คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว

“นั่วนั่ว ทำไมวันนี้เธอเลิกงานกลับบ้านเร็วจัง”

“เมื่อกี้ฉันกับโจวจ้านไปซื้อรากบัวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมา เรามาทำซุปรากบัวซี่โครงหมูที่เธอชอบกินที่สุดดีไหม？”

โจวจ้านเดินตามหลังเธอมา

พยักหน้าให้ฉันอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในครัว

หลังจากที่โจวจ้านความจําเสื่อมไป เพื่อไม่ให้ต้องแยกกับเขา

ฉันจึงถูกบังคับให้กลายเป็นแขกที่พักอยู่ในบ้านของเขากับหลินชิง

ทั้งๆ ที่แท้จริงแล้วคือแฟนตัวจริง

แต่ทุกวันก็ต้องทนเก็บความอิจฉาไว้แล้วมองดูเขาทำดีกับผู้หญิงอีกคนอย่างหมดใจ

ทุกครั้งที่เห็นพวกเขาจับมือและกอดกันต่อหน้าฉัน

หัวใจฉันก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด

เพียงแค่รอให้โจวจ้านฟื้นความทรงจำ

ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

ฉันทนทุกข์ทรมานใจมานานถึงครึ่งปี

ยังไม่ทันได้รอให้เขาฟื้นความจำ

กลับต้องเผชิญข่าวร้ายสะเทือนใจว่าเขาเริ่มหวั่นไหวต่อหลินชิง

หลินชิงก็หันตามสายตาของฉันไป

มองเห็นโจวจ้านที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว

จึงลดเสียงลง และกระซิบขอโทษข้างหูฉันเบาๆ

“ขอโทษนะ นั่วนั่ว”

“ฉันมันไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนี้โจวจ้านก็ยังไม่ฟื้นความทรงจำสักที”

ฉันก้มหน้าลง และยิ้มอย่างขมขื่น

เธอไม่รู้หรอก

คนที่แกล้งหลับไม่มีวันปลุกให้ตื่นได้หรอก

“แต่เธอไม่ต้องห่วงนะ”

“มีฉันคอยช่วยเฝ้าดู รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เขาออกไปเจ้าชู้หรือมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นแน่นอน”

ฉันอืมไปคำหนึ่ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น

“ฉันแค่กลับมาเอาของเอง เดี๋ยวก็ต้องออกไปอีก”

ทันใดนั้นโจวจ้านก็ขอให้เธอไปช่วยในครัวพอดี

เธอพูดอย่างกระตือรือร้นว่า

“งั้นนั่วนั่ว เธอไปยุ่งก่อนเลย เดี๋ยวกลับมาก็จะได้ข้าวเย็นที่เอร็ดอร่อยแล้วนะ”

ฉันยืนอยู่กับที่

มองดูหลินชิงที่อยู่ในครัว นำมือที่ปอกกระเทียมเสร็จยื่นไปให้โจวจ้านดม

“ดมดูสิ มือฉันเหม็นไหม?”

โจวจ้านจูบนิ้วของเธออย่างอ่อนโยน ยิ้มแล้วพูดว่า

“ไม่เหม็น ตัวคุณหอมมากเลย”

ทั้งสองหัวเราะและหยอกล้อกัน เหมือนคู่รักจริงๆ คู่หนึ่ง

ทุกอย่างตรงหน้าเหมือนกับชีวิตแต่งงานหลังแต่งงานที่ฉันจินตนาการไว้ทุกอย่าง

แต่ว่านางเอก กลับไม่ใช่ฉัน

บางทีอาจคิดว่าฉันออกไปแล้ว

โจวจ้านก็ถามหลินชิงอย่างไม่ทันตั้งตัวว่า

“ซวี่นั่วอาศัยอยู่ในบ้านเรามาครึ่งปีแล้ว ยังเช่าบ้านที่ด้านนอกไม่ได้อีกเหรอ?”

หลินชิงถูกคำถามของเขาทำให้ชะงักไป ก่อนจะพูดออกมาอย่างอ้ำอึ้ง

“ยัง”

“เธอผู้หญิงคนหนึ่งพักอยู่ข้างนอกคนเดียวมันไม่ปลอดภัย อีกอย่างบ้านที่ข้างนอกก็แพงจะตาย”

“พักอยู่ในบ้าน นางไปทำงานก็สะดวก และฉันก็จะสบายใจกว่า”

“ทำไมจู่ๆ คุณถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ”

โจวจ้านกำลังปอกรากบัวอยู่ เสียงของเขาหนักแน่น

“ให้เธอย้ายออกไปเถอะ พวกเราสามคนอยู่ด้วยกันแบบนี้มันไม่สะดวก”

“ทุกครั้งที่ผมจะทำอะไรกับคุณสักหน่อยก็ต้องเกรงใจที่มีคนนอกอยู่ในบ้าน”

“อีกอย่าง ผมไม่อยากให้คุณต้องน้อยเนื้อต่ำใจเพราะเธอไปทุกอย่าง”

“บอกว่ากลับมาจะทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานกับผัดรากบัวที่คุณชอบกินที่สุด”

“พอเห็นเธอ คุณก็เปลี่ยนเป็นซี่โครงหมูตุ๋นรากบัวทันที”

“อยู่ในบ้านของตัวเองแท้ๆ ทำไมคุณถึงทำตัวเหมือนคนนอกคนหนึ่งอยู่เสมอ”

หลินชิงหยุดไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้นก็จุ๊บลงบนแก้มของเขาหนึ่งที