All Chapters of Riding My Father-in-Law (SSPG-TAGALOG): Chapter 11 - Chapter 20

"Intern nurse?" "Yes po." "Orientation room, fourth floor." "Thank you." Patakbo akong pumasok sa elevator. Habang paakyat, hindi ko maiwasang ayusin nang paulit-ulit ang buhok ko gamit ang repleksyon sa stainless steel na pader. Baka kasi makita ko siya... Pagbukas ng p***o sa fourth floor, nadatnan ko ang halos tatlumpung nurse interns na nakahilera na sa conference room. Sabay-sabay silang napalingon sa akin. "Sorry po... late." Ngumiti ang head nurse pero halatang hindi iyon umaabot sa mga mata niya. "Miss Montemayor?" "Yes, ma'am." "Late ka." Napakamot ako sa ulo. "Sorry po talaga." "Take your seat." Tahimik akong umupo sa pinakadulong bahagi ng silid. Nagsimula ang orientation matapos ang ilang minuto. Ipinaliwanag ang hospital policies, infection control protocols, patient confidentiality, at ang iba't ibang department kung saan kami iikot sa susunod na mga linggo. Tahimik akong nakikinig hanggang sa biglang bumukas ang p***o ng conference room. "Good morning, Do

Kukuha na sana ako ng pagkain para umupo sa table na malapit sa kaniya nang biglang may lumapit sa lamesa nila. Isang matangkad na babaeng naka-uniporme rin ng doktor ang sumulpot. Kulot ang dulo ng kaniyang mahabang buhok, may manipis na salamin na lalong nagpatalino sa hitsura niya, at napakaganda ng kaniyang ngiti. Nakasulat sa kaniyang white coat ang pangalang Dr. Samantha Cruz, MD, Cardiologist. "Sino 'yon?" bulong ko kay Joyce, biglang sumikip ang dibdib ko. "Ah, si Dr. Samantha 'yan," sagot ni Joyce habang ngumunguya. "Kakabalik lang niya galing sa fellowship sa United States noong isang buwan. Sabi ng mga tsismis sa ward, kababata raw 'yan ni Dr. Matthew. Sila raw ang laging magkasama noong med school." “Single pa?” tanong ko agad. “Oo. Mukhang may gusto nga kay Doc Matthew, eh.” Humigpit ang pagkuyom ng kamao ko. Kailangan akong mapasama sa medical mission na ‘yon dahil doon ko aakitin si Matthew bago pa ako maunahan ng Samantha na ‘yan! Napako ang tingin ko sa dalaw

Adeline MAAGANG pumailanglang ang malamig na simoy ng hangin sa malawak na parking lot ng Fraser Medical Center. Sabi ng guard ay madaling-araw pa lamang ay nakalinya na ang dalawang malalaking coaster at isang cargo truck na naglalaman ng mga kahon-kahong gamot, vitamins, medical equipment, mga chocolates at candies at emergency kits. Nakatayo ako sa gilid habang hawak ang aking duffel bag, bahagyang nag-uunat ng leeg at sinusubukang itago ang matinding antok. Kahit puyat sa sobrang excitement kagabi, nananatiling gising ang buong sistema ko. Paano ba naman, tatlong araw kong makakasama sa iisang lugar ang lalaking halos magpadugo ng puso ko sa bawat titig niya. Inayos ko ang suot kong jacket at itim na maong. Maya-maya pa, huminto ang isang itim na SUV sa tabi ng coaster. Bumaba mula rito si Matthew, nakasuot siya ng simpling navy blue jacket over his casual shirt, na lalong nagpalabas ng kaniyang matangkad at malapad na pangangatawan. Parang may sarili talagang hangin na humahawi

Lumalim ang gabi sa Barrio Sta. Ibañez. Kasabay ng pagbalot ng dilim sa kabundukan ay ang pagbagsak ng matinding lamig na tila tumatagos hanggang sa kalamnan. Matagumpay na naisara ang unang araw ng misyon, ngunit bago pa man makapaghugas ng kamay ang ilang kasamahan ko ay sinabi na ng Mayor at ng Kapitan ang mga nakalaang tulugan para sa buong medical team. Dahil iisa lamang ang maliit na barangay hall at may limitado ang pension house ng bayan, napilitan ang lokal na pamahalaan na hatiin ang tulugan. Ang mga babaeng residente at nurses ay sa malaking Day Care Center itinalaga, habang ang mga senior doctors, VIPs, at punong tagapamahala kabilang si Matthew at Dr. Samantha ay sa mismong rest house ng Mayora papatulugin. "Nakahanda na po ang rest house ng pamilya ko, Dr. Fraser," pabebe at malambing na wika ng Mayora—isang dalagang nasa maagang trenta, may kaputi at kapansin-pansin ang pilit na pagpapaganda kahit nasa pampublikong serbisyo. "May sarili po kayong silid nila Dr. Cruz

"O, tingnan niyo. Marami pang pagkain, huwag na kayong mag-away," nakangiti niyang wika. Tiningnan niya nang maigi ang dalawang bata na magkahawig ang mga mukha. "Magkapatid ba kayo?" "Opo... ate niya po ako," mahinang sagot ng batang babae habang pinapahid ang kaniyang luha. Bumuntong-hininga si Adeline at hinawakan ang mga balikat ng dalawa. "Alam niyo ba, napakasuwerte ninyong dalawa sa isa't isa dahil may kapatid kayo? Ang magkapatid, hindi dapat nag-aaway dahil sa isang hiwa ng karne. Dapat nagmamahalan at nagbibigayan kayo. Sa mundong ito, kapag nagkaproblema kayo, kayong magkapatid din ang magiging matalik na kakampi ng isa't isa." Nagkatinginan ang dalawang bata habang nakikinig. "Ako nga, gusto ko rin ng kapatid," pagpapatuloy ni Adeline habang may bahagyang lungkot sa kaniyang ngiti. "Pero wala akong kapatid. Mag-isa lang ako. Kaya kayo, huwag niyo nang uulitin 'yan, ha? Mag-share kayo nang maayos. Napakasuwerte n’yo sa isa’t isa dapat nagmamahalan kayo.” Natulala