เมียพลาดรัก (คุณซัน:เมย์)

อคิราห์ในชุดสูททำงานสีเข้ม พาส่วนสูงที่มีถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตรเดินออกจากบริษัทมุ่งมายังที่จอดรถประจำตำแหน่งที่เจ้าตัวเพิ่งได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นรองประธานบริษัทเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ขณะนี้บ่ายสี่โมงกว่าเขากำลังจะกลับคอนโด

วันนี้เคลียร์งานเสร็จเร็วจึงอยากกลับไปพักผ่อน หลายเดือนที่ผ่านมากับการพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นว่าเขาเหมาะสมกับตำแหน่งรองประธานบริษัทขนาดไหน

หากพ่อจะมองแค่เรื่องที่เขาไม่มีเมียมีหลานให้แล้วจะเอาข้อนี้มาบังคับ เขาว่ามันดูไม่สมเหตุสมผลเกินไป แล้วยิ่งได้เสียงส่วนใหญ่จากผู้อาวุโสในที่ทำงานเห็นดีด้วยว่าเขาเหมาะกับตำแหน่งนี้เป็นที่สุด นั่นจึงทำให้เขาได้รับตำแหน่งนี้มาโดยโปร่งใส

เข้ามาอยู่ในรถได้ คาดเข็มขัดนิรภัย กดสตาร์ตรถพร้อมเปิดแอร์เย็นฉ่ำจนถึงใจ ทำให้คนที่เพิ่งเลิกงานมาเมื่อกี้ดูผ่อนคลายลง เข้าไปในโหมดฟังเพลงสบายๆ ก่อนขับเคลื่อนรถไปตามท้องถนน

อคิราห์ใช้เวลาสามสิบนาทีกลับมาถึงที่คอนโด กดล็อกรถเดินล้วงกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนค่อยๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อเจอผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนขายาวเข้ารูปสีซีด ในมือเธอมีนิ้วมือของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อวบๆ วัยประมาณสี่ห้าขวบในชุดนักเรียนอนุบาลยืนมองมาทางเขาตาแป๋ว

กระทั่งเธอจูงมือเด็กน้อยคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาแล้วหยุดลงตรงหน้า เขาจึงได้เห็นใบหน้าคนที่โตกว่าชัดขึ้นว่าเธอน่ารักขนาดไหน

ถ้าไม่ใช่ว่าในมือเธอมีเด็กคนนี้แล้ว เขาคงโดนผู้หญิงคนนี้สะกดด้วยใบหน้าและทรวดทรงที่ถูกใจ เหมือนสาวญี่ปุ่นในหนังเอวีไม่มีผิดเพี้ยน

พอมองลงด้านล่าง สายตาไร้เดียงสาคู่นั้นกลับทำให้เขารู้สึกไขว้เขวในใจแปลกๆ ไม่รู้เพราะเหตุใด

"สวัสดีค่ะ" เมยาวียกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยความประหม่า เธอรวบรวมเอาความกล้าอยู่ตั้งนาน กระทั่งมันขาดสะบั้นลงเมื่อหาหนทางไปไม่เจอจริงๆ

"คุณซันใช่ไหมคะ" เมยาวีทักทายเขาอย่างมีความหวัง

อคิราห์มองสบตากับเธอนิ่ง พยายามนึกใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ว่าเป็นใคร เขาเคยเจอที่ไหนมาก่อนไหม เพราะเหมือนเธอรู้จักเขาดี

รูปร่างสมส่วนผิวขาวหุ่นดีแบบนี้ ผมสั้นประบ่าเข้ากับกรอบใบหน้าจิ้มลิ้ม ริมฝีปากอวบอิ่มรับกับจมูกเรียวเล็กและดวงตากลมโต

เขาเคยรู้จักเธอมาก่อนเหรอ แต่คิดว่าไม่ หรือจะเป็นผู้หญิงที่เขาเคยซื้อกินเพราะไม่เคยควงใคร แต่จำได้ว่าเขาไม่เคยคว้าผู้หญิงผมสั้นคนไหนเลยเพราะเขาโปรดปรานผู้หญิงผมยาวมากกว่า

"มีอะไรครับ" อคิราห์ถามกลับด้วยความสุภาพ ในเมื่อไม่อยากสงสัยนาน แล้วคนที่ยืนจับมือเธออยู่เริ่มไม่นิ่งตามประสาเด็กน้อย

"นี่น้องมายด์..เป็นลูกของคุณค่ะ" เมยาวีเอ่ยออกไปแล้วรีบเม้มปากเอาไว้ ไม่รู้ว่าปฏิกิริยาโต้ตอบมันจะเป็นอย่างที่คาดหวังไหม แต่เธอภาวนาให้มันดี

แล้วสิ่งที่ได้ยินทำเอาอคิราห์ชาไปทั้งตัว "เธอ..ว่าไงนะ" ตอนนี้เขาตื้อไปหมด หากเข้าใจโมเมนต์ของผู้ชายชอบเที่ยวนั่นแหละสิ่งที่เขากำลังเป็น คือเผลอไปทำใครท้องขึ้นมาทั้งที่รู้ว่าตัวเองป้องกันเป็นอย่างดี

แต่ยังไงก็มั่นใจว่าตัวเองไม่พลาดแน่นอน

"เขา..เป็นลูกของคุณค่ะ ฉันท้องกับคุณเมื่อห้าปีก่อน"

อคิราห์มองสบสายตาเศร้าหมองลงกว่าเมื่อกี้ ก่อนลดระดับสายตาลงสบกับเด็กน้อยที่มองเขาไม่ลดละ ค่อยๆ ย่อตัวลงช้าๆ แล้วยื่นมือไปตรงหน้า เด็กน้อยก็ค่อยๆ วางมือเรียวเล็กนั้นลงแตะสัมผัสอย่างไม่เกรงกลัว

ความอบอุ่นที่มือทำให้เขาได้สติกลับมาแล้วกลั้วหัวเราะออกมา และเด็กน้อยคนนี้ก็รีบชักมือกลับทันที

ไม่ผิดคาด! มิจฉาชีพที่แม่พามาหาเงินเลยใจกล้าให้เขาจับมือ แต่เด็กอาจยังไม่มีประสบการณ์มากพอ พอเขารู้ทันกลับกลัวเสียอย่างนั้น

"เธอจะบอกฉันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉันอย่างนั้นเหรอ" อคิราห์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าถามกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้

"ค่ะ" เมยาวีพยักหน้าช้าๆ พอเห็นเขาหัวเราะออกมาราวกับเยาะเย้ยหัวใจเธอหล่นลงไปอยู่แทบเท้า เขาทำราวกับเป็นเรื่องตลกมาก ทำไมเธอถึงได้รู้สึกหน่วงที่อกนักก็ไม่รู้

ทั้งที่เผื่อใจมาก่อนหน้านี้แล้วว่าเขาอาจไม่เชื่อที่เธอพูด เพราะมันผ่านมานานหลายปีขนาดนี้ แล้วอีกอย่างเขาคงไม่พลาดหรอกในเมื่อเขาเป็นเสือผู้หญิง เขาจะกล้าปล่อยให้ตัวเองทำผู้หญิงขายตัวตั้งท้องได้อย่างไรกัน

แต่เธอก็ยังมั่นใจว่า หากเขาได้มองหน้าลูกตัวเองสักครั้ง แล้วสะกิดใจสักนิดสักหน่อยนัดไปตรวจดีเอ็นเอกันเธอก็ยินดี

อคิราห์พาสองแม่ลูกคู่นี้เดินไปคุยกันที่ล็อบบี้เมื่อคิดว่ามันไม่ใช่แล้ว มาแบบนี้คงหวังอยากได้เงินแน่ๆ แต่เอาเถอะ ถ้าลำบากเขายินดีจะช่วย แต่ห้ามมาแอบอ้างแบบนี้อีกว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา

"เท่าไหร่" เมื่อมาถึงอคิราห์เปิดประเด็นถามทันที เขาไม่อยากรู้เรื่องราวพวกนั้นว่าเธอลำบากแค่ไหน แต่แค่อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กับลูกต้องการเงินเท่าไหร่จะได้จบๆ

"คะ" เมยาวีทำหน้างง

"เธออยากได้เงินไม่ใช่หรือไงถึงได้มาแอบอ้างว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉัน!" อคิราห์ถามเสียงเข้ม

"เอ่อ..ไม่ใช่นะคะ น้องมายด์เป็นลูกของคุณจริงๆ ค่ะ"

"งั้นมีอะไรมาพิสูจน์" ถ้าจะมาอ้างแบบนี้เขาคงได้มีลูกเป็นโกดัง

"ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันสามารถให้ลูกตรวจดีเอ็นเอได้ค่ะ"

อคิราห์มองลงที่เด็กน้อยตาแป๋วอีกครั้ง แต่เด็กน้อยนั้นเหมือนกำลังจะร้องไห้ขึ้นมาทำเอาใจเขาวูบสั่น เมื่อเขาและแม่ของเธอคล้ายคนกำลังจะทะเลาะกัน

เมยาวีก้มลงมองตามสายตา พอเห็นว่าลูกสาวดวงตากำลังปริ่มน้ำก็ตกใจ เด็กน้อยคงไม่เข้าใจความหมาย แต่คงตกใจมากกว่าที่เธอมามีปัญหากับพ่อของเขา

ก่อนมาที่นี่เธอบอกลูกแล้วว่าจะพาแกมาหาพ่อ แล้วน้องมายด์ก็ดีใจมากๆ เพราะเจ้าตัวอยากเจอ

ไม่รู้ว่าลูกสาววาดฝันเอาไว้อย่างไร คงคิดว่าคนตรงหน้านี้จะยิ้มให้แล้ววิ่งเข้ามากอด คงเข้าใจว่าพ่อรู้อยู่แล้วว่ามีแกเป็นลูก ไม่ใช่มองเราสองแม่ลูกราวกับตัวประหลาดแบบนี้

"เอ่องั้นไม่เป็นไรค่ะ งั้นฉันขอตัวพาลูกกลับบ้านก่อนนะคะ ไปค่ะน้องมายด์" แล้วเมยาวีก็อุ้มลูกสาวขึ้นแนบอกแล้วเดินออกไปจากที่นี่โดยเร็ว มือเรียวปาดน้ำตาที่ไหลลงมาทั้งสองข้างแก้มออกเพราะเข้าใจความรู้สึกลูก ก่อนจะพาเด็กน้อยกลับที่พัก