Short
คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว

คุณอินบทบาทจนคิดจริง ส่วนฉันขอถอนตัว

By:  บัวลอยเศรษฐีKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Mga Kabanata
7.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

แฟนของฉัน โจวจ้านเกิดอาการความจำเสื่อมชั่วคราวหลังจากฟื้นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เข้าใจผิดว่าหลินชิงเพื่อนสนิทของฉันเป็นคู่หมั้นของเขา เพื่อไม่ให้เขาถูกกระทบกระเทือนอีก ฉันจึงจำเป็นต้องสลับตัวตนกับเพื่อนสนิท ทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่าจะเพียงแค่สวมรอยเป็นอีกฝ่าย แต่จะไม่ปฏิบัติหน้าที่หรือรับผิดชอบใดๆ รอจนโจวจ้านฟื้นความทรงจำคืน ทุกสิ่งก็จะกลับคืนสู่เส้นทางที่ถูกต้อง แต่ผ่านไปครึ่งปี โจวจ้านก็ไม่มีทีท่าว่าที่จะดีขึ้นแม้แต่นิดเลย จนกระทั่งฉันบังเอิญไปเจอโพสต์ออนไลน์ที่ขอความช่วยเหลือจากคนในเมืองเดียวกัน 【เกิดอุบัติเหตุรถชนจนความจำเสื่อม ทำให้จำแฟนผิดคน ตอนนี้ผมได้ตกหลุมรักเธอไปแล้ว อยากถามว่าจะอธิบายกับแฟนคนเดิมอย่างไรดี】 คอมเมนต์ที่มีคนให้คะแนนสูง เสนอแนะเขาว่า 【แน่นอนว่าก็ต้องแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมต่อสิ! แบบนี้ทั้งรุกก็ได้ ทั้งถอยก็ได้ หากวันหลังเสียใจขึ้นมา ก็ยังสามารถอ้างได้ว่าพึ่งฟื้นความจำกลับมาเอง】 คอมเมนต์นี้แสดงให้เห็นว่าผู้เขียนเคยกดไลค์ เงยหน้าขึ้น โจวจ้านกับหลินชิงกำลังพึ่งกลับถึงบ้านพอดี เขาหิ้วถุงของหลายใบเดินตามอยู่ข้างหลังหลินชิง เมื่อมองไปที่เธอ ความรักในดวงตาก็แทบจะเอ่อล้นออกมา ที่แท้บทบาทสมมตินี้ โจวจ้านได้จริงจังไปนานแล้ว

view more

Kabanata 1

บทที่1

Pandu meninggalkan Ibu Kota untuk mencari ketenangan. Tapi rumah pamannya di desa ternyata jauh dari kata tenang.

Pandu adalah seorang pria tampan berusia 25 tahun yang selama ini tinggal di Ibu Kota. Setelah menempuh perjalanan yang cukup jauh ke desa, dia akhirnya sampai di rumah pamannya. Kedatangannya kali ini bukan sekadar untuk berkunjung, dia ingin merasakan kehidupan di pedesaan.

Dua jam setelah tiba, dia masih belum bisa tidur. Kasur yang asing dan suara jangkrik di luar jendela membuat matanya tetap terbuka. Tenggorokannya terasa kering, jadi dia keluar dari kamar dan berjalan pelan menuju dapur, takut membangunkan penghuni rumah.

Saat melewati kamar Paman dan Bibinya, langkahnya terhenti. Pintu kamar itu tidak tertutup rapat. Dari celahnya, terdengar bisik-bisik Paman Tejo dan Bi Maya, disusul suara yang membuat Pandu langsung paham, dia sama sekali tidak seharusnya berdiri di situ.

Wajah Pandu langsung merah karena malu. Dia buru-buru membalikkan badan dan menyandarkan punggungnya di dinding, menahan napas, seolah takut keberadaannya diketahui.

"Sialan, baru juga datang, sudah salah tempat begini!" batin Pandu.

Dia lupa soal air minumnya. Dengan langkah sepelan mungkin, dia kembali ke kamarnya, berbaring di tempat tidur, menutupi seluruh tubuhnya dengan selimut, menutup telinga dengan tangannya, lalu menutup matanya berusaha untuk tidur.

"Besok pagi, gimana caranya aku natap muka Bibi?" gerutunya dalam hati.

Butuh waktu lama sampai pikirannya tenang. Pada akhirnya, Pandu terlelap dalam tidurnya.

===

Di pagi hari...

Pandu keluar dari kamarnya, lalu meregangkan tubuhnya sambil mengusap.

"Gimana, nyenyak tidurnya?" tanya seorang wanita dewasa yang sedang menyapu lantai.

Pandu melirik wanita dewasa itu. Dia meneguk ludahnya dengan sedikit kasar, ekspresinya canggung. Ingatan semalam kembali terlintas di benaknya, dan dia buru-buru membuang pandangan.

"Bi... Bi Maya."

Wanita itu menatap Pandu sambil tersenyum lembut. "Kenapa? Kok kelihatan linglung gitu?" tanyanya.

Pandu buru-buru menggelengkan kepalanya. "Eh, nggak kok. Nyawaku belum terkumpul Bi, hehe."

"Ada-ada saja, kalau belum terkumpul kamu masih tidur dong." Bi Maya lanjut menyapu lantai. "Nyenyak tidurnya?"

"Nyenyak kok, nyenyak banget!" balas Pandu sambil menuangkan air dari teko ke gelas.

"Baguslah kalau nyenyak," ucap Bi Maya dengan ekspresi yang tampak lega.

Sambil meminum air di gelas, Pandu diam-diam melirik Bi Maya. Dia baru sadar, bibinya ini masih sangat muda dan cantik.

"Cantik banget... Paman dapat dari mana istri kayak gini?" batinnya.

Penampilan Bi Maya memang menawan. Usianya sekitar 30 tahun, wajahnya cantik, dan meski hanya memakai daster longgar, dia sama sekali tidak terlihat seperti wanita yang lelah mengurus rumah.

Pandu menepuk-nepuk pelan pipinya. "Sadarlah! Dia itu Bibimu! Hilangkan pikiran kotor mu itu!"

Seorang pria dewasa berkumis tebal, keluar dari kamarnya sambil menguap, dengan tangan memegangi pinggangnya.

Pandu melirik pria itu. "Paman, aku kira kamu sudah pergi kerja," ucapnya dengan ekspresi aneh.

Pria itu Tejo, adik kandung Ibunya Pandu sekaligus suami Bi Maya.

"Aku bukan pekerja pabrik. Aku bisa berangkat kapanpun aku mau, gak berangkat kerja juga gak masalah," balas Paman Tejo santai.

Dia duduk di sofa kayu, meminum air, lalu menyalakan sebatang rokok. Kemudian, dia menatap Pandu dengan tatapan datar.

"Kamu pasti punya uang kan?" tanyanya.

Pandu mengangguk.

Paman Tejo menyodorkan tangannya memberi isyarat meminta. "Paman pinjam dulu dong 500, paman gak punya uang nih. Kamu juga kan perlu makan di sini," ucapnya.

Bi Maya langsung menatap suaminya itu. "Mas, kamu kan beberapa hari ini kerja, kok malah pinjam uang sama Pandu?" tanyanya sambil mengernyitkan dahinya.

"Kamari motorku rusak," balas Paman Tejo santai.

Bi Maya menghela nafas. "Huh, ya sudah, nanti siang aku mau metik cabai rawit buat beli beras. Jangan pinjam uang sama Pandu!"

"Aku mau pergi kerja! Kalau gak pegang uang, gimana nanti aku bisa makan? Lagi pula, uang segitu Pandu pasti punya! Nanti juga aku ganti kok," balas Paman Tejo dengan suara sedikit meninggi.

"Tapi... Mas..." sebelum Bi Maya kembali berkata, Pandu memotongnya.

"Sudah Bi, aku punya uang kok. Bentar Paman, aku ambil dulu," Pandu beranjak pergi ke kamarnya.

Tak lama kemudian, dia kembali lalu memberikan uang 500 ribu ke pamannya itu.

Mata pria itu berbinar. "Kamu memang keponakanku yang baik!" ucap Paman Tejo sambil mengambil uang itu.

Dia buru-buru bangkit berdiri. "Jangan siapkan sarapan, aku gak lapar! Nanti saja makan di luar," ucapnya sambil beranjak pergi.

Pandu menatap punggung Pamannya dengan tatapan tajam. "Hmm, dia haus uang ternyata," batinnya.

"Pan, maaf yah... jadi merepotkan mu," ucap Bi Maya dengan ekspresi meminta maaf.

Pandu menatap wanita itu sambil tersenyum. "Gak apa-apa Bi, kita kan Keluarga, gak perlu begitu sungkan."

"Kamu tenang saja, kalau Pamanmu gak ganti uang itu, nanti Bibi yang ganti," ucap Bi Maya.

"Gak perlu di pikirkan Bi. Lagi pula aku makan sama tidur di sini, uang itu akan masuk lagi ke perutku," balas Pandu.

Saat Bi Maya hendak berkata lagi, Paman Tejo datang dengan penampilan yang sudah rapi.

"Pan, kalau kamu lapar minta Bibimu masakkan saja. Paman mau kerja dulu!" ucapnya, lalu dia menghampiri istrinya. "Nih, buat beli beras sama daging!" ucapnya sambil memberikan uang 100 ribu kepada istrinya.

Bi Maya mengangguk.

"Aku berangkat," Paman Tejo keluar dari rumah.

Setelah mendengar suara motor melaju, Pandu berkata. "Bi, emangnya Paman itu... kerja apa?"

"Gak menentu. Kadang dia ngojek, kadang dia jadi calo hasil panen," balas Bi Maya.

Pandu mengangkat alisnya, sambil menjepit dagunya. "Keluarga kalian kan punya kebun. Kenapa Paman gak kerja di kebun?" tanyanya.

Pandu tahu dari ibunya, kalau keluarga pamannya itu punya kebun yang lumayan lebar. Dulu, waktu membeli kebun itu, Pamannya itu meminjam uang kepada ibunya untuk tambahan.

Bi Maya meletakkan sapu sambil menghela nafas. "Dia gak mau kerja di kebun. Paling... waktu panen raya saja dia bantu-bantu."

"Jadi Bibi yang kerja di kebun?" tanya Pandu.

"Iya. Kalau nggak, siapa lagi? Mau nyuruh orang lain, gak ada uangnya," balas Bi Maya dengan ekspresi yang tampak getir. "Tunggu bentar yah, Bibi mau ke warung dulu," lanjutnya sambil melangkah pergi.

Pandu menatap punggung bibinya yang cantik itu. "Sayang sekali, wanita secantik dia malah kerja kasar di kebun," batinnya.

Pandu mengambil ponselnya, lalu dia pergi ke luar rumah. Di luar, dia menghirup udara dengan ekspresi yang tampak sangat nyaman.

"Udara di desa... segar banget! Andaikan di Ibu Kota udaranya seperti ini, pasti nyaman banget hidup di sana!" ucapnya.

Saat Pandu sedang menikmati udara pagi, tiba-tiba terdengar suara langkah kaki dari arah halaman rumah.

Mendengar suara tersebut, Pandu langsung menoleh.

Seketika, matanya sedikit membesar saat melihat sosok seorang wanita berjalan masuk ke halaman. Wanita itu tidak berhenti di jalan, dia justru berbelok dan melangkah lurus ke arah Pandu, dengan senyum lebar dan mata berbinar.

"Ternyata... bukan cuma Bibiku yang cantik di desa ini," batin Pandu.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Kulistae
Kulistae
ยังไม่จบเหรอคะ สั้นจัง
2026-10-22 07:19:35
0
0
Puntita Deeraksa
Puntita Deeraksa
เนื้อหาน่าติดตามค่ะ
2026-10-20 15:52:08
0
0
10 Kabanata
บทที่1
“นั่วนั่ว ทำไมวันนี้เธอเลิกงานกลับบ้านเร็วจัง”“เมื่อกี้ฉันกับโจวจ้านไปซื้อรากบัวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมา เรามาทำซุปรากบัวซี่โครงหมูที่เธอชอบกินที่สุดดีไหม?”โจวจ้านเดินตามหลังเธอมาพยักหน้าให้ฉันอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในครัวหลังจากที่โจวจ้านความจําเสื่อมไป เพื่อไม่ให้ต้องแยกกับเขา ฉันจึงถูกบังคับให้กลายเป็นแขกที่พักอยู่ในบ้านของเขากับหลินชิง ทั้งๆ ที่แท้จริงแล้วคือแฟนตัวจริงแต่ทุกวันก็ต้องทนเก็บความอิจฉาไว้แล้วมองดูเขาทำดีกับผู้หญิงอีกคนอย่างหมดใจ ทุกครั้งที่เห็นพวกเขาจับมือและกอดกันต่อหน้าฉันหัวใจฉันก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดเพียงแค่รอให้โจวจ้านฟื้นความทรงจำ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่เส้นทางที่ถูกต้อง ฉันทนทุกข์ทรมานใจมานานถึงครึ่งปียังไม่ทันได้รอให้เขาฟื้นความจำ กลับต้องเผชิญข่าวร้ายสะเทือนใจว่าเขาเริ่มหวั่นไหวต่อหลินชิง หลินชิงก็หันตามสายตาของฉันไปมองเห็นโจวจ้านที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวจึงลดเสียงลง และกระซิบขอโทษข้างหูฉันเบาๆ “ขอโทษนะ นั่วนั่ว”“ฉันมันไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนี้โจวจ้านก็ยังไม่ฟื้นความทรงจำสักที”ฉันก้มหน้าลง และยิ้มอย่างขมขื่นเธ
Magbasa pa
บทที่2
จูบที่หลินชิงเป็นฝ่ายริเริ่มจูบนี้ เหมือนหนามที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของฉัน ทั้งที่ตอนแรกเธอเคยสาบานต่อฟ้าต่อดินและรับรองกับฉันแล้วแท้ ๆจะพยายามเว้นระยะห่างกับโจวจ้านไว้ต่อหน้าฉัน เธอก็พยายามอยู่ห่างจากโจวจ้านเท่าที่จะทำได้แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เธอกลับสามารถสนิทสนมกับโจวจ้านได้อย่างเป็นธรรมชาติและกล้าแสดงออกเช่นนี้แล้ว "ฉันรู้ว่าคุณเอ็นดูฉัน""เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้บ้านที่ข้างนอกก็ไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น"โจวจ้านเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าแล้ว และพูดขึ้นทันทีว่า"เมื่อไม่กี่วันก่อนผมขอให้เพื่อนช่วยดูบ้านไปสองหลัง""อยู่ใกล้เรา และที่ทำงานของเธอด้วย"หลินชิงจึงได้แต่ตอบตกลง"งั้นรอนั่วนั่วกลับมาฉันค่อยบอกเธอละกัน"ฉันน้ำตาคลอเบ้า ต้องฝืนกลั้นน้ำตาไว้แล้วหันมองไปรอบ ๆ กวาดตามองห้องแต่งงานที่ฉันลงมือจัดแต่งขึ้นมาด้วยตัวเองทีละน้อยอย่างละเอียดถี่ถ้วน หลังจากโจวจ้านสูญเสียความทรงจำไป บทบาทของฉันในบ้านก็เปลี่ยนจากเจ้าของบ้านมาเป็นแขกข้าวของทั้งหมดของฉันถูกย้ายเข้าไปอยู่ในห้องนอนเล็กห้องนั้นเพียงแค่เวลาครึ่งปี หลินชิงได้ลบเลือนร่องรอยการใช้ชีวิตที่ฉันเคยทิ้งไว้จ
Magbasa pa
บทที่3
ตอนนั่งลิฟต์ลงชั้นล่างฉันยังคงครุ่นคิดถึงพฤติกรรมในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาของโจวจ้านที่จริงแล้วเมื่อคิดดูดีๆ แล้ว การแสดงของเขานั้นดูปลอมมากเลยแต่ว่าฉันกลับใช้เรื่องความจำเสื่อมมาเป็นข้ออ้างให้เขาอยู่ตลอดเพราะมัวแต่คิดมากจนจมอยู่กับความคิด ไม่ทันระวังเลยเผลอเดินลงลิฟต์ตามคนข้างๆ ที่แผนกสูตินรีเวชไปก่อน พอรู้สึกตัวอีกที ก็เดินออกมาจากลิฟต์ไปไกลแล้วฉันเลยเผลอเดินตามคนข้างๆ และลงลิฟต์แผนกสูติกรรมก่อนเวลาพอได้สติก็เดินออกมาไกลจากลิฟต์พอสมควรแล้วขณะที่กำลังจะเดินกลับไปทันใดนั้นฉันก็เห็นร่างที่ไม่ปรากฏอยู่ตรงนี้โจวจ้านเวลานี้เขาควรอยู่ทำกับข้าวกับหลินชิงที่บ้านไม่ใช่เหรอ?ฉันหยุดอยู่ที่ประตูโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นก็ได้ยินคุณหมอด้านในพูดขึ้นว่า"คุณตั้งครรภ์แล้ว แปดสัปดาห์แล้ว""ลูกจะเอาไหม?"หลินชิงยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดโจวจ้านที่อยู่ด้านหลังเธอ ก็ตอบแทนเธออย่างกระตือรือร้น“เอา เราเอาครับ” ในมือของโจวจ้านถือใบผลตรวจอัลตราซาวนด์ไว้อดใจไม่ไหวรีบยื่นมือออกไปกอดหลินชิงไว้แน่นในอ้อมแขนทันที “คุณได้ยินที่หมอพูดไหม เรามีลูกแล้ว!”เขาเริ่มวางแผนแล้วด้วยซ้ำ“เรารี
Magbasa pa
บทที่4
หัวใจฉันรู้สึกเหมือนถูกคนใช้มีดแทงอย่างแรงจนเป็นหลุมใหญ่ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำเข้ามาข้างในฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้น กลัวเขาจะเห็นน้ำตาของฉันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบที่สุด"คุณคิดมากไปแล้ว""หลินชิงเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เธอท้องฉันมีแต่จะดีใจจะแย่แล้ว""ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะทำร้ายเธอ?" สายตาของโจวจ้านจ้องมองฉันอยู่ครู่หนึ่งอาจกำลังตรวจสอบว่าฉันรู้เรื่องที่เขาฟื้นความจำแล้วหรือยังผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ที่ผมหมายถึงคือ พวกคุณสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน ดังนั้นปกติต้องลำบากคุณช่วยดูแลเธอหน่อยแล้ว"ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อไม่นาน หลินชิงก็ใช้ข้ออ้างกินไอศกรีมเรียกฉันจากห้องครัวไปที่ห้องนั่งเล่นเธอลังเลที่จะพูด น้ำตาคลอเบ้าฉันถามเธอด้วยสีหน้าที่สงบว่า“เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?”เธอทำหน้ารู้สึกผิด ร้องไห้ออกมาต่อหน้าฉัน“ครั้งนั้นฉันกับโจวจ้านต่างก็ดื่มจนเมากันทั้งคู่ ภายหลังฉันก็กินยาคุมกำเนิดไปแล้วแท้ๆ”“อาจเป็นเพราะซื้อยาคุมกำเนิดปลอมที่หมดอายุมา เลยทำให้ฉันท้องจนได้”เรื่องนี้ เธอไม่เคยพูดให้ฉันฟังเลยแม้แต่นิดฉันเหมือนคนโง่คนหนึ่งคิดว่าโจวจ้านยังเ
Magbasa pa
บทที่5
โจวจ้านเหมือนคิดไม่ถึงว่าฉันจะไปอย่างง่ายดายแบบนี้มองดูแผ่นหลังที่จากไปของฉัน ก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไปหลายนาทียกเท้าจะวิ่งออกมาตามโดยสัญชาตญาณแต่หลินชิงที่นั่งอยู่บนโซฟากลับพูดขึ้นมาทันทีว่า“เราให้นั่วนั่วเก็บข้าวของออกไปในเวลาดึกๆ แบบนี้ ไม่ค่อยดีนัก”“เขากลัวความมืดที่สุดแล้ว ตอนนี้ด้านนอกก็มืดสนิทอีกด้วย”“คุณไปเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมา หรือส่งเธอไปที่ห้องเช่าที่คุณหาไว้ก่อนหน้านี้ก็ได้”“จริงสิ ก่อนจะไปอย่าลืมหยิบยาน้ำมันที่บ้านออกมาให้ฉันด้วยนะ”“เข่าฉันเจ็บจนรู้สึกไม่สบาย อาจต้องทายาสักหน่อย”หลินชิงดึงกางเกงขึ้นเผยให้เห็นเข่าที่กระแทกจนเขียวช้ำและบอบช้ำของตัวเอง โจวจ้านหยุดชะงักทันที และรีบเดินมาที่ข้างกายเธอ“เข่าบวมขนาดนี้แล้ว ก็ไม่พูดอะไรสักคำฝืนทนอยู่คนเดียว”“เขารังแกคุณขนาดนี้แล้ว แต่คุณยังคิดแทนเขาอยู่”เขาโมโหจนใช้นิ้วดีดหน้าผากของหลินชิง ราวกับว่าคนที่ริเริ่มวิ่งตามออกไปในเมื่อครู่นั้นไม่ใช่เขาเลยหลินชิงอธิบายเบาๆ“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ระวังแล้วลื่นล้มเอง”“แผลแค่นี้ ฉันชิ้นแล้วแหละ”โจวจ้านหยุดไปครู่หนึ่ง“ชินแล้ว?”“ก่อนหน้านี้ลับหลังเขาก็ทำกับ
Magbasa pa
บทที่6
ขณะที่กำลังจะบล็อกไลน์ของหลินชิงทิ้งเหมือนกันจู่ๆ เธอก็ส่งข้อความมาหาฉัน"แหวนที่โพสต์ในไลน์นั้นโจวจ้านบังคับให้ฉันใส่เอง""แต่ฉันสัญญากับเธอว่า รอโจวจ้านฟื้นคืนความทรงจำแล้ว ฉันจะรีบหายไปในทันทีเลย""และจะไม่ปรากฏตัวมารบกวนชีวิตพวกเธออีก""ฉันขอแค่เธอปล่อยเด็กไป เขาเป็นผู้บริสุทธิ์"ฉันชะงักไปความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว และความสูญเสียก็ไม่อาจกอบกู้กลับคืนมาได้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าตอนนี้เธอมาพูดสิ่งเหล่านี้กับฉันมันมีความหมายอะไรถ้าเธอไม่ยื่นมือ แหวนก็คงไม่วิ่งไปอยู่บนนิ้วเธอหรอกถ้าเธอใส่กางเกงดีๆ ก็ไม่มีทางที่เด็กจะวิ่งเข้าไปในท้องของเธอได้เองโดยไม่มีเหตุผล "เรื่องของพวกคุณทั้งสองไม่เกี่ยวกับฉัน""ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป""ต่างคนต่างลบกันเถอะ""โจวจ้านจะได้ไม่ส่งข้อความมาต่อว่าฉันรังแกเธออีก"หลังจากส่งข้อความส่งออกไปแล้ว ไม่รอเธอตอบกลับมาฉันก็ลบช่องทางติดต่อของเธอทิ้งไปทันทีฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกตั้งใจทำการส่งต่องานครั้งสุดท้ายกับเพื่อนร่วมงานใหม่ ตอนกินข้าวเย็น จู่ๆ แม่ฉันก็โทรมาถามฉันอย่างร้อนรนว่า "หนูกับเสี่ยวโจวทะเลาะกัน
Magbasa pa
บทที่7
เนื่องจากตอนเที่ยงร้อนเกินไปลูกค้าจึงเสนอว่าจะไปดูห้องตอนเช้าแน่นอนว่านายหน้าก็ต้องพาไปด้วยอยู่แล้วดังนั้นตั้งแต่เช้าในขณะที่โจวจ้านกับหลินชิงยังนอนหลับอยู่บนเตียงอยู่นั้นพวกเขาก็ใช้กุญแจหน้าประตูที่ฉันให้ไปเปิดประตูแล้วและเริ่มสำรวจรอบๆ บ้านเสียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ปลุกโจวจ้านให้ตื่นเขาลืมตาขึ้น มองดูสถานการณ์ตรงหน้า แล้วรีบใช้ผ้าห่มห่มตัวของหลินชิงให้มิดชิดทันที“ตั้งแต่เช้าก็บุกรุกเข้าบ้านคนอื่น ผมจะแจ้งตำรวจมาจับพวกคุณ”นายหน้าได้รับคำสั่งจากฉันแล้ว ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย“คุณหนูซวี่มอบหมายให้บริษัทของเราช่วยขายบ้านหลังนี้ บ้านหลังนี้มีผู้ซื้อถูกใจแล้ว” โจวจ้านหัวเราะเยาะ หยิบโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียง แล้วกดโทร191ทันที“ตอนนี้ พวกคุณรีบออกไปให้หมด! ภรรยาของผมจะแต่งตัว” นายหน้าทำสเียงเชอะ ไม่สะทกสะท้านใดๆหันหลังและพาผู้ซื้อไปดูที่อื่นแต่คู่สามีภรรยาที่ตั้งใจจะซื้อบ้านหลังนี้นั้น พอมาพบเจอเหตุการณ์ตรงหน้านี้เข้า ก็เริ่มลังเลขึ้นมานายหน้ารีบตบหน้าอกและรับประกันว่า“นี่คือบ้านที่ตกแต่งดีที่สุดในงบประมาณของพวกคุณ สามารถย้ายเข้าอยู่ได้เลยโดยไม่ต้องเสียค่าตก
Magbasa pa
บทที่8
“คุณยึดครองบ้านของฉันมานานขนาดนี้ ที่ไม่ยึดบ้านเป็นเพราะฉันใจกว้าง”“คุณก็สามารถเลือกที่จะไม่ย้ายออกได้”“ฉันจะให้คนเอาของของพวกคุณไปทิ้งเหมือนขยะเลย”“ส่วนบ้านที่คุณเช่า ก็เก็บไว้ให้คุณกับหลินชิงสองคนค่อยๆ ไปเสพสุขกันให้เต็มที่เถอะ”เขาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เสียงแหบเล็กน้อย“คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าผมฟื้นคืนความจำแล้ว?”"มันไม่สำคัญ"“ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมและเลือกหลินชิง เราก็จบลงแล้ว”พูดจบฉันก็วางสายทันที และลากเขาเข้าบัญชีดำโจวจ้านยืนอยู่บนระเบียงเป็นเวลานานเมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง หลังก็ก้มงุ้มลงมาทันที เดิมทีแผนการของเขาคือทั้งรุกก็ได้ ทั้งถอยก็ได้ ตอนนี้กลายเป็นว่าทำได้เพียงดันทุรังเดินหน้าต่อกับหลินชิงไปจนสุดทางหลินชิงรู้ว่าเขากำลังโทรหาฉันอยู่ก็รีบวิ่งมาอย่างตื่นเต้น“เป็นไงบ้าง นั่วนั่วตอบตกลงที่จะไม่ขายบ้านใช่ไหม”โจวจ้านเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยเสียงที่เบาว่า"ไปเก็บของเถอะ"แม้ว่าหลินชิงจะโกรธ แต่ก็ต้องเริ่มเก็บข้าวของอย่างทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเมื่อเห็นท่าทางที่โกรธของเธอ โจวจ้านก็ทำได้เพียงสัญญากับเธอว่า“คุณไม่
Magbasa pa
บทที่9
คุณแม่ของฉันยอมนั่งรถไฟความเร็วสูงเพื่อไปดูเรื่องสนุกแถมยังอัดวิดีโอส่งมาให้ฉันดูด้วยพอพิธีแต่งงานดำเนินไปได้ครึ่งทางอยู่ๆ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งวิ่งขึ้นไปบนเวทีแล้วแย่งไมโครโฟนจากพิธีกรไป“ผมไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานนี้”ไม่มีใครรู้จักเขา ทุกคนต่างแสดงสีหน้าสับสนมีเพียงหลินชิงเท่านั้นที่หน้าซีดเผือด ปิดหน้าตัวเองและหลบอยู่หลังโจวจ้านอย่างเงียบๆสีหน้าเขาดูไม่พอใจ คิดว่าคนคนนั้นเป็นคนที่ฉันจงใจเรียกมาหาเรื่องกำลังจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากตัวเขาออกไปแต่ใครจะไปนึกว่าประโยคถัดไปที่เขาพูดออกมานั้น ยิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่นัก“หลินชิง คุณอย่าคิดว่าหาผู้ชายที่ยอมรับลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้าในท้องเธอมาแต่งงานด้วย แล้วผมก็จะทำอะไรคุณไม่ได้!”“ผมเป็นพ่อแท้ๆ ของเด็ก ต่อให้เขาโตขึ้นมาก็ต้องเรียกผมว่าพ่ออยู่ดี”“คุณพูดอะไรนะ?” โจวจ้านโกรธจนเบิกตากว้างเสียงเยาะเย้ยของอีกฝ่ายยิ่งทวีความรุนแรงและหยิ่งยโสมากขึ้น“ทำไม คุณยังไม่รู้อะไรก็ตอบตกลงจะแต่งงานกับเธอแล้วเหรอ?”“คุณมีรสนิยมที่ชอบถูกคนอื่นสวมเขาหรือไง อยากเป็นพ่อของลูกคนอื่นขนาดนี้!” หลินชิงรีบดึงแขนของโจวจ้านไ
Magbasa pa
บทที่10
“ซวยจริงๆ”สีหน้าของแม่ฉันมืดครึ้มลงทันที เอื้อมมือไปปิดประตูโจวจ้านยกเท้าขึ้นยันกรอบประตูไว้ เพื่อบังคับขัดขวางการกระทำของแม่ฉัน“วันแต่งงานของผมนั้นป้าก็มาเข้าร่วมเหมือนกัน ซวี่นั่วเป็นคนให้ป้ามาใช่ไหม?”“ตอนนี้เธออยู่ไหน?ผมอยากเจอเธอ”แม่ฉันเยาะเย้ย มือเท้าสะเอว“การ์ดแต่งงานคุณก็ส่งมาถึงบ้านแล้ว ฉันก็ต้องไปดูสักหน่อยแล้ว”“ลูกสาวฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่คุณจะเรียกหรือไล่ไปได้ตามใจชอบได้”“เอาเวลาว่างไปดู ลูกนอกคอกที่หลินชิงกำลังตั้งท้องให้คุณอยู่เถอะ ยังไงคุณก็ยังต้องหวังพึ่งให้เขามาเลี้ยงดูยามชราและจัดการวาระสุดท้ายอยู่ดี”แม่ฉันใจกว้างและอ่อนโยนกับเขามาโดยตลอด เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้สักที่ไหนกันโจวจ้านยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานานจนยังไม่ทันได้สติกลับคืนมาแม่ของฉันหัวเราะเยาะ"ทำไม ตอนนี้คุณคงไม่ได้อยากจะมาบอกกับฉันว่า?""เมื่อก่อนคุณแค่เป็นคนที่ความจำเสื่อมแล้วจำคนผิด แท้จริงแล้วคนที่คุณรักมาโดยตลอดนั้นคือนั่วนั่ว""โจวจ้าน คุณคิดว่าเราทั้งบ้านเป็นคนโง่เง่าที่ให้คุณหลอกได้ตามใจชอบงั้นเหรอ!"สีหน้าร้อนตัวที่ถูกคนอื่นจับไต๋ได้ของเขานั้น เผยให้เห็นทุกสิ่งจนหมด
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status