All Chapters of สายลมไม่อาจพัดพาความค้างคาไปได้: Chapter 11 - Chapter 19

ฤดูใบไม้ร่วงที่จินหลิง อ่อนโยนและอบอุ่นกว่าที่เมืองหลวงมากลู่หว่านหนิงยืนอยู่ข้างหน้าต่างของโรงเตี๊ยม ในมือกำจดหมายฉบับหนึ่งไว้เป็นจดหมายจากซ่งหวยหย่วน สหายสนิทของบิดา“ได้ข่าวว่าหว่านหนิงมาถึงจินหลิง ตัวข้าดีใจเป็นอย่างยิ่ง หวังว่าจะรีบมาที่จวนตระกูลซ่งเพื่อพบปะพูดคุยกัน”ชุนเถากำลังจัดสัมภาระอยู่ด้านข้าง พลางพึมพำ “ฮูหยิน นายท่านซ่งผู้นี้ไว้ใจได้หรือเจ้าคะ พวกเราเพิ่งมาถึงจินหลิงได้ไม่กี่วัน เขาก็สืบหาพวกเราจนพบแล้ว”“ไว้ใจได้ เขาเป็นสหายสนิทของท่านพ่อมาหลายปี”ลู่หว่านหนิงพับจดหมายเก็บเรียบร้อย แล้วสอดไว้ในแขนเสื้อท่านพ่อเคยกล่าวว่า ท่านลุงซ่งเป็นสหายที่สนิทสนมที่สุดในชีวิต หากวันใดพบเจอความลำบาก ก็ให้ไปหาเขาได้เวลานั้นนางยังเป็นฮูหยินผู้ดูแลจวนกั๋วกง จึงคิดเพียงว่านี่เป็นคำพูดเรื่อยเปื่อยประโยคหนึ่งไม่คิดเลยว่าวันนี้ นางจะมาถึงจุดนี้จริง ๆทันทีที่รถม้าจอดลงหน้าจวนตระกูลซ่ง ซ่งหวยหย่วนก็รีบเดินออกมาต้อนรับดวงตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย “หลานสาวหว่านหนิง”“เรื่องของบิดาเจ้า ข้ารู้หมดแล้ว เด็กดี เจ้าลำบากแล้ว”ดวงตาของลู่หว่านหนิงก็แดงขึ้นเช่นกัน นางกำลังจะย่อตัวคำนับ แ

ลู่หว่านหนิงหลบอยู่ในรถม้า ฟังเสียงต่อสู้สังหารที่ดังมาจากด้านนอก หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึกไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดเสียงต่อสู้ก็หยุดลงม่านรถถูกเปิดออก ซ่งอวิ๋นหลานยืนอยู่ด้านนอก บนร่างเปื้อนเลือด“ไม่เป็นไรแล้ว โจรชั่วสิบกว่าคน จัดการไปหมดแล้ว”น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่“ท่านบาดเจ็บหรือ” นางเห็นบาดแผลหนึ่งที่แขนของเขา มีเลือดกำลังซึมออกมาซ่งอวิ๋นหลานก้มมองแวบหนึ่ง แล้วสะบัดแขนอย่างไม่ใส่ใจ“แผลภายนอกเท่านั้น ไม่เป็นอะไร รีบกลับเข้าเมืองก่อน ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน”เมื่อกลับถึงจวนตระกูลซ่ง ฮูหยินซ่งเห็นซ่งอวิ๋นหลานเปื้อนเลือดเต็มตัวก็ตกใจจนหน้าซีดนางสั่งให้คนไปตามหมอหลวง พลางดึงลู่หว่านหนิงมาถามไถ่ไม่หยุดลู่หว่านหนิงตอบไปทีละคำถาม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดขณะที่หมอกำลังจัดการบาดแผลให้ซ่งอวิ๋นหลาน นางยืนอยู่ด้านข้าง มองดูเขาเงียบ ๆบาดแผลลึกมาก จำเป็นต้องเย็บ แพทย์ใช้เข็มแทงผ่านเนื้อหนัง ซ่งอวิ๋นหลานกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วเขากลับปลอบนางแทน “อย่ากังวลเลย บาดแผลที่หนักกว่านี้ ตอนข้ารับราชการก็ไม่รู้ว่าเคยได้รับมากี่ครั้งแล้ว”ลู่หว่า

ซ่งอวิ๋นหลานขับรถม้าพาลู่หว่านหนิงกลับจากนอกเมืองหลายวันมานี้ พวกเขาไปพบขุนนางที่เกี่ยวข้องกับคดีอีกหลายคน แม้จะได้ข้อมูลกลับมาไม่มากนัก แต่เมื่อนำมาปะติดปะต่อกัน ก็พอจะมองเห็นเค้าลางบางอย่างได้แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังคดีเกลือคือองค์ชายสามส่วนตระกูลซู เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งขององค์ชายสามในราชสำนักสมุดบัญชีเหล่านั้นเดิมทีชี้ไปยังองค์ชายสาม แต่ภายหลังถูกคนของตระกูลซูดักเอาไว้สุดท้ายตกไปอยู่ในมือกู้หยุนเซิน แต่เมื่อเขานำขึ้นถวาย หลักฐานกลับชี้ไปยังลู่อวิ๋นหยวนและคนอื่น ๆลู่หว่านหนิงพิงผนังรถม้า หลับตาลงนางไม่รู้ว่ากู้หยุนเซินทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรเพื่อซูชิงเหอ หรือเพื่อเอาใจองค์ชายสามกันแน่จู่ ๆ รถม้าก็หยุดลงลู่หว่านหนิงลืมตาขึ้น “เกิดอะไรขึ้น”ซ่งอวิ๋นหลานไม่ได้ตอบนางเปิดม่านรถ แล้วมองตามสายตาของเขาออกไปกลางถนนหลวง มีคนผู้หนึ่งขี่ม้าขวางอยู่ตรงกลางทางคนผู้นั้นสวมชุดรัดกุมสีดำสนิท ทั่วร่างเต็มไปด้วยฝุ่นจากการเดินทาง ใต้ดวงตามีเส้นเลือดแดงก่ำเต็มไปหมดคือกู้หยุนเซินเขารั้งบังเหียนไว้ สายตาเลยผ่านซ่งอวิ๋นหลานไป จับจ้องตรงมายังลู่หว่านหนิงในสายตาคู่นั้นมีทั้งความเจ

ลู่หว่านหนิงชะงักไป “เจ้า...”“ข้าเคยบอกแล้ว เรื่องของเจ้า ก็คือเรื่องของข้า”แววตาของซ่งอวิ๋นหลานอ่อนโยนและหนักแน่น “เจ้าจะเข้าเมืองหลวง ข้าจะคุ้มครองเจ้า”“เจ้าจะรื้อคดี ข้าจะช่วยเจ้า เจ้าจะเข้าเฝ้าพระพักตร์ ข้าก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้า”ลู่หว่านหนิงมองเขา ดวงตาแดงก่ำขึ้นมา “อวิ๋นหลาน เหตุใดเจ้าต้อง...”“เพื่อเจ้า ข้าเต็มใจ”ซ่งอวิ๋นหลานยิ้มบาง ๆ “หว่านหนิง ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าตอบแทนอะไรข้าในตอนนี้ เพียงขอให้เจ้ายอมให้ข้าอยู่เคียงข้างเจ้า”หลังจากจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย ลู่หว่านหนิงก็ออกเดินทางเข้าเมืองหลวงซ่งอวิ๋นหลานพาองครักษ์ฝีมือดีหลายคนร่วมทางไปคุ้มกันนางตลอดเส้นทางกู้หยุนเซินก็ตามมาด้วยเขายังคงขี่ม้าเพียงลำพัง ตามอยู่ด้านหลังในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเมื่อซ่งอวิ๋นหลานเห็นเขา คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“เขายังตามมาอยู่”ลู่หว่านหนิงไม่ได้หันกลับไป เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร ปล่อยเขาไปเถิด”พวกเขาเดินทางมุ่งขึ้นเหนือสองวันแรกยังคงสงบดี แต่พอถึงวันที่สาม ก็เริ่มมีมือสังหารหลั่งไหลเข้ามาขัดขวางพวกเขาอย่างไม่ขาดสายประกายดาบกระบี่วูบวาบ เสียงตะโกนสังหารดังขึ้นทั่วบ