Mag-log inShare
บทที่4
Pinakabagong kabanata
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว บทที่10
“ซวยจริงๆ”สีหน้าของแม่ฉันมืดครึ้มลงทันที เอื้อมมือไปปิดประตูโจวจ้านยกเท้าขึ้นยันกรอบประตูไว้ เพื่อบังคับขัดขวางการกระทำของแม่ฉัน“วันแต่งงานของผมนั้นป้าก็มาเข้าร่วมเหมือนกัน ซวี่นั่วเป็นคนให้ป้ามาใช่ไหม？”“ตอนนี้เธออยู่ไหน？ผมอยากเจอเธอ”แม่ฉันเยาะเย้ย มือเท้าสะเอว“การ์ดแต่งงานคุณก็ส่งมาถึงบ้านแล้ว ฉันก็ต้องไปดูสักหน่อยแล้ว”“ลูกสาวฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่คุณจะเรียกหรือไล่ไปได้ตามใจชอบได้”“เอาเวลาว่างไปดู ลูกนอกคอกที่หลินชิงกำลังตั้งท้องให้คุณอยู่เถอะ ยังไงคุณก็ยังต้องหวังพึ่งให้เขามาเลี้ยงดูยามชราและจัดการวาระสุดท้ายอยู่ดี”แม่ฉันใจกว้างและอ่อนโยนกับเขามาโดยตลอด เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้สักที่ไหนกันโจวจ้านยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานานจนยังไม่ทันได้สติกลับคืนมาแม่ของฉันหัวเราะเยาะ"ทำไม ตอนนี้คุณคงไม่ได้อยากจะมาบอกกับฉันว่า?""เมื่อก่อนคุณแค่เป็นคนที่ความจำเสื่อมแล้วจำคนผิด แท้จริงแล้วคนที่คุณรักมาโดยตลอดนั้นคือนั่วนั่ว""โจวจ้าน คุณคิดว่าเราทั้งบ้านเป็นคนโง่เง่าที่ให้คุณหลอกได้ตามใจชอบงั้นเหรอ!"สีหน้าร้อนตัวที่ถูกคนอื่นจับไต๋ได้ของเขานั้น เผยให้เห็นทุกสิ่งจนหมด
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว บทที่9
คุณแม่ของฉันยอมนั่งรถไฟความเร็วสูงเพื่อไปดูเรื่องสนุกแถมยังอัดวิดีโอส่งมาให้ฉันดูด้วยพอพิธีแต่งงานดำเนินไปได้ครึ่งทางอยู่ๆ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งวิ่งขึ้นไปบนเวทีแล้วแย่งไมโครโฟนจากพิธีกรไป“ผมไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานนี้”ไม่มีใครรู้จักเขา ทุกคนต่างแสดงสีหน้าสับสนมีเพียงหลินชิงเท่านั้นที่หน้าซีดเผือด ปิดหน้าตัวเองและหลบอยู่หลังโจวจ้านอย่างเงียบๆสีหน้าเขาดูไม่พอใจ คิดว่าคนคนนั้นเป็นคนที่ฉันจงใจเรียกมาหาเรื่องกำลังจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากตัวเขาออกไปแต่ใครจะไปนึกว่าประโยคถัดไปที่เขาพูดออกมานั้น ยิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่นัก“หลินชิง คุณอย่าคิดว่าหาผู้ชายที่ยอมรับลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้าในท้องเธอมาแต่งงานด้วย แล้วผมก็จะทำอะไรคุณไม่ได้!”“ผมเป็นพ่อแท้ๆ ของเด็ก ต่อให้เขาโตขึ้นมาก็ต้องเรียกผมว่าพ่ออยู่ดี”“คุณพูดอะไรนะ?” โจวจ้านโกรธจนเบิกตากว้างเสียงเยาะเย้ยของอีกฝ่ายยิ่งทวีความรุนแรงและหยิ่งยโสมากขึ้น“ทำไม คุณยังไม่รู้อะไรก็ตอบตกลงจะแต่งงานกับเธอแล้วเหรอ?”“คุณมีรสนิยมที่ชอบถูกคนอื่นสวมเขาหรือไง อยากเป็นพ่อของลูกคนอื่นขนาดนี้!” หลินชิงรีบดึงแขนของโจวจ้านไ
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว บทที่8
“คุณยึดครองบ้านของฉันมานานขนาดนี้ ที่ไม่ยึดบ้านเป็นเพราะฉันใจกว้าง”“คุณก็สามารถเลือกที่จะไม่ย้ายออกได้”“ฉันจะให้คนเอาของของพวกคุณไปทิ้งเหมือนขยะเลย”“ส่วนบ้านที่คุณเช่า ก็เก็บไว้ให้คุณกับหลินชิงสองคนค่อยๆ ไปเสพสุขกันให้เต็มที่เถอะ”เขาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เสียงแหบเล็กน้อย“คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าผมฟื้นคืนความจำแล้ว？”"มันไม่สำคัญ"“ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมและเลือกหลินชิง เราก็จบลงแล้ว”พูดจบฉันก็วางสายทันที และลากเขาเข้าบัญชีดำโจวจ้านยืนอยู่บนระเบียงเป็นเวลานานเมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง หลังก็ก้มงุ้มลงมาทันที เดิมทีแผนการของเขาคือทั้งรุกก็ได้ ทั้งถอยก็ได้ ตอนนี้กลายเป็นว่าทำได้เพียงดันทุรังเดินหน้าต่อกับหลินชิงไปจนสุดทางหลินชิงรู้ว่าเขากำลังโทรหาฉันอยู่ก็รีบวิ่งมาอย่างตื่นเต้น“เป็นไงบ้าง นั่วนั่วตอบตกลงที่จะไม่ขายบ้านใช่ไหม”โจวจ้านเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยเสียงที่เบาว่า"ไปเก็บของเถอะ"แม้ว่าหลินชิงจะโกรธ แต่ก็ต้องเริ่มเก็บข้าวของอย่างทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเมื่อเห็นท่าทางที่โกรธของเธอ โจวจ้านก็ทำได้เพียงสัญญากับเธอว่า“คุณไม่
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว บทที่7
เนื่องจากตอนเที่ยงร้อนเกินไปลูกค้าจึงเสนอว่าจะไปดูห้องตอนเช้าแน่นอนว่านายหน้าก็ต้องพาไปด้วยอยู่แล้วดังนั้นตั้งแต่เช้าในขณะที่โจวจ้านกับหลินชิงยังนอนหลับอยู่บนเตียงอยู่นั้นพวกเขาก็ใช้กุญแจหน้าประตูที่ฉันให้ไปเปิดประตูแล้วและเริ่มสำรวจรอบๆ บ้านเสียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ปลุกโจวจ้านให้ตื่นเขาลืมตาขึ้น มองดูสถานการณ์ตรงหน้า แล้วรีบใช้ผ้าห่มห่มตัวของหลินชิงให้มิดชิดทันที“ตั้งแต่เช้าก็บุกรุกเข้าบ้านคนอื่น ผมจะแจ้งตำรวจมาจับพวกคุณ”นายหน้าได้รับคำสั่งจากฉันแล้ว ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย“คุณหนูซวี่มอบหมายให้บริษัทของเราช่วยขายบ้านหลังนี้ บ้านหลังนี้มีผู้ซื้อถูกใจแล้ว” โจวจ้านหัวเราะเยาะ หยิบโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียง แล้วกดโทร191ทันที“ตอนนี้ พวกคุณรีบออกไปให้หมด! ภรรยาของผมจะแต่งตัว” นายหน้าทำสเียงเชอะ ไม่สะทกสะท้านใดๆหันหลังและพาผู้ซื้อไปดูที่อื่นแต่คู่สามีภรรยาที่ตั้งใจจะซื้อบ้านหลังนี้นั้น พอมาพบเจอเหตุการณ์ตรงหน้านี้เข้า ก็เริ่มลังเลขึ้นมานายหน้ารีบตบหน้าอกและรับประกันว่า“นี่คือบ้านที่ตกแต่งดีที่สุดในงบประมาณของพวกคุณ สามารถย้ายเข้าอยู่ได้เลยโดยไม่ต้องเสียค่าตก
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว บทที่6
ขณะที่กำลังจะบล็อกไลน์ของหลินชิงทิ้งเหมือนกันจู่ๆ เธอก็ส่งข้อความมาหาฉัน"แหวนที่โพสต์ในไลน์นั้นโจวจ้านบังคับให้ฉันใส่เอง""แต่ฉันสัญญากับเธอว่า รอโจวจ้านฟื้นคืนความทรงจำแล้ว ฉันจะรีบหายไปในทันทีเลย""และจะไม่ปรากฏตัวมารบกวนชีวิตพวกเธออีก""ฉันขอแค่เธอปล่อยเด็กไป เขาเป็นผู้บริสุทธิ์"ฉันชะงักไปความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว และความสูญเสียก็ไม่อาจกอบกู้กลับคืนมาได้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าตอนนี้เธอมาพูดสิ่งเหล่านี้กับฉันมันมีความหมายอะไรถ้าเธอไม่ยื่นมือ แหวนก็คงไม่วิ่งไปอยู่บนนิ้วเธอหรอกถ้าเธอใส่กางเกงดีๆ ก็ไม่มีทางที่เด็กจะวิ่งเข้าไปในท้องของเธอได้เองโดยไม่มีเหตุผล "เรื่องของพวกคุณทั้งสองไม่เกี่ยวกับฉัน""ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป""ต่างคนต่างลบกันเถอะ""โจวจ้านจะได้ไม่ส่งข้อความมาต่อว่าฉันรังแกเธออีก"หลังจากส่งข้อความส่งออกไปแล้ว ไม่รอเธอตอบกลับมาฉันก็ลบช่องทางติดต่อของเธอทิ้งไปทันทีฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกตั้งใจทำการส่งต่องานครั้งสุดท้ายกับเพื่อนร่วมงานใหม่ ตอนกินข้าวเย็น จู่ๆ แม่ฉันก็โทรมาถามฉันอย่างร้อนรนว่า "หนูกับเสี่ยวโจวทะเลาะกัน
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว บทที่5
โจวจ้านเหมือนคิดไม่ถึงว่าฉันจะไปอย่างง่ายดายแบบนี้มองดูแผ่นหลังที่จากไปของฉัน ก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไปหลายนาทียกเท้าจะวิ่งออกมาตามโดยสัญชาตญาณแต่หลินชิงที่นั่งอยู่บนโซฟากลับพูดขึ้นมาทันทีว่า“เราให้นั่วนั่วเก็บข้าวของออกไปในเวลาดึกๆ แบบนี้ ไม่ค่อยดีนัก”“เขากลัวความมืดที่สุดแล้ว ตอนนี้ด้านนอกก็มืดสนิทอีกด้วย”“คุณไปเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมา หรือส่งเธอไปที่ห้องเช่าที่คุณหาไว้ก่อนหน้านี้ก็ได้”“จริงสิ ก่อนจะไปอย่าลืมหยิบยาน้ำมันที่บ้านออกมาให้ฉันด้วยนะ”“เข่าฉันเจ็บจนรู้สึกไม่สบาย อาจต้องทายาสักหน่อย”หลินชิงดึงกางเกงขึ้นเผยให้เห็นเข่าที่กระแทกจนเขียวช้ำและบอบช้ำของตัวเอง โจวจ้านหยุดชะงักทันที และรีบเดินมาที่ข้างกายเธอ“เข่าบวมขนาดนี้แล้ว ก็ไม่พูดอะไรสักคำฝืนทนอยู่คนเดียว”“เขารังแกคุณขนาดนี้แล้ว แต่คุณยังคิดแทนเขาอยู่”เขาโมโหจนใช้นิ้วดีดหน้าผากของหลินชิง ราวกับว่าคนที่ริเริ่มวิ่งตามออกไปในเมื่อครู่นั้นไม่ใช่เขาเลยหลินชิงอธิบายเบาๆ“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ระวังแล้วลื่นล้มเอง”“แผลแค่นี้ ฉันชิ้นแล้วแหละ”โจวจ้านหยุดไปครู่หนึ่ง“ชินแล้ว?”“ก่อนหน้านี้ลับหลังเขาก็ทำกับ
Maaari mong magustuhan
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน
หยวนเจิน10.8K viewsมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ11.7K viewsเพียงเธอในราตรี
เฉียวเฉียว67.4K viewsหลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง
บุปผาร่วงโรย44.0K viewsรักที่ไปไม่ถึง
เฉิงจื่อ1.7K viewsรอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง
ผลไม้สี่ลูก4.3K viewsหย่ารักทริปฮันนีมูนลวง
คนรวย2.9K viewsความรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม และอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
เฉี่ยนเฉี่ยน2.2K views
