บทที่2

จูบที่หลินชิงเป็นฝ่ายริเริ่มจูบนี้ เหมือนหนามที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของฉัน

ทั้งที่ตอนแรกเธอเคยสาบานต่อฟ้าต่อดินและรับรองกับฉันแล้วแท้ ๆ

จะพยายามเว้นระยะห่างกับโจวจ้านไว้

ต่อหน้าฉัน เธอก็พยายามอยู่ห่างจากโจวจ้านเท่าที่จะทำได้

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอกลับสามารถสนิทสนมกับโจวจ้านได้อย่างเป็นธรรมชาติและกล้าแสดงออกเช่นนี้แล้ว

"ฉันรู้ว่าคุณเอ็นดูฉัน"

"เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้บ้านที่ข้างนอกก็ไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น"

โจวจ้านเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าแล้ว และพูดขึ้นทันทีว่า

"เมื่อไม่กี่วันก่อนผมขอให้เพื่อนช่วยดูบ้านไปสองหลัง"

"อยู่ใกล้เรา และที่ทำงานของเธอด้วย"

หลินชิงจึงได้แต่ตอบตกลง

"งั้นรอนั่วนั่วกลับมาฉันค่อยบอกเธอละกัน"

ฉันน้ำตาคลอเบ้า ต้องฝืนกลั้นน้ำตาไว้แล้วหันมองไปรอบ ๆ

กวาดตามองห้องแต่งงานที่ฉันลงมือจัดแต่งขึ้นมาด้วยตัวเองทีละน้อยอย่างละเอียดถี่ถ้วน

หลังจากโจวจ้านสูญเสียความทรงจำไป บทบาทของฉันในบ้านก็เปลี่ยนจากเจ้าของบ้านมาเป็นแขก

ข้าวของทั้งหมดของฉันถูกย้ายเข้าไปอยู่ในห้องนอนเล็กห้องนั้น

เพียงแค่เวลาครึ่งปี

หลินชิงได้ลบเลือนร่องรอยการใช้ชีวิตที่ฉันเคยทิ้งไว้จนหมดสิ้น

ตอนนี้ โจวจ้านก็ยังจะให้ฉันเก็บข้าวของแล้วย้ายออกไปโดยตรงเลย

เสียงหัวเราะที่ดังมาจากในครัวเหมือนหนามแหลมทิ่มแทงจนหูของฉันปวดยิ่งนัก

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ

หันหลังและออกไปนอกประตูอย่างเบาไม้เบามือ

ฉันไม่ได้ไปที่บริษัท

ด้วยความหวังสุดท้ายฉันหันหลังและไปที่โรงพยาบาล

เผื่อว่าโพสต์นั้นไม่ใช่โจวจ้านเป็นคนโพสต์ล่ะ

เผื่อว่าแท้จริงแล้วเขายังไม่ได้ฟื้นความทรงจำ

เผื่อว่าความดีที่เขาทำกับหลินชิงนั้นแค่เป็นเพราะเขาคิดว่าหลินชิงเป็นฉัน

“โจวจ้าน？”

คุณหมอเฉิงค้นหาจากกองประวัติการรักษาที่หนาเตอะจนเจอชื่อของเขา

“เมื่อสามเดือนก่อนหมอโทรติดต่อให้เขามาตรวจซ้ำที่โรงพยาบาล เขาบอกว่าตัวเองฟื้นความทรงจำแล้ว”

“หมอจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันไหว้พระจันทร์”

“ตอนนั้นหมอยังยินดีกับเขาที่ฟื้นความทรงจำได้ตรงกับวันดีแห่งที่ครอบครัวกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันพอดีเลย”

ฉันชะงักนิ่งไปทันที

ในวันไหว้พระจันทร์ พ่อแม่ของหลินชิงมามอบขนมไหว้พระจันทร์โฮมเมดให้เธอ

โจวจ้านขับรถไปสถานีรถไฟความเร็วสูงด้วยตัวเอง แล้วต้อนรับทั้งสองท่านอย่างสุภาพและพากลับมาที่บ้าน

ในวันเดียวกันนั้น พ่อแม่ของฉันก็หอบหิ้วสัมภาระมากมายมาถึงเมืองปักกิ่งเช่นกัน

แต่เขากลับบอกว่าไม่รู้จัก และให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่พ่อแม่ของฉันออกจากชุมชนโดยตรง

จนถึงตอนนี้ความจริงก็ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป

ฉันจึงจำเป็นต้องบอกเรื่องที่โจวจ้านประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วความจำเสื่อม

แม่ของฉันถอนหายใจ และปลอบโยนฉันเบาๆ

“ขอแค่คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว คุณหมอก็พูดเหมือนกันว่าการฟื้นตัวของเสี่ยวโจวเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น”

ที่แท้ตอนนั้น โจวจ้านก็ฟื้นความทรงจำคืนแล้ว

เขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ใช่แฟนของหลินชิง

และรู้ว่าฉันต่างหากที่เป็นแฟนที่คบรักกับเขามาสี่ปี และเตรียมจะแต่งงาน

แต่เขาก็ยังเลือกที่จะไปรับพ่อแม่ของหลินชิง

และยังให้คนไล่พ่อแม่ของฉันออกไป

และยังเตรียมพร้อมที่จะสูญเสีย “ความจำ” ไปตลอดชีวิต

คุณหมอเฉิงเห็นฉันเหม่อลอย จึงถามฉันด้วยความสงสัย

“เป็นอะไรไป สุขภาพของเขามีปัญหาอีกแล้วเหรอ?”

ฉันส่ายหัว น้ำเสียงขมขื่น

“ฉันก็แค่ถามดู กลัวว่าเลือดคั่งในสมองของเขาจะสลายไม่หมด”

คุณหมอเฉิงยิ้ม แล้วหยอกล้อฉัน

“ไม่ต้องห่วง เขาเคยมาตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลแล้วครั้งหนึ่ง”

“หายดีแล้ว ไม่กระทบงานแต่งงานของพวกคุณแน่นอน”

“และไม่กระทบต่อชีวิตคู่ที่มีความสุขของพวกคุณ”

ตอนนั้นโจวจ้านนอนหมดสติอยู่ในโรงพยาบาลไปหนึ่งสัปดาห์

ฉันลางานเฝ้าอยู่ข้างเตียงเขาอย่างใกล้ชิดตลอดเวลาจนไม่ได้นอนหลับพักผ่อนดีๆ เป็นเวลาเจ็ดวันเต็ม

แต่ตอนที่ฉันลงไปชำระเงินที่ด้านล่าง

แล้วฝากให้หลินชิงช่วยฉันดูแลเขาเพียงช่วงเวลาสั้นๆ นั้นเอง

โจวจ้านก็ฟื้นขึ้นมา

ไม่ว่าฉันจะอธิบายยังไง เขาก็ยืนยันว่าหลินชิงเป็นแฟนของเขา

คุณหมอเฉิงบอกว่าเขาเพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรงมา สมองไม่สามารถถูกกระตุ้นได้

ตอนนั้นเขาก็พูดกับฉันแบบนี้เหมือนกัน

“หมอรู้ว่าคุณรักเขา และรู้ว่าพวกคุณกำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้แล้ว”

"ไม่ต้องห่วงหรอก ช้าที่สุดอย่างน้อยสามเดือนเขาจะต้องฟื้นแน่นอน และจะไม่มีทางทำให้พิธีแต่งงานของพวกคุณล่าช้าแน่นอน”

แต่ใครจะไปคิดว่าโชคชะตากลับเล่นตลกแบบนี้

งานแต่งงานของเรา ไม่มีวันมีอีกแล้ว