โทรมาถามฉันอย่างร้อนรนว่า "หนูกับเสี่ยวโจวทะเลาะกัน

“คุณยึดครองบ้านของฉันมานานขนาดนี้ ที่ไม่ยึดบ้านเป็นเพราะฉันใจกว้าง”“คุณก็สามารถเลือกที่จะไม่ย้ายออกได้”“ฉันจะให้คนเอาของของพวกคุณไปทิ้งเหมือนขยะเลย”“ส่วนบ้านที่คุณเช่า ก็เก็บไว้ให้คุณกับหลินชิงสองคนค่อยๆ ไปเสพสุขกันให้เต็มที่เถอะ”เขาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เสียงแหบเล็กน้อย“คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าผมฟื้นคืนความจำแล้ว？”"มันไม่สำคัญ"“ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมและเลือกหลินชิง เราก็จบลงแล้ว”พูดจบฉันก็วางสายทันที และลากเขาเข้าบัญชีดำโจวจ้านยืนอยู่บนระเบียงเป็นเวลานานเมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง หลังก็ก้มงุ้มลงมาทันที เดิมทีแผนการของเขาคือทั้งรุกก็ได้ ทั้งถอยก็ได้ ตอนนี้กลายเป็นว่าทำได้เพียงดันทุรังเดินหน้าต่อกับหลินชิงไปจนสุดทางหลินชิงรู้ว่าเขากำลังโทรหาฉันอยู่ก็รีบวิ่งมาอย่างตื่นเต้น“เป็นไงบ้าง นั่วนั่วตอบตกลงที่จะไม่ขายบ้านใช่ไหม”โจวจ้านเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยเสียงที่เบาว่า"ไปเก็บของเถอะ"แม้ว่าหลินชิงจะโกรธ แต่ก็ต้องเริ่มเก็บข้าวของอย่างทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเมื่อเห็นท่าทางที่โกรธของเธอ โจวจ้านก็ทำได้เพียงสัญญากับเธอว่า“คุณไม่

“ซวยจริงๆ”สีหน้าของแม่ฉันมืดครึ้มลงทันที เอื้อมมือไปปิดประตูโจวจ้านยกเท้าขึ้นยันกรอบประตูไว้ เพื่อบังคับขัดขวางการกระทำของแม่ฉัน“วันแต่งงานของผมนั้นป้าก็มาเข้าร่วมเหมือนกัน ซวี่นั่วเป็นคนให้ป้ามาใช่ไหม？”“ตอนนี้เธออยู่ไหน？ผมอยากเจอเธอ”แม่ฉันเยาะเย้ย มือเท้าสะเอว“การ์ดแต่งงานคุณก็ส่งมาถึงบ้านแล้ว ฉันก็ต้องไปดูสักหน่อยแล้ว”“ลูกสาวฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่คุณจะเรียกหรือไล่ไปได้ตามใจชอบได้”“เอาเวลาว่างไปดู ลูกนอกคอกที่หลินชิงกำลังตั้งท้องให้คุณอยู่เถอะ ยังไงคุณก็ยังต้องหวังพึ่งให้เขามาเลี้ยงดูยามชราและจัดการวาระสุดท้ายอยู่ดี”แม่ฉันใจกว้างและอ่อนโยนกับเขามาโดยตลอด เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้สักที่ไหนกันโจวจ้านยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานานจนยังไม่ทันได้สติกลับคืนมาแม่ของฉันหัวเราะเยาะ"ทำไม ตอนนี้คุณคงไม่ได้อยากจะมาบอกกับฉันว่า?""เมื่อก่อนคุณแค่เป็นคนที่ความจำเสื่อมแล้วจำคนผิด แท้จริงแล้วคนที่คุณรักมาโดยตลอดนั้นคือนั่วนั่ว""โจวจ้าน คุณคิดว่าเราทั้งบ้านเป็นคนโง่เง่าที่ให้คุณหลอกได้ตามใจชอบงั้นเหรอ!"สีหน้าร้อนตัวที่ถูกคนอื่นจับไต๋ได้ของเขานั้น เผยให้เห็นทุกสิ่งจนหมด