جميع فصول : الفصل -الفصل 10

พี่ชายทั้งสามหน้าดำคร่ำเครียด พี่ใหญ่ยิ่งมีแววตารังเกียจเต็มประดา “อยากตายก็ไสหัวออกไป อย่ามาทำพื้นบ้านเราสกปรก!”เมื่อมีคนทั้งบ้านคอยหนุนหลัง คุณหนูตัวปลอมหลินโยวโยวก็พลันชูเศษแก้วขึ้นมา ร้องห่มร้องไห้บอกว่าจะกรีดข้อมือเพื่อคืนตำแหน่งให้กับฉันทุกคนต่างรอให้ฉันร้องไห้ฟูมฟายยอมรับผิดแต่ฉันกลับถอนหายใจ แย่งเศษแก้วในมือเธอมา แล้วใช้จังหวะนั้นแทงเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของตัวเองอย่างแรงพรวด—เลือดสาดกระเซ็น ใบหน้าของพ่อแม่และพี่ชายทั้งสามซีดเผือดลงทันทีส่วนฉันรู้สึกเพียงแค่หลุดพ้น ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายสุดขีดนี้ ในที่สุดก็ถึงจุดสิ้นสุดเสียที......น่าเสียดายที่ทีมแพทย์ของกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับท็อป พรากโควตาวีไอพีในการไปเกิดใหม่ของฉันไปฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองดูเพดานสีขาวโพลนเส้นเลือดใหญ่ถูกเย็บแล้ว เลือดก็เติมจนเต็มเปี่ยมแล้วฉันถอนหายใจพวกนายทุนนี่น่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ กระทั่งเคพีไอของคนตายก็ยังจะแย่งชิง“เธอยังมีหน้ามาถอนหายใจอีกเหรอ”พี่ใหญ่หลินหรานดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เขาคว้าคอเสื้อของฉันไว้แน่น“หลินเป่าจู! เธอต้องการอะไรกันแน่! กลับมาถึงบ้านก็เล่นกรี

อินเตอร์คอมของลิฟต์เชื่อมต่อกับห้องควบคุมบนชั้นดาดฟ้าแล้วคนตระกูลหลินและบอดี้การ์ดทั้งหมดล้วนอพยพไปยังที่หลบภัยบนชั้นดาดฟ้าอย่างปลอดภัยแล้ว“พี่ใหญ่ แม่...” ฉันกุมหน้าอก เอ่ยปากใส่อินเตอร์คอมอย่างยากลำบาก“ในลิฟต์มีแต่ควัน ฉันจะหายใจไม่ออกแล้ว ช่วยด้วย...”ปลายสายอินเตอร์คอม มีเสียงร้อนรนของหลินหรานดังมาก่อนตามติดด้วยหลินโยวโยวในลิฟต์อีกตัวที่ระเบิดเสียงร้องไห้ตะโกนอย่างเจ็บปวดเหมือนจะขาดใจ“แค่ก ๆ ๆ ! พี่ใหญ่! ช่วยด้วย! ฉันกลัวมาก! ควันเยอะมากเลย!”“โยวโยว! ไม่ต้องกลัวนะ! เฮลิคอปเตอร์ดับเพลิงกำลังจะลงจอดแล้ว!”หลินหรานตะโกนใส่ไมโครโฟน “นักดับเพลิงกำลังโรยตัวลงมา อีกเดี๋ยวก็งัดห้องโดยสารลิฟต์ได้แล้ว!”ห้านาทีต่อมา หัวหน้าหน่วยดับเพลิงที่มีเหงื่อท่วมหัวก็พุ่งพรวดเข้ามาในที่หลบภัย“คุณหลินครับ ไฟแรงเกินไปจนทำให้โครงนอกของลิฟต์เสียรูปอย่างรุนแรง!เครื่องมือและเวลาในตอนนี้ พองัดลิฟต์ได้แค่ตัวเดียว!”“ส่วนอีกตัว ต้องรอครึ่งชั่วโมงให้เครื่องตัดถ่างไฮดรอลิกขนาดใหญ่ขนส่งมาถึงก่อนถึงจะเปิดได้!”“พวกคุณตัดสินใจมาว่าจะให้ช่วยลิฟต์ตัวไหนก่อน!”เลือกได้เพียงหนึ่งภายในที่หลบภัยพลัน

“ไร้สัญญาณชีพไปอย่างสมบูรณ์...”คำพูดของหัวหน้าหน่วยดับเพลิง ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนพื้นของที่หลบภัยอย่างแรงชั่วขณะนั้นราวกับอากาศถูกสูบหายไปหมดสีหน้าของแม่พลันแข็งค้างไปทันทีเธอจ้องถุงเก็บหลักฐานโปร่งใสใบนั้นเขม็ง มองเม็ดประคำโพธิ์ที่เปื้อนเขม่าควันสีดำด้านใน“เป็นไปไม่ได้...”น้ำเสียงของแม่แหบโหวง“เป็นไปไม่ได้! เธอดวงแข็งจะตาย! เธอจะตายได้ยังไง!”หลินหรานพุ่งพรวดไปข้างหน้า คว้าคอเสื้อของหัวหน้าหน่วยดับเพลิงเอาไว้ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำจนแทบจะหยดเป็นเลือด“คุณโกหก! ก่อนหน้านี้เธอกระโดดตึก กรีดข้อมือก็ยังไม่ตาย! แค่ควันนิดเดียวจะสำลักเธอจนตายได้ยังไง!”“พวกคุณไม่ได้ตั้งใจช่วยใช่ไหม! ใช่ไหม!”หัวหน้าหน่วยดับเพลิงออกแรงแกะมือของหลินหรานออก แววตาเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความเห็นใจ“คุณหลิน ใจเย็นด้วยครับ ตอนที่พวกเราไปถึง ความเข้มข้นของก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ในลิฟต์ก็เกินมาตรฐานไปมากแล้ว”“ปอดของคุณหลินเป่าจูมีการติดเชื้ออย่างรุนแรงมาก่อนหน้านี้แล้ว ประกอบกับเธอ...ไม่ได้ทำท่าทางปิดจมูกป้องกันควันใด ๆ เลย”“เธอไม่ได้ดิ้นรนด้วยซ้ำ”“ตึง”แม่ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวย ทรุดตัวคุกเข่า

คฤหาสน์ตระกูลหลินหลินโยวโยวกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ดื่มรังนกอย่างสบายใจพลางเลือกชุดสั่งตัดพิเศษประจำฤดูกาลได้ยินมาว่าหลินเป่าจูหายตัวไปแล้วในของเธอจึงเบิกบานมาก ตายอยู่ข้างนอกอย่าได้กลับมาอีกตลอดกาลเลยยิ่งดีประตูใหญ่ถูกถีบเปิดออกเสียงดัง “ปัง”หลินหรานพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมรังสีอำมหิตทั่วร่าง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ราวกับวิญญาณอาฆาตที่มาทวงชีวิต“พี่ใหญ่ พี่กลับมาแล้วเหรอคะ...”หลินโยวโยวเผยรอยยิ้มหวานหยดย้อยพลางเดินเข้าไปต้อนรับ“เพียะ—!”หลินหรานเงื้อมือขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีตบหน้าหลินโยวโยวอย่างแรงฝ่ามือนี้รุนแรงมาก หลินโยวโยวถูกตบจนปลิวไปกระแทกกับโต๊ะกลางอย่างจัง มุมปากฉีกขาดเลือดสด ๆ ทะลักออกมาทันที “พี่ใหญ่! พี่ทำอะไรน่ะ!”หลินโยวโยวกุมใบหน้า กรีดร้องด้วยความเหลือเชื่อแม่และพี่ชายอีกสองคนเดินตามเข้ามาติด ๆไม่มีใครเข้าไปประคองเธอเลยแม้แต่คนเดียว สายตาที่ทุกคนมองเธอล้วนเผยให้เห็นถึงความรังเกียจและสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุดหลินโม่โยนเครื่องบันทึกเสียงลงตรงหน้าหลินโยวโยวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ภายในเครื่องบันทึกเสียง กำลังเล่นวนซ้ำเสียงร้อ

“ฉันไม่มีบ้าน”ฉันมองแม่ พลางเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบไร้อารมณ์“เมื่อครึ่งปีก่อน หลินเป่าจูได้ตายไปแล้วในลิฟต์ตัวนั้น”“คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้ เป็นแค่คนธรรมดาที่ทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต”ความสงบนิ่งของฉัน ทำให้คนรู้สึกสิ้นหวังยิ่งกว่าการร้องห่มร้องไห้กล่าวโทษเสียอีกหลินหรานควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปเสียง “ตุบ” ดังขึ้น ประธานหลินซื่อกรุ๊ปผู้สูงส่งคนนี้ คุกเข่าลงตรงหน้าฉันต่อหน้าผู้คนบนท้องถนน“เป่าจู พี่ใหญ่ผิดไปแล้ว...พี่ใหญ่ผิดไปแล้วจริง ๆ !”หลินหรานตบหน้าตัวเองอย่างแรง ร้องไห้น้ำตาไหลพราก“พี่มันตาบอดเอง! พี่ถูกนังสารเลวหลินโยวโยวนั่นปิดหูปิดตาจนขาดสติไปเอง!”“เราไล่มันออกไปแล้ว! มันไม่เหลืออะไรแล้ว!”“เธอให้อภัยพี่ใหญ่สักครั้ง ให้โอกาสพี่ใหญ่ได้ชดเชยให้เธอได้ไหม”พี่รองและพี่สามก็ขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสะอื้น“น้องกลับไปกับเราเถอะ”“ขอแค่เธอยอมกลับไป ทุกอย่างของตระกูลหลินเป็นของเธอหมดเลย พวกพี่ยอมมอบชีวิตให้เธอเลยก็ยังได้”ฉันรับฟังคำสำนึกผิดของพวกเขาแบบเงียบ ๆฉันมองท่าทางร้องไห้น้ำตาไหลพรากของพวกเขาโดยที่ในใจไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย“ชดเชยงั้นเหรอ”ฉันหัวเราะเบา