Semua Bab บอสคนนี้คลั่งรักฉันมาก แต่ฉันดันเกลียดเธอ: Bab 1 - Bab 7

แสงแดดยามเช้าฉายผ่านกระจกบานของร้านกาแฟหรู แต่ยังคงบรรยายกาศอบอุ่น ตกแต่งแบบมินิมอลโทนสีน้ำตาล ขาว และตัดด้วยสีแดงเคอร์เรนท์ เป็นร้านประจำของพนักงานออฟฟิศย่านนี้ ที่นี่คือ Morrow (มอร์โรว์) คาเฟ่สาขาใหญ่ชั้นล่างสุดของ เดชาธนันท์กรุ๊ป อาคารสูงสี่สิบห้าชั้นทรงลูกบาศก์สีดำทะมึนใจกลางเมืองหลวง สถานที่ที่ผู้คนในย่านนี้เรียกติดปากกันว่า ‘ตึกดำ’ เสียงเครื่องบดกาแฟทำงานสลับกับเสียงเคาะก้านชงดังเป็นจังหวะต่อเนื่อง กลิ่นหอมเข้มข้นของเมล็ดกาแฟพันธุ์ดีอบอวลไปทั่วบริเวณ พนักงานชาย หญิงในชุดยูนิฟอร์มเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแลคสีดำกับผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม ทุกคนกำลังขะมักเขม้นกับการรับออเดอร์และส่งมอบเครื่องดื่มให้แก่เหล่าพนักงานออฟฟิศ นักท่องเที่ยวทั้วไทยและต่างชาติที่แห่แหนกันเข้ามาเติมคาเฟอีนก่อนเริ่มแตะบัตรเข้าทำงานหรือเดินทางต่อ“คาปูชิโนร้อนได้แล้วค่ะ”ธัญชนก ศรีสมบูรณ์ หรือ ‘ข้าวหอม’ หญิงสาวตัวเล็ก ใบหน้าหวานมีลักยิ้มข้างแก้มด้านซ้ายเพียงข้างเดียว ฉายแววตาสดใส อ่อนหวาน มือบางยื่นแก้วกระดาษให้ลูกค้าพร้อมรอยยิ้มตามมารยาท เธอเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยไปทัดไว้ข้างใบหู ดวงตาเรียวมองดูแถวยาวเหยียดด้า

เช้าวันใหม่ร้านมอร์โรว์ใต้ตึกดำเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายตามปกติ เสียงแก้วกระทบถาด เสียงเครื่องสตรีมนมดังฟู่ๆ และสายตาของพนักงานออฟฟิศหลายสิบคู่ที่ทยอยเข้ามาเติมพลังก่อนเริ่มงานข้าวหอมกำลังยืนเช็ดเคาน์เตอร์กาแฟด้วยความเคยชิน ทว่าวันนี้ดวงตาคู่เรียวกลับแอบชะเง้อและเผลอมองไปทางประตูอัตโนมัติหน้าร้านบ่อยผิดปกติแปดโมงเช้าแล้ว…ปกติผู้หญิงคนนั้นต้องก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทเนี๊ยบกริบ ท่าทางสง่างามจนคนทั้งร้านต้องเหลียวมอง และตรงเข้ามากวนประสาทเธอด้วยคำหวานแปลก ๆ แล้วนี่นา…ทำไมวันนี้ยังไม่มาอีกนะ?ข้าวหอมสลัดศีรษะเบา ๆ พยายามดึงความคิดตัวเองกลับมาบ้าจริง... จะไปสนใจทำไม เธอไม่มาสิดี จะได้ทำงานสงบ ๆ สักที!“วันนี้คุณณิชายังไม่มาเลยเนอะ” เสียงของพี่เพื่อนร่วมงานกะเช้าเอ่ยขึ้นลอย ๆ พลางยิ้มกริ่มอย่างมีลับลมคมในข้าวหอมชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ ก่อนจะรีบยืดตัวตรงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ “แล้ว... แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันคะพี่?”“เอ้า! ก็ฉันเห็นแกมองประตูร้านตั้งหลายรอบแล้วนะ” เพื่อนร่วมงานคนสนิทยักคิ้วแซว“ฉัน... ฉันรอลูกค้าหรอกค่ะ!” ข้าวหอมรีบหันกลับไปทำเป็นจัดแก้วกระดาษแก้เขิน แก้มเนียนเริ่มซับสีเลือดฝา

ความทรงจำจากเมื่อวานยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน…สัมผัสอบอุ่นจากอ้อมแขนที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น... สายตาเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ... และโดยเฉพาะข้อความสุดท้ายก่อนนอนที่ส่งมาว่า ‘อดกอดค่ะ’ มากงมากอดอะไรกัน!ข้าวหอมยืนทอดสายตามองข้ามเคาน์เตอร์กาแฟออกไปทางหน้าร้าน เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ เป็นร้อยรอบตั้งแต่เมื่อคืนว่า ห้ามเก็บเอามาคิด ห้ามหวั่นไหว และห้ามเผลอไปคาดหวังอะไรกับผู้หญิงรวยระดับมหาเศรษฐีอย่าง ณัฐณิชา เดชาธนันท์ อีกเด็ดขาดทว่า... ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านกาแฟใต้ตึกดำยามเช้า ดวงตาคู่เรียวกลับแอบกวาดมองไปที่ประตูบานโตอยู่เป็นระยะ ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว“เหม่ออะไรอยู่เหรอข้าวหอม?” เสียงเพื่อนร่วมงานกะเช้าเอ่ยทักขึ้นลอย ๆ ขณะกำลังจัดถาดขนมปังหน้าเคาน์เตอร์เพียงแค่ได้ยินเสียงเพื่อนเอ่ยปากแซว ข้าวหอมก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายจนแทบทำตัวไม่ถูก เธอสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบยืดตัวตรงแล้วตอบกลับไปทันควันด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด “ปะ... เปล่าค่ะ! ไม่ได้รอใครเลยสักหน่อย!”เพื่อนร่วมงานยิ้มกริ่ม ก่อนจะเลิกคิ้วมองอย่างมีลับลมคมใน เพราะคนทั้งออฟฟิศ