Todos los capítulos de เมียพลาดรัก (คุณซัน:เมย์): Capítulo 91 - Capítulo 100

@หลายเดือนต่อมาการฝึกงานของนักศึกษาปีสี่ในเทอมสุดท้ายก็มาถึง ทันทีที่เท้าลงแตะสนามบินเชียงใหม่ได้ สี่สาวต่างพากันลากกระเป๋าใบใหญ่มุ่งไปยังรถของทางโรงแรมที่มารอรับทันทีหากแต่ทุกคนเพียงแค่ฝากกระเป๋าสัมภาระไปเท่านั้น แล้วพากันมุ่งเดินไปยังรถสองแถวสีแดงแทน ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าพวกเธอจะซึมซับเอาบรรยากาศของที่นี่ให้หมด ก็เริ่มจากรถแดงเชียงใหม่ที่คนเรียกกันแบบนี้พอทุกคนขึ้นมาอยู่บนรถกันแล้ว โชเฟอร์ก็เซอร์ไพรส์พวกเธอโดยการพาซิ่ง ก่อนจะปรับความเร็วลงมาเป็นปกติทุกคนต่างหัวเราะสนุกนานไปกับความตื่นเต้น เพียงเพราะอยากดื่มด่ำกับธรรมชาติ นังรถกินลมชมวิวเล่นระหว่างทางนั้นไม่ว่าจะเห็นอะไรก็พากันตาโต ให้ความรู้สึกสดชื่นมากกว่าในเมื่อหลวงที่พวกเธออยู่อีกจนกระทั่งเวลาผ่านไปสามสิบนาที รถก็พามาจอดถึงที่หน้าโรงแรม ระหว่างนั้นก็มีพี่ๆ พนักงานออกมารอพวกเธออยู่ก่อนหน้าแล้วทุกคนต่างก็ทักทายกับหัวหน้าของที่นี่ ก่อนจะเดินตามหลังพี่เขาไปทางห้องพักด้วยความพิเศษที่ไม่รู้ว่าได้มาอย่างไรนั้น สี่สาวได้ห้องพักกันคนละห้อง แถมยังดูเป็นส่วนตัวสุดๆคราวแรกไม่ได้คาดหวัง แต่พี่ๆ ที่นี่บริการพวกเธออย่างกับแขกที่มาพัก ซึ่

@เช้าวันต่อมาวันนี้เป็นวันหยุดจึงทำให้นักศึกษาฝึกงานที่ไปทำงานจนดึกยังคงนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง แต่กลับสะดุ้งตื่นตกใจเมื่อมีใครมาเคาะประตูห้อง ลุกเดินไปเปิดด้วยความงัวเงียแต่ต้องเบิกตากว้างขึ้นเมื่อพบว่าเป็นใบหน้าที่เธอไม่ได้เจอกว่าหนึ่งสัปดาห์เต็ม ดีอกดีใจกอดคออีกคนกระโดดโลดเต้น ไม่คิดว่าคนที่เธอคิดถึงมากจะมายืนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว อาการงัวเงียแทบหายเป็นปลิดทิ้งเลยก่อนจะค่อยๆ ผละออกเมื่ออีกคนดูนิ่ง มองใบหน้าบึ้งตึงของเขาด้วยความไม่เข้าใจ"มาหานาราเหรอคะคุณเคน" หญิงสาวส่งยิ้มบางๆ เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน"ทำไมไม่รับโทรศัพท์" เขาเปิดประเด็นที่ค้างคาใจทันที พอมาเห็นว่าเธอยังอยู่สบายดีเขาโคตรโล่งใจ แต่บอกเลยว่าหัวเสียมากที่เขาทุรนทุราย แต่นารากลับดูปกติดีเสียอย่างนั้น"โทรศัพท์?" นาราเดินกลับไปเอาโทรศัพท์มือถือที่ยังคงชาร์จไฟไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ถอดปลั๊กออกแล้วเปิดเครื่องดู ก็เห็นข้อความเด้งเข้ามารัวๆ อีกทั้งสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับ ข้อความในไลน์แจ้งเตือนบ่อยครั้งจนเครื่องแทบค้าง เม้มปากตัวเองเบาๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองพลาด"ตอบคำถาม!" เคนเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะจับอีกฝ่ายให้ห

เป็นเวลาสองเดือนกว่าๆ แล้วที่เคนมานั่งทำงานประจำอยู่ที่บริษัทเพื่อน ด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวโอเคมากๆ เพราะได้นอนกอดแฟนสาวทุกคืนอีกเดือนกว่าๆ เท่านั้นเองนาราก็จะฝึกงานเสร็จ เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันช้าไปอย่างเมื่อคราวตอนแรกที่เธอมาเลย เขามีนาราอยู่ด้วยทุกวันแต่ครั้งนี้..กลับมีงานด่วนเข้ามาให้เขาต้องกลับไปทำเสียอย่างนั้น และเป็นเหตุผลให้เคนต้องค้างคืนที่นั่นเป็นเวลาสองคืนอย่างเลี่ยงไม่ได้ด้วยจำใจต้องพาตัวเองกลับมาประชุมสองวันติด ด้วยความที่คิดถึงแฟนมากทำให้เคนเดินเข้าบริษัทตอนเช้าด้วยความเซ็ง ลงเครื่องได้ที่สนามบินเขาก็รีบหิ้วโน๊ตบุ๊คมาใบหน้าบึ้งตึงในตอนเช้า และลูกน้องที่ไม่ได้เห็นหน้าเจ้านายนานมากๆ เช่นกัน ทำให้บทสนทนาของผู้คนแถวนี้เงียบสนิทลงไปจนได้ยินแต่เสียงรองเท้ากระทบพื้น หายลับเข้าไปในลิฟต์ เหตุการณ์จึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง พร้อมอาการเสียวสันหลังแปลกๆ เมื่อกลัวจะมีเรื่องเคนเปิดประตูห้องเข้ามา ทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ไปอย่างเหนื่อยล้า พร้อมเลขาวัยสี่สิบกว่าที่ทำงานเก่งอย่างคุณอ้อยก็เดินตามเข้ามา วางแฟ้มเอกสารลงให้ก่อนจะเดินถอยออกไปช่วงระยะเวลาที่เขาไม่ได้เข้ามาที่นี่ ก็จะมีรองผู้จั

@กรุงเทพสองหนุ่มที่โดนเรียกตัวออกมากะทันหันนั่งหาวแข่งกัน น้ำแข็งในแก้วเหล้ากำลังละลาย จนตอนนี้เหล้ากลายเป็นสีซีดอย่างกับน้ำเปล่าต่างคนต่างเหนื่อยล้าจากการทำงาน ต่างเข้านอนแต่หัววันกัน แต่ไหงห้าทุ่มนั้นถึงถูกตามถึงบ้านเพราะตั้งแต่วันที่โดนเคนโทรเรียกมาดื่มพวกเขาขยาดไปเลยซันเข้าประชุมในสภาพไม่เต็มร้อย กฤษณะสอนนักศึกษาด้วยความเบลอ อ่านผิดอ่านถูกจากนั้นมาคนทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะปิดโทรศัพท์มือถือตอนนอน โล่งใจไปแล้วว่าจะไม่ถูกอีกฝ่ายโทรไปรบกวนโคตรดีใจแต่ทำไมเพียงแค่วันเดียวที่มันกลับมาต้องมากวนพวกเขาด้วยไม่เข้าใจ เชื่อไหมว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในชุดนอนกันแล้วออกมาเที่ยวซันอยู่ในสภาพชุดนอนสีดำ เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขายาว ส่วนกฤษอยู่ในชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวสีเทาอ่อน หยิบเสื้อแจ็คเก็ตได้ตัวไหนก็เอาออกมาสวม ตั้งแต่ทางเดินเข้ามาคนก็มอง อายแทบมุดแผ่นดิน"ไอ้เคน! เอาอีกแล้วนะมึง" ซันจ้องเพื่อนตาเขม็ง"ก็กูนอนไม่หลับนี่..คิดถึงเมีย" ประโยคสุดท้ายเคนเอ่ยเสียงเบา ชายหนุ่มเอนหลังพิงไปกับโซฟาเงยหน้าขึ้นมองหลังคาร้าน หวังให้อะไรบางอย่างช่วยลดทอนความคิดถึงของเขาลงไปได้บ้างป่านนี้นาราคงนอนหลับไป

"ว้า..ถ้าไม่บอกไม่รู้เลยนะเนี่ย ไม่เห็นมีหลักฐานอะไรให้จับผิดเลย" ทั้งที่ใบหน้าเครื่องสำอางจัดเต็มซะขนาดนี้ นารามองอีกฝ่ายนิ่งอย่างไม่ค่อยแน่ใจ จนเห็นเขาอมยิ้มออกมา"คุณเคนน่ะ..ฮื่อออ" เธอทำสีหน้าเง้างอดใส่เขา นั่นไง เธอจะไปโกหกเขาได้ยังไงกัน เพราะเขาตามเธอทันทุกอย่างอยู่แล้ว มีแต่เธอที่ต้องยอมรับสารภาพต่างหาก เจ็บแล้วไม่จำ!"นาราก็ว่าจะบอกคุณอยู่แล้วค่ะ" ก็บอกไปตามความจริง ยังไงเธอก็ต้องหาโอกาสบอกเขา โอกาสดีๆ ที่ไม่คิดว่ามันจะเป็นตอนสถานการณ์ปุบปับเช่นนี้ยังไงล่ะ"เมื่อคืนไม่เห็นเอ่ยเลย เห็นแต่ใครก็ไม่รู้ชวนเข้านอนพร้อมกัน" เคนทำไม่รู้ไม่ชี้"ก็นาราโกหกนี่คะ แต่โกหกไม่พ้น นารากลัวคุณไม่ให้ไป""แล้วถ้าเป็นแบบนี้ จะไปไหนไม่ต้องโกหกกันตลอดไปเลยเหรอหื้ม" เคนถามน้ำเสียงอบอุ่นคราวนี้ นาราก็เงียบ ไม่กล้าตอบคำถาม"ถ้าจะไปไหนก็บอกกันดีๆ สิ จะได้ให้คนช่วยตามดู" เพราะเมื่อคืนเขาก็โทรไปรบกวนภูผามันให้คนช่วยดูให้หน่อย เขาถึงได้นอนหลับอย่างสบายใจไงล่ะ"นาราขอโทษนะคะ" พนมมือไหว้ลงตรงอกของเขาอย่างรู้สึกผิดจริงๆ เข้าใจแล้วว่าแท้จริงเขาเป็นห่วง ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้เธอไปไหนแบบนั้นหรอก เธอเพิ่งมาเข้าใจน